Ο ΠΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑ ΑΓΑΘΗ, ΜΑΡΙΑ ΣΑΒΒΙΔΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗ ΗΜΕΛΛΟ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
Ο Πάρης Αλεξανδρόπουλος αναζητά κι ονειρεύεται μέσα απ’ το θέατρο να
αναδείξει τα πιστεύω του.
Στους ρόλους που υποδύεται πάντα ξεχωρίζει η προσωπικότητά του και δεν
σταματά να βγαίνει από τα κουτάκια του.
«Ενώ ήμουν παιδί των θετικών επιστημών γενικά, όσο το αναλογίζομαι
καταλαβαίνω ότι αυτοί που έχουν μείνει τελικά στο μυαλό μου ήταν οι φιλόλογοι.
Οτιδήποτε μου τσίγκλαγε τη σκέψη και το μυαλό ήταν αυτό που με έβαζε να
ακολουθήσω άλλους ανθρώπους. Ό, τι με έκανε να μπω πιο βαθιά, να ψάξω τι θα
διαβάσω, με τι θα ασχοληθώ. Ξεκίνησα με πολλά καλούπια και στην πορεία
έβγαινα από αυτά και τα πετούσα.
Στο Λύκειο, είχα έρωτα με την κα Αγαθή, που μας έκανε Νεοελληνική Γλώσσα
ακριβώς για αυτό. Μου έσπαγε τα καλούπια. Βοηθούσε τη σκέψη μου να πηγαίνει
πιο πέρα και ακόμα πιο μακριά από αυτό που είχα φτιάξει εγώ για τον εαυτό μου.
Στη Σχολή με ενέπνευσαν η Μαρία Σαββίδου και ο Δημήτρης Ήμελλος. Σε μια
κατεύθυνση, όμως, του πώς να γίνω δημιουργός. Μου εμφύτευσαν μια σκέψη του
πώς θα κάνω εγώ το κάθε τι. Αυτό σίγουρα περιλαμβάνει και την ηθική των
πραγμάτων. Τι θες να δημιουργήσεις, πού απευθύνεσαι, που είναι ένα τεράστιο
πεδίο στη τέχνη. Δεν διδαχθήκαμε, απλώς, την τεχνική της υποκριτικής αλλά το πώς
να είμαστε δημιουργοί. Μια εσωτερική κίνηση, από μέσα προς τα έξω, όχι για τον
καλλιτέχνη, αλλά για το γύρω, το έξω, τον κόσμο».
