Με το θανατικό στους χώρους δουλειάς να μην έχει τέλος, και με σημαντικό τμήμα των θυμάτων εργοδοτικών εγκλημάτων να είναι άνθρωποι άνω των 60 και 65 ετών, που κανονικά θα έπρεπε να απολαμβάνουν μια αξιοπρεπή σύνταξη, μεταξύ τους και ο 67χρονος στο εργοστάσιο στα Εξαμίλια, η κυβέρνηση προβάλλει ξανά τη δουλειά μέχρι τον …τάφο.
Έτσι, χθες, και ενώ η εργατική τάξη θρηνεί έναν ακόμα εργάτη σε τέτοια ηλικία, η υπουργός Εργασίας Ν. Κεραμέως διαφήμιζε την επέκταση του προγράμματος απασχόλησης της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ) για ανέργους ηλικίας 55 έως 74 ετών! Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε τη δημιουργία επιπλέον 8.000 προσωρινών θέσεων εργασίας, που ανεβάζει τον συνολικό αριθμό του εν λόγω προγράμματος στις 43.000 θέσεις!
«Ντίλερ» αυτού του εγκλήματος εμφανίζονται μάλιστα υπηρεσίες του Δημοσίου, δήμοι, Περιφέρειες, Περιφερειακές Διευθύνσεις φορέων της Κεντρικής Διοίκησης, μέχρι και η Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας (!), μετατρέποντας το ίδιο το κράτος σε βασικό φορέα των πιο επαχθών όρων εργασίας.
Η πρόκληση ξεπερνάει κάθε όριο, καθώς το πρόγραμμα πέραν της πρόβλεψης για ανέργους ηλικίας 55 έως 67 ετών απευθύνεται και «σε ανέργους ηλικίας άνω των 67 και έως 74 ετών», οι οποίοι όπως μας πληροφορεί η υπουργός Εργασίας «δεν έχουν συμπληρώσει τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος» και «στόχος του είναι να προσφέρει ουσιαστικές ευκαιρίες επανένταξης στην αγορά εργασίας σε μια ηλικιακή ομάδα που συχνά αντιμετωπίζει δυσκολίες στην εξεύρεση απασχόλησης!».
Αφού λοιπόν πρώτα οι αστικές κυβερνήσεις με νόμους που ψηφίστηκαν πολύ πριν την καπιταλιστική κρίση και τα μνημόνια (αρχές δεκαετίας 2000) αύξησαν τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης προκειμένου κάποιος να λάβει σύνταξη, από τα 4.050 ένσημα στα 4.500 ένσημα και για την κύρια και για την επικουρική σύνταξη, τώρα το αστικό κράτος παριστάνει τον …«καλό Σαμαρείτη», αφού προσφέρει ως «λύση» τη δουλειά μέχρι το 74ο έτος της ηλικίας κάποιου εργαζόμενου.
Επομένως, ένα υπαρκτό πρόβλημα που έχει την υπογραφή κράτους και κυβερνήσεων αξιοποιείται ως πρόσχημα για να νομιμοποιείται η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μέχρι και τα 74 χρόνια. Άλλωστε, με τους νόμους των μνημονίων οι κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Τσίπρα όχι μόνο αύξησαν το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από το 65ο στο 67ο έτος αλλά φρόντισαν, με ειδική διάταξη, σε διασύνδεση με το προσδόκιμο ζωής να υπάρχει και νέα αύξηση όποτε κρίνεται σκόπιμο, πέραν των 67 ετών.
Έτσι, η πρόσφατη διάταξη που ψηφίστηκε για δουλειά μέχρι και το 74ο έτος σε περίπτωση μη συμπλήρωσης του απαραίτητου χρόνου ασφάλισης προς συνταξιοδότηση αποτελεί το προοίμιο και για την επίσημη θεσμοθέτηση του νέου ορίου στο μέλλον.
Αν πραγματικά η κυβέρνηση νοιαζόταν γι’ αυτούς τους ηλικιωμένους εργαζόμενους που δεν έχουν τα απαραίτητα ένσημα, θα μπορούσε να μειώσει τον αριθμό των ενσήμων από τα 4.500 στα 4.050, όπως ίσχυε παλιότερα. Όμως κάτι τέτοιο θεωρείται «κόστος» δίχως …όφελος για την κυβέρνηση και την εργοδοσία, που εφαρμόζουν τους απαράβατους νόμους της εκμετάλλευσης. Οπότε ποια είναι η «κοστολογημένη» πραγματικότητα που διαμορφώνουν όλες οι κυβερνήσεις; Να υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι οι οποίοι ενώ έχουν συμπληρώσει το 67ο έτος της ηλικίας τους, μπορεί να τους λείπουν π.χ. 300 και 400 ένσημα για να πιάσουν τον «μαγικό αριθμό» των 4.500 ενσήμων και να θεμελιώσουν δικαίωμα στη σύνταξη. Ετσι, αυτοί οι εργαζόμενοι μπορεί να έχουν αποκτήσει με τις εισφορές τους π.χ. 4.000 ένσημα και να πληρούν τα ηλικιακά όρια, αλλά «απαγορεύεται» να συνταξιοδοτηθούν. Επομένως οι εισφορές τους αυτές κλέβονται!
Τέτοιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα δεκάδες χιλιάδες ηλικιωμένες γυναίκες που δούλευαν μερική απασχόληση ή είχαν εποχική εργασία, στην πορεία του εργάσιμου βίου τους αναγκάστηκαν να διακόψουν (π.χ. μητρότητα, φροντίδα ηλικιωμένων) και σήμερα μπορεί να φτάνουν με μεγάλο κόπο στα 3.000 ή 3.500 ένσημα, οπότε βρίσκονται πολύ μακριά από τη δυνατότητα να λάβουν σύνταξη… Πού πήγαν και πού συνεχίζουν να πηγαίνουν οι εισφορές αυτών των εργαζομένων, που αν και εργάστηκαν δεν θα λάβουν καμία σύνταξη;
Για όλους αυτούς όλες οι αστικές κυβερνήσεις – και η σημερινή της ΝΔ – δεν βγάζουν άχνα, απλά δείχνουν τη δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα για μια σύνταξη πείνας, αφού αυτό είναι που «χωράει» στον κορσέ των δημοσιονομικών για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων.
Πηγή: Ριζοσπάστης
