“Καμένο χαρτί” – Σταμάτης Μορφονιός

Καμένο Χαρτί

Κοπιάρουμε την τέχνη απ’ το κεφάλι μας
Πετάξαμε πολύ χαρτί, χαλάλι μας
Χάρη σ’ αυτήν ίσως στεκόμαστε στα πόδια μας
Με την ταυτότητα ανάμεσα στα δόντια μας
–
Κοιμόμαστε τις μέρες και γυρνάμε τις νύχτες
Καπνίζουμε στα πάρκα μας την πέφτουνε λίτες
Με ψάξαν και μου βρήκανε χαρτί και στυλό
Φορούσαν γάντια ευτυχώς να μη λερωθώ
–
Θυμάμαι τον Βασίλη ένα βράδυ που ‘χε πει
“αδέρφια ως τα τριάντα μάς βλέπω το πολύ”
απόψε μάς μετράω και λείπουν οι μισοί
ποτέ μου δεν κατάλαβα ποιοι είναι οι τυχεροί.
–
Μονάχοι σημαδέψαμε το σώμα μας
Καπνοί και στίχοι βγαίνουν απ το στόμα μας
Τρυπάνε οι γιατροί να πάρουν αίμα
Σα να μαι το Ελ Ντοράντο ψάχνουν φλέβα.
–
Κάποιοι σαλπάρισαν νωρίς μια νύχτα με φεγγάρι
Κάποιοι ακόμα το παλεύουν και δεν παίρνουν χαμπάρι
Μία φυλή απ τον ουρανό κι από τη λάβα της γης
Είναι η φυλή των ποιητών και εραστών της ζωής
–
“Εγώ είμαι εδώ.
Να σε φυλάω να μην σε πιάνει ο πόνος
Εγώ είμαι εδώ.
Να σου θυμίζω πως δεν είσαι μόνος.”
–
Μιλάνε για δεντράκια τα τραγούδια μου
Μα ρίζες δεν κατάφερα να βγάλω
Παράξενο με είπαν απ την κούνια μου
Μα δεν με νοιάζει πια να καταλάβω
–
Σε ην άμμο φτιάξαμε όλα τα παλάτια μας
Για μια στιγμή κρατήσαν πριν χαθούνε
Το ξέραμε από τα γεννοφάσκια μας
Για αυτήν την μια στιγμή μονάχα ζούμε
–
Ποντάραμε στο όνειρο τα ρέστα μας
Φορέσαμε τη μάσκα και την η μπερτα μας
Αρχάγγελοι μαζί κι αρχιδιαβόλοι
Άλλη μια πτήση ακόμα πάνω από την πόλη.
–
Θυμάμαι «εκδρομές» στην “Κασταλία”
Δεν έχει εκεί πηγή κι αθανασία
Κουμπιά στον δεύτερο ηλεκτροσόκ στον πρώτο
Έτσι γιατρεύουνε τον πόνο εκεί στο νότο
–
Θυμάμαι τον γιατρό, έναν του κώλου ποιητή
Πριν από σένα μου πε άλλοι μου τα έχουνε πει
«Τελείωσες» μου είπε «είσαι καμένο χαρτί»
Είκοσι χρόνια ρε μαλάκα και δεν τέλειωσε η γιορτή
Πόσους να πήρες στο λαιμό σου με κουβέντες σαν κι αυτή.
 –
Κάποιοι σαλπάρισαν νωρίς μια νύχτα με φεγγάρι
Κάποιοι ακόμα το παλεύουν και δεν παίρνουν χαμπάρι
Μία φυλή απ τον ουρανό κι από τη λάβα της γης
Είναι η φυλή των ποιητών και εραστών της ζωής
–
“Εγώ είμαι εδώ.
Τις αγαπάω τις τρικυμίες και τις σιωπές σου.
Για πάντα εδώ. Μέχρι να γιάνουν θα τις γλύφω τις πληγές σου.”
–
Μιλάμε στα αδέσποτα στο δρόμο
Στα μάτια μας δεν θα δεις ποτέ τρόμο
Το σώμα απ την ψυχή μας κι αν χωρίσει
Αν είναι να ρθει αυτη η στιγμή, καλώς να ορίσει.
–
Μπερδεμένα το ξέρω είναι τα λόγια μου
Μπερδεμένο είναι το ξέρω το μυαλό μου
Μπερδεμένη άνω κάτω κι η ζωή μου
Μα όμως ποιος ξέρει ;. Ίσως να ναι για καλό μου
–
Βαράνε οι μνήμες κατευθείαν στο κεφάλι
Αριστερό δεξι σεν τον μοχάμεντ άλι
Πονάει του κόσμου η βρωμιά μα απόψε γάμα το
Θα ρθουν γιορτές και θα ρεφάρουμε τον θάνατο.
–

Στίχοι – Μουσική : Σταμάτης Μορφονιός
Παραγωγή, μίξη, master : Σταμάτης Μορφονιός