Ξέρετε κύριε Βούτση,… μάθατε

Παρακολουθώντας τη χθεσινή «συζήτηση» στη Βουλή, για την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου είχαμε την εντύπωση ότι βλέπαμε μια νέα βερσιόν της παράστασης του έργου που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Άλλα λόγια, να αγαπιόμαστε», ένα έργο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά την τελευταία τεσσαρακονταετία, με διάφορους και διαφορετικούς πρωταγωνιστές, πάντα όμως με φόντο το κοινοβούλιο. Η διαφορά στη χθεσινή παράσταση ήταν στους ρόλους, με την «Για πρώτη φορά Αριστερά» στα κυβερνητικά έδρανα και τη συμμαχία (των πρώην ασυμβίβαστων εχθρών) ΝΔ- ΠΑΣΟΚ στο ρόλο της «μαχητικής» αντιπολίτευσης.

Χρησιμοποιούμε θεατρικούς όρους για να περιγράψουμε τα όσα διαδραματίστηκαν στην αίθουσα της Βουλής, σεβόμενοι απολύτως τη θεατρική πράξη. Γιατί αν στο θέατρο κρίνεται η υποκριτική, στο χθεσινό θέαμα κυριαρχούσε η υποκρισία.

Η κυβέρνηση ενόψει ενός διαφαινόμενου επώδυνου συμβιβασμού επιχειρεί να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για την ελαχιστοποίηση του κόστους των επιλογών της, προβάλλοντας το επιχείρημα «εμείς, τουλάχιστον, διαπραγματευθήκαμε»… Το δίδυμο ΝΔ- ΠΑΣΟΚ, που μετρά ακόμα τις ολέθριες συνέπειες μιας πολιτικής «ναι σε όλα», επιχειρεί να εξουδετερώσει τα κυβερνητικά επιχειρήματα, κατηγορώντας την κυβέρνηση για «τζάμπα μαγκιά»…

Ωστόσο, αν το προσέξατε, η χθεσινή συζήτηση ήταν για την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία η κυβέρνηση μαζεύει τα αποθεματικά των οργανισμών αυτοδιοίκησης για να πληρώσει τις δόσεις. Λέμε αν το προσέξατε γιατί κατά τα άλλα η συζήτηση, στο κρεσέντο της, γινόταν από την πλευρά της κυβέρνησης με το επιχείρημα: «κοίτα ποιος μιλάει…», και από την πλευρά του διδύμου ΝΔ- ΠΑΣΟΚ με το επιχείρημα: «και σεις το ίδιο είστε…»!

Βέβαια, η ΠΝΠ (όπως αναμενόταν) πέρασε και οι δύο αντίπαλοι μπορούν να είναι ικανοποιημένοι.

Μάλιστα, η κυβερνητική πλευρά εξέφρασε την ικανοποίηση της με την επισήμανση του υπουργού Εσωτερικών, Ν. Βούτση, ο οποίος απευθυνόμενος στον παρακαθήμενο συνάδελφο του, Παναγιώτη Λαφαζάνη, είπε: «Ξέρω να χτυπάω εγώ ρε μαλάκα»…

Δεν έχουμε καμιά έγνοια για τους «θεσμούς», ούτε στεναχωριόμαστε για την εικόνα του κοινοβουλίου. Γι αυτά ας νοιαστούν και ας στεναχωρηθούν όσοι πιστεύουν ότι οι «θεσμοί», μεταξύ των οποίων και η Βουλή, είναι ανεξάρτητοι από την πολιτική που υπηρετούν. Μια «συμβουλή» μόνο έχουμε να δώσουμε σ΄ αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι. Κόφτε το δούλεμα, η υπομονή του κόσμου έχει όρια και τα πλησιάζετε επικινδύνως…

Διαφήμιση

Τα σχόλια δεν είναι διαθέσιμα

Άποστολή άρθρου μέσο Email