ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ – Λήδα Κουτσοδασκάλου: «Τους δασκάλους μου τους έλεγαν Αντόνιο, Εύα και Ρένη»

Η ΛΗΔΑ ΚΟΥΤΣΟΔΑΣΚΑΛΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΗΣ, ΑΝΤΟΝΙΟ ΛΑΤΕΛΑ, ΕΥΑ ΚΟΤΑΜΑΝΙΔΟΥ ΚΑΙ ΡΕΝΗ ΠΙΤΤΑΚΗ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Η Λήδα Κουτσοδασκάλου ξεχωρίζει με το ταλέντο και για τις υποκριτικές της ικανότητες,
που διδάχτηκε από το Θέατρο Τέχνης. Με ανθρωπιά και ειλικρίνεια πρωταγωνιστεί στο
έργο «Εγώ κι Εσύ», στο κείμενο της Λόρεν Γκάντερσον. Απέδειξε με τον τρόπο της
ερμηνείας της ότι πρέπει να δίνουμε σε κάθε στιγμή το νόημα που της αξίζει.
«Θα μιλήσω για έναν σκηνοθέτη που έχω δουλέψει μαζί του. Δεν ήταν στη Σχολή του
Θεάτρου Τέχνης που τελείωσα. Ο Ιταλός Αντόνιο Λατέλα που κάναμε τον Γυάλινο Κόσμο
στο Θέατρο Τέχνης, πέρυσι. Δούλευα ήδη κάποια χρόνια αλλά ήταν η πρώτη φορά που
κάποιος με βοήθησε να ανακαλύψω τη δύναμή μου και να διώξω πάρα πολλούς φόβους
μου. Με απελευθέρωσε τρομερά. Η Λόρα (πρωταγωνιστικός ρόλος) ήταν μια διαφορετική
από αυτή που έχουμε συνηθίσει. Μια πολύ δυνατή γυναίκα. Σε κάθε παράσταση είχα την
ελευθερία να παλεύω με πράγματα που δεν θέλω να έχω ως Λήδα.
Νιώθω ότι έχω βγει πάρα πολύ δυνατή από αυτή τη δουλειά και ότι αυτός ο άνθρωπος με
αγάπησε. Μου λείπει αυτό το θέατρο και αυτή η πρόβα. Μίλησε στην ψυχή μου, με
ξεκλείδωσε. Είναι αυτό που συνεννοείσαι χωρίς καν να μιλήσεις, καταλαβαίνεις τι θέλει ο
άλλος από εσένα. Επικοινωνία με τα μάτια. Επειδή διέκρινε κάποια κατάλοιπα που μπορεί
να είχα εγώ καλής συμπεριφοράς – πολλές φορές δεν είναι εύκολο ας πούμε για εμάς τις
γυναίκες να τσακωθούμε – εκείνος με ώθησε να ψάξω αυτό το κομμάτι μου και μου άρεσε
πάρα πολύ. Πάντα μέσα από τη Λόρα, δεν ήταν κάτι ψυχοθεραπευτικό.
Από το Θέατρο Κουν φυσικά ήταν η Εύα Κοταμανίδου. Στην πρώτη επαγγελματική μου
παράσταση έπαιζα με τη Ρένη Πιττακή, «Θέλω Μια Χώρα» στο Φεστιβάλ Αθηνών. Κι εκείνη
μου έμαθε πάρα πολλά πράγματα από τη στάση της απέναντι στο θέατρο και με πόσο
σεβασμό το αντιμετώπιζε. Δεν έφευγε ποτέ από την πρόβα παρόλο που εκείνη μπορεί να
μην έκανε εκείνη τη στιγμή ακόμη και για για ώρες. Ήταν εκεί και μας έβλεπε, μας άκουγε
και μας συμβούλευε. Τεράστια γενναιοδωρία κι αυτό το θεωρώ πολύ μεγάλο μάθημα».