ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ – Βασίλης Ανδρέου: «Τους δασκάλους μου τους έλεγαν Μαρίτσα, Μάρω, Κώστα και Στάθη»

Ο Βασίλης Ανδρέου πιστεύει ότι το θέατρο είναι μια παρηγοριά. Έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Θεωρεί ότι αποδίδει καλύτερα όταν συνεργάζεται με φίλους είτε είναι σκηνοθέτες είτε ηθοποιοί.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Εύα ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Η συγκλονιστικότερη εμπειρία του είναι όταν έκανε δραματοθεραπεία σε τυφλά παιδιά με αυτισμό και παραπληγία.

«Ο Κώστας Καζάκος ήταν κάτι σαν πατέρας μου όταν μπήκα στη σχολή. Η πρώτη μου δασκάλα στην πρώτη δημοτικού, η κυρία Μάρω Ρούσσου, η οποία έφυγε από καρκίνο, με καθόρισε και τη θυμάμαι με τεράστια αγάπη. Όμως, η μεγαλύτερη δασκάλα μου είναι η γιαγιά μου η Μαρίτσα Κόνιου. Έγραψα ένα έργο γι’ αυτή, το 2011, οι Θεραπενίδες. Απομαγνητοφώνισα τις κασέτες των συνομιλιών μας και το έργο βασίστηκε πάνω σ’ αυτό. Το θέμα είναι μια κοπέλα που παντρεύεται και φτάνει στην εκκλησία δίπλα της η νεκρή γιαγιά με την τσαντούλα και της λέει διάφορα σχόλια: «Φαλακρός είναι μωρή αυτός» και διάφορα παρόμοια. Το μόνο που λέει η νύφη είναι «Γιαγιά πάμε να φύγουμε να μου φτιάξεις τηγανιτές πατάτες;».

Είχε τόση δύναμη. Ήρθε όλη μου η οικογένεια και είδε τη ζωή μας. Η γιαγιά μου είναι ο δάσκαλός μου και για την παιδικότητα και για το χιούμορ και για το δράμα.

Εκτιμώ και σέβομαι τον σπουδαίο δάσκαλό μου, Στάθη Λιβαθινό που ακόμα του μιλάω στον πληθυντικό παρόλα τα χρόνια της γνωριμίας μας. Μερικοί βέβαια απορούν γιατί δεν χρησιμοποιώ τον ενικό. Δεν γυρνάει η γλώσσα μου να το κάνω αυτό. Του λέμε τις αλήθειες όμως σαν σε ενικό. Έχει μια ωραία ισορροπία αυτό με τον δάσκαλο και σκηνοθέτη και συνεργάτη, γιατί πλέον είμαστε συνεργάτες.

Έχουμε δημιουργήσει έναν κοινό κώδικα που τον αγαπήσαμε, δεν μας υποχρέωσε κανένας. Και το αποδεικνύει η ζωή μας ότι δε μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτό».