Ο υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Χρ. Σπίρτζης, κατέθεσε σήμερα, στην Εξεταστική για τα Τέμπη, επιχειρώντας να πετάξει το μπαλάκι της ευθύνης στη «μη κανονική κατάσταση» που είχαν να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις των μνημονίων καθώς «είχε εκχωρηθεί μεγάλο μέρος εθνικής κυριαρχίας» και οι δανειστές μπορούσαν να παρεμβαίνουν σε ζητήματα όπως αυτά του χαρτοφυλακίου του.
«Η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ ήταν σε όλα τα μνημόνια. Αν δεν είχαμε μνημόνιο θα είχαμε ιδιωτικοποίηση; (…) Εφόσον είμαστε στην ΕΕ, ναι, θα είχαμε. `Η θα τις κλείναμε ή θα τις ιδιωτικοποιούσαμε ή δεν θα είχαμε σιδηρόδρομο», ανέφερε κυνικά, βγάζοντας εκτός κάδρου τις ευθύνες των κυβερνήσεων, όπως και του ΣΥΡΙΖΑ διαχρονικά για την υλοποίηση μέχρι κεραίας της στρατηγικής της ΕΕ με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες.
Συγκεκριμένα, ανέφερε: «Μέχρι τον Αύγουστο του 2018 ήμασταν στο μνημόνιο και μέχρι τότε, ο Όμιλος ΟΣΕ ήταν στο υπερταμείο. Άρα δεν μπορούσε να γίνει τροποποίηση στους Οργανισμούς από το υπουργείο και την κυβέρνηση» και πρόσθεσε «είναι τρομερό να έχεις ή να λες ότι έχεις εποπτεύον υπουργείο στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ και το υπουργείο να μην είναι ούτε προϊσταμένη αρχή. Όταν άρχισαν οι πολιτικές του σπασίματος και των ιδιωτικοποιήσεων των Οργανισμών η δημόσια διοίκηση σε επίπεδο υπουργείων δεν φρόντισε να αποκτήσει εκείνες τις δομές ελέγχου, στο υπουργείο δεν υπήρχε ούτε γραφείο, ούτε τμήμα για τα Μέσα Σταθερής Τροχιάς».
Παρά την αρχική του προσπάθεια να υποστηρίξει ότι η ραγδαία μείωση προσωπικού τα τελευταία 10 και περισσότερα έτη δεν επηρέασε την ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών, κατέληξε τελικά να αποδέχεται ότι αυτό είχε επίδραση λέγοντας «Το 2009 στον όμιλο ΟΣΕ υπήρχαν 5.012 εργαζόμενοι και το 2015 μειώθηκαν σε 1.492, κάτι που δημιούργησε πρόβλημα στη λειτουργία του οργανισμού και επιδεινώθηκε με το μνημόνιο που επέτρεπε μία πρόσληψη στις 10 αποχωρήσεις». Έτσι, ερωτώμενος πως γίνεται να υπάρχει αυτή η κατάσταση, με συστήματα που δεν είχαν τοποθετηθεί, με εντατικοποίηση της εργασίας, με ελλιπές προσωπικό για συντήρηση γραμμών (ένας ανά 40 χλμ), να δηλώνει τότε ως υπουργός πως το τρένο θα φτάσει σε 3 ώρες και 10′ στη Θεσσαλονίκη, ο Χρ. Σπίρτζης απάντησε πως έγινε δοκιμαστικό να τρέξει το τρένο με 213 χιλιόμετρα σε γραμμή με όριο 160 χιλιομέτρων την ώρα (!) και πως …. πίστευαν πως θα ήταν έτοιμα τα συστήματα ασφαλείας και θα άλλαζαν τα όρια ταχύτητας!.
Ο πρώην υπουργός κατηγόρησε ακόμα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πως δεν όρισε τα συστήματα ασφαλείας για λόγους ασφάλειας των μεταφορών αλλά για να υπηρετήσει άλλα συμφέροντα, κι αυτό, όπως είπε, αποδεικνύεται απ’ το γεγονός ότι δεν είναι υποχρεωτική η καθολική εφαρμογή τους παντού, σε όλο το μήκος του δικτύου, ούτε σε όλες τις χώρες, αναφέροντας «Αυτό σημαίνει ότι συστήματα ασφαλείας δεν μπήκαν από την ΕΕ για να έχεις ασφαλή σιδηρόδρομο. Μπήκαν για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα άρα να μεγιστοποιήσει τη φέρουσα ικανότητα των συρμών σε συγκεκριμένες γραμμές». Ωστόσο και πάλι υπεραμύνθηκε της ΕΕ, χρεώνοντας τα κακώς κείμενα στις συντηρητικές πολιτικές, όπως είπε, ισχυριζόμενος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει να τις …αλλάξει!
Ακόμα ακόμα και για ζητήματα της άμεσης αρμοδιότητάς του αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη.
Μάλιστα, έριξε τις ευθύνες στους ελεγκτικούς μηχανισμούς όπως στην Επιθεώρηση Εργασίας για τις καταγγελίες των μηχανοδηγών από το 2019 πως η ΤΡΑΙΝΟΣΕ υποχρεώνει τους εργαζόμενους για απασχόληση άνω των 7 ημερών εργασίας, δε χορηγεί τις μισές αναπαύσεις κάθε μήνα, δεν εκδίδει μηνιαίο πρόγραμμα εργασίας αλλά και για την υπερεργασιακή και υπερωριακή απασχόληση. Εφθασε στο σημείο να κομπάζει, ότι ως υπουργός μετά το δυστύχημα στο Αδενδρο καθιέρωσε τις 5,5 ώρες εργασίας και το μέτρο των δύο μηχανοδηγών, παρότι το τελευταίο μέτρο ίσχυε πολύ πριν το 2017, που ήταν υπουργός ενώ οι εργαζόμενοι κατήγγειλαν την υπερεντατικοποίηση της εργασίας.
Για τη σύμβαση «717» ο πρώην υπουργός είπε πως δεν την προχώρησε «γιατί θα παρέμβαινα σε πράγματα της ΕΡΓΟΣΕ, που ήταν δική της αρμοδιότητα», ότι δεν ανησυχούσε για ατύχημα στους σιδηροδρόμους εκείνη την περίοδο γιατί «δεν είχε καταρρεύσει ο σιδηρόδρομος» όπως έγινε από το 2019 και ύστερα με τη διακοπή πρόσθετων ασφαλιστικών δικλείδων φέρνοντας ως παραδείγματα τον Σταθμό στη Ζάχαρη και το Κέντρο στην Καρόλου.
Στις ερωτήσεις της η βουλευτής του ΚΚΕ Μαρία Κομνηνάκα προς τον κ. Σπίρτζη επισήμανε ότι την πολιτική της ΕΕ για την απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών και της ιδιωτικοποίησης που ακολούθησε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την υπηρέτησε πιστά όχι μόνο στο συγκεκριμένο τομέα, καθώς και σε άλλους τομείς ζητώντας να μάθει εάν τελικά αυτή η πολιτική συνέβαλε στο να έχουμε έναν καλύτερο και ασφαλέστερο σιδηρόδρομο. Εκ του αποτελέσματος, σημείωσε η Μ. Κομνηνάκα και υπενθυμίζοντας ότι στο διάστημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σημειώθηκαν και συγκρούσεις και δυστυχήματα σε αφύλακτες διαβάσεις και άλλα 28 ατυχήματα, μέχρι το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, αποδεικνύεται ότι ο σιδηρόδρομος, δεν λειτουργούσε με ασφάλεια.
Επικαλούμενος τους συσχετισμούς των δυνάμεων στις κυβερνήσεις της ΕΕ, ο Χρ. Σπίρτζης επιχείρησε να καλλιεργήσει αυταπάτες ότι φταίνε οι συντηρητικές δυνάμεις και κάτω από άλλες συνθήκες, μπορεί αυτή η λυκοσυμμαχία των πολυεθνικών, να γίνει καλύτερη. Ξεκάθαρα πάντως, τάχθηκε υπέρ της ιδιωτικοποίησης των τρένων, θέτοντας το ψευτοδίλλημμα «αν με ρωτούσατε να μην έχει η χώρα μας σιδηρόδρομο ή να ιδιωτικοποιηθεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, θα επέλεγα την ιδιωτικοποίηση».
Πηγη: 902
