ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ – Μαρία Σαββίδου: «Τους Δασκάλους μου τους έλεγαν Στάθη και Αννίκα»

Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου

Τη Μαρία Σαββίδου τη θαύμασα ως πρωταγωνίστρια στο Τρίτο Στεφάνι του Ταχτσή, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Υποδυόταν τον ρόλο της Εκάβης. Διέκρινα ταλέντο, ευαισθησία, γνώση της θεατρικής τέχνης. Άλλοτε γινόταν εντονότερη, άλλοτε φαινόταν αναγεννημένη. Ταυτίστηκε τόσο πολύ με τον ρόλο της, που ένωσε τις καρδιές μας με εκείνη της Εκάβης.

«Εγώ δεν ήμουν παιδί του Τέχνης αλλά είχα πολλούς δασκάλους από εκεί. Ήμουν στη δεύτερη χρονιά της σχολής του Καζάκου. Στη μεγάλη ακρόαση της Πειραματικής πρωτοσυναντήθηκα με τον Λιβαθινό.

Υπήρξαν άνθρωποι που με οδήγησαν μέχρι τη συνάντησή μου με τον Στάθη. Πέρα από τους δασκάλους στο θέατρο γιατί νομίζω ότι δεν πας τυχαία εκεί. Έρχονται παραπλεύρως άλλοι άνθρωποι και δημιουργούνε.  Είχα την καλή τύχη να έχω στο Δημοτικό δασκάλους που είχαν το μεράκι κι έκαναν θεατρική ομάδα και ταξιδέψαμε σε θεατρικά φεστιβάλ. Είχα, επίσης, μια δασκάλα στα Αγγλικά, Αννίκα Θαροπούλου, στην Καβάλα. Οι συζητήσεις που κάναμε άνοιγαν νέους δρόμους στη σκέψη μου.

Μετά οι δάσκαλοι στη σχολή. Όλο το οπλοστάσιο από τους ανθρώπους του Τέχνης που σου μετέφεραν όλο το πάθος και τη συγκίνηση για την θεατρική πράξη. Η συνάντηση μετά με τον Λιβαθινό ήταν καθοριστική για μένα γιατί ακριβώς είχαμε και τη δυνατότητα – ειδικά στα πρώτα χρόνια της Πειραματικής – να σπουδάζουμε κι όχι μόνο να παίζουμε. Πέρα από τα άλλα πράγματα που κάναμε με τον Λιβαθινό έφερνε συχνά δασκάλους από το GITIS, έμεναν κοντά μας μήνες και έκαναν σεμινάρια. Ήταν σαν να κάνουμε ένα βαρβάτο μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Ούτως ή άλλως 8 μήνες κάναμε εργαστήριο πριν πιάσουμε το πρώτο κείμενο στα χέρια μας στην Πειραματική. Ήταν σαν μια ταχύρυθμη μετεκπαίδευση.

Από την πρώτη ακρόαση της Πειραματικής που ανέφερα, έχουμε να λέμε και διάφορα ευτράπελα.

Ο Λιβαθινός τότε όπως και τώρα είναι από τους σκηνοθέτες που όταν βλέπει νέους ηθοποιούς για οτιδήποτε, τους βλέπει πραγματικά. Είναι πολύ σύνηθες δυστυχώς στον χώρο να συμβαίνουν ακροάσεις που ταλαιπωρούν τους νέους ηθοποιούς είτε ενώ έχουν ήδη αποφασίσει ή τέλος πάντων μοιάζει να είναι κάπως προσχηματικό. Δεν μιλώ για όλες τις ακροάσεις αλλά κάπως συμβαίνει.

Ο Λιβαθινός τότε έκανε μια πολύ μεγάλη ακρόαση και είδαν πολλές εκατοντάδες ανθρώπων. Μέσα στα διάφορα που ζητούσε φέρνοντας κι όλη αυτή την καινούρια μεθοδολογία, για την Ελλάδα, που ήταν πιο συστηματική και μεθοδική, από τη σπουδή του και την ύπαρξή του στη Ρωσία, ζητούσε από τους ηθοποιούς πράγματα που φαίνονταν αστεία και παράξενα. Ακόμα και τώρα μπορεί να προκαλέσει καμιά φορά γέλιο. Σε έναν αυτοσχεδιασμό εγώ κλήθηκα να κάνω ένα παλτό που το έχουν ξεχάσει στην ταράτσα κι έρχεται ένα πουλάκι ξαφνικά και το ερωτεύομαι. Μάλλον το έκανα και κάπως χαριτωμένα γιατί ήμουν τελικά στην Πειραματική.

Είχε ζητήσει από έναν ηθοποιό να λέει μια ιστορία και κάποιον να λειτουργεί συνδράμοντας υπέρ αυτού που μιλά. Εγώ, λοιπόν, ήμουν ο ηθοποιός που δεν μιλούσε κι έπρεπε να στηρίξω την αφήγηση του παρτενέρ μου. Αυτός έλεγε το γνωστό ποίημα με «ένα παπί που έκανε πιπί μέσα στον Μισσισσιππή» και άρχισα ξαφνικά να αυτοσχεδιάζω πως είμαι το παπί και με τα χέρια μου πως είμαι ποταμόπλοιο. Αρχίσαμε να γελάμε και να γελάνε κατά κύριο λόγο οι άνθρωποι που ήταν κάτω στην επιτροπή: ο Αμπαζής, ο Ήμελλος, ο Λιβαθινός. Αυτό μας έχει στιγματίσει.

Καμία φορά μέσα στα χρόνια όταν ο Στάθης θέλει να με πειράξει μου λέει «αχ εκείνο το παπί». Πού να ήξερα κι εκείνος κι εγώ ότι θα ανοίξει ένας δρόμος σχεδόν εικοσιπέντε χρόνων, επειδή έκανα ένα παπί.

Από κει και πέρα πια υπήρχαν κι οι παραστάσεις και το ρεπερτόριο που καθόρισαν μέσα στα χρόνια ότι αυτός είναι ο δάσκαλός μας στο θέατρο».