Η Λένα Παπαληγούρα πάντα αγγίζει τις ψυχές μας με τους ρόλους που υποδύεται, που κάθε φορά είναι δύσκολοι και απαιτητικοί.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
Η πρώτη συνέντευξη που πήρα από τη Λένα, όταν συνεργαζόμουν με το περιοδικό «Γυναίκα», ήταν για το αφιέρωμα «Μπαμπάδες και Κόρες».
Τότε ήταν πέντε χρονών και κελαηδούσε στην αγκαλιά του πατέρα της, Αναστάση.
Εδώ και τόσα χρόνια, παρακολουθώ συνέχεια τα βήματα και την πρόοδό της.
«Η Κάτια Γέρου υπήρξε για μένα κάτι πολύ περισσότερο από μια
δασκάλα υποκριτικής. Στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης
στάθηκε απέναντί μας με ειλικρίνεια, ευαισθησία και βαθιά αγάπη για
την τέχνη του θεάτρου. Δεν δίδασκε μόνο τεχνικές. Μας βοηθούσε να
ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, να καλλιεργήσουμε την παρατήρηση,
την αλήθεια και την ανθρώπινη επαφή που απαιτεί η υποκριτική. Κι αν
κάτι θυμάμαι περισσότερο απ’ όλα, αυτό είναι η ανθρωπιά της.
Η Κάτια είναι ένας βαθιά ευαίσθητος άνθρωπος. Είχε την ξεχωριστή
ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες, αλλά και τις δυνατότητες
του κάθε μαθητή, και να τον καθοδηγεί με υπομονή, σεβασμό και
διακριτικότητα. Δημιουργούσε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, όπου το
λάθος δεν ήταν αποτυχία αλλά αφετηρία εξέλιξης.
Τα μαθήματά της ξεχείλιζαν από χιούμορ, γνώση και αγάπη. Δεν μας
δίδαξε μόνο θέατρο. Μας έμαθε να αγαπάμε τη λογοτεχνία, μας μύησε
στον Ντοστογιέφσκι, μας σύστησε τον Πρίμο Λέβι, μας άνοιξε δρόμους
προς τις εικαστικές τέχνες. Μας δίδαξε υποκριτική, αλλά κυρίως
σκηνικό ήθος και τρόπο να στεκόμαστε απέναντι στην τέχνη και στους
ανθρώπους.
Πανέμορφη, αεικίνητη, με μια νεανική ζωντάνια που σε έκανε να ξεχνάς
την ηλικία της, πλημμύριζε τον χώρο με φως. Δινόταν ολοκληρωτικά στο
μάθημα. Και όταν κάτι την ενθουσίαζε ή όταν ήθελε να μας δείξει κάτι
με όλο της το σώμα, ανέβαινε πάνω στην καρέκλα. Ήταν σαν να μην
μπορούσε να χωρέσει η αγάπη της για το θέατρο και τους μαθητές της
στο πάτωμα της αίθουσας.
Όλοι οι μαθητές της κουβαλάμε μέχρι σήμερα τις συμβουλές της, την
ευγένειά της και τον τρόπο με τον οποίο μας δίδαξε να προσεγγίζουμε
όχι μόνο το θέατρο, αλλά και τη ζωή.
Η Κάτια Γέρου πίστευε ότι η υποκριτική ξεκινά από την αλήθεια του
ανθρώπου και όχι από την επίδειξη του ταλέντου. Με το παράδειγμά
της μας έμαθε πως ένας καλός δάσκαλος δεν διαμορφώνει μόνο
καλλιτέχνες· διαμορφώνει ανθρώπους. Και πως ένας καλός ηθοποιός
έχει την ευθύνη να δίνει φωνή σε ανθρώπους και χαρακτήρες που, έξω
από τη σκηνή, ίσως δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακουστούν.
Γι’ αυτό, όταν σκέφτομαι την Κάτια Γέρου, δεν θυμάμαι μόνο τη
δασκάλα της υποκριτικής. Θυμάμαι μια σπουδαία ηθοποιό αλλά και μια
σπουδαία παιδαγωγό, έναν σπάνια ευαίσθητο άνθρωπο και μια
φωτεινή παρουσία που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ζωές όλων
μας.
Να είσαι πάντα γερή, αγαπημένη μου Κάτια, και να συνεχίζεις να
φωτίζεις τις ζωές των παιδιών, όπως φώτισες και τη δική μου.
Σ’ ευχαριστώ για όλα».
