Κανείς γελοίος δεν μπορεί να αντιληφθεί ο ίδιος τη γελοιότητά του.
‘Η, όπως το έλεγε ο Γουίλιαμ Μπλέικ:
“Ακου του βλάκα την επίκριση σαν
να σου απονέμει έπαινο ο βασιλιάς”
Πάμε, τώρα, στον Αδ. Γεωργιάδη, που σε ραδιοφωνική συνέντευξη στον Real Fm και χωρίς να έχει δεχθεί καμία σχετική ερώτηση, χωρίς καν να έχει υπάρξει κάποια σχετική νύξη, ξεφούρνισε τον εξής (και ασύντακτο) αντικομμουνιστικό οχετό:
“Εδώ βλέπετε ο Κουτσούμπας σε ένα διάλειμμα της εκδρομής προς το Λιτόχωρο για να γιορτάσει την ανταρσία του ΚΚΕ κατά της ελληνικής δημοκρατίας και την τρομοκρατική ενέργεια στο Λιτόχωρο στις 30 προς 31 Μαρτίου του 1946 (κάνω μια παρένθεση εδω γιατί θα σκάσω αν δεν το πω). Πιο απαράδεκτο πράγμα, πιο αδιανόητο πράγμα, πιο κουφό πράγμα από το να πηγαίνει ένα κόμμα και να κάνει εκδήλωση για να μας θυμίσει ότι σκότωσαν χωροφύλακες και στρατιώτες και βύθισαν τη χώρα στο αίμα και πήγαν να αποσπάσουν εθνικό έδαφος από τη Μακεδονία και να το πάνε στα Σκόπια, ε δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία. Δηλαδή λέμε “εθνική συμφιλίωση, οκ. Να μη τα “ξύνουμε”, οκ. Να τα αφήσουμε πίσω μας, οκ. Και πάνε και διαφημίζουν ότι αιματοκύλισαν την Ελλάδα και θέλαν να προδώσαν τη χώρα. Ε, μην πω τώρα καμιά βαριά κουβέντα. Δηλαδή, πρέπει όλη η κοινωνία πρέπει να είναι απέναντι σε αυτό. Δεν είναι δυνατόν ένα κόμμα να διαφημίζει ότι ήθελε να καταστρέψει την κοινοβουλευτική δημοκρατία και την Ελλάδα. Και τόλμησε να πει ο Πλεύρης κάτι και του είπαν για εμφυλιοπολεμικό κλίμα και δεν ντρέπονται”.
Το πολιτικό “ποιόν” του Αδ. Γεωργιάδη το γνωρίζουμε…
Τις πολιτικές του διαθήκες και καταβολές, τους πολιτικούς του φίλους, τις “αγαπησιάρικες” σχέσεις με τον φασίστα και δηλωμένο ναζιστή Κ. Πλεύρη, επίσης τα ξέρουμε.
Είναι αυτός που λάμβανε επιστολές αγάπης και εκτίμησης από τον δικτάτορα Παττακό. Αυτός που διαφήμιζε και πούλαγε τους ναζιστικούς εμετούς του ναζί Πλεύρη. Αυτός που πριν την μεταγραφή του στη ΝΔ ήταν βουλευτής του ΛΑΟΣ, του κόμματος που είχε στα ψηφοδέλτιά του Χρυσαυγίτες. Είναι το ίδιο πρόσωπο που διαφήμιζε από τηλεοράσεως τα «ιδεολογικά πιστεύω» του ναζί Πλεύρη, του συνεργάτη της χούντας των συνταγματαρχών, περί το «υψηλόν φρόνημα» των… SS και περί της… «ορθότητος» των απόψεων του Χίτλερ…
Την πολιτική του… “ποιότητα”, ταυτόσημη με την πολιτική αθλιότητα, φροντίζει να μας την υπενθυμίζει σε κάθε δημόσια εμφάνισή του (αλήθεια, εκείνο το βίντεο που υποσχόταν ότι θα στείλει στα ΜΜΕ με τις… επιθέσεις των γιατρών εναντίον του στο νοσοκομείο της Νίκαιας, πάει μήνας κι ακόμα δεν το έστειλε…).
Ανάμεσα στα “χαριτωμένα” του Γεωργιάδη” που αδυνατεί να κρύψει, είναι ακριβώς αυτό: Η “σχέση” του με την ιστορία. Δηλαδή, καμία σχέση. Εκτός από ένα σημείο: Το κομμάτι της ιστορίας που αρχίζει και τελειώνει με τα έργα και τις πράξεις εκείνου του πιο δυσώδους και βρωμερού κομματιού των αστών πολιτικών που ταυτίστηκαν και πρωταγωνίστησαν στο ανελέητο κυνηγητό των κομμουνιστών, των αριστερών, των δημοκρατών.
Ομως,
Πρώτον: Η ιστορία έχει ένα… κακό: Δεν αλλάζει. Κατανοούμε πως τα όσα συνέβησαν εκείνη τη μαύρη περίοδο και που οδήγησαν στην συγκρότηση του ΔΣΕ, οι δολοφονίες κομμουνιστών και αριστερών, το άγριο κυνηγητό, οι βασανισμοί, οι βιασμοί, οι αποκεφαλισμοί, οι συλλήψεις, οι θανατικές καταδίκες, οι εκτελέσεις, δεν είναι και για να τα φωνάζει ο Γεωργιάδης. Αλλά, προς μεγάλη του απογοήτευση, ο ελληνικός λαός τα ξέρει. Και ξέρει και ποιοι τα κάνανε. Εκείνη την… “κοινοβουλευτική δημοκρατία” θα… έπρεπε να ανεχθούν οι κομμουνιστές και αυτή μας δηλώνει με τα λεγόμενά του ότι λατρεύει ο Γεωργιάδης.
Δεύτερον: Το ΚΚΕ επιλέγει να σέβεται και να τιμά τους αγώνες του λαού για λευτεριά και απαλλαγή απο κάθε εκμετάλλευση, να σέβεται και να τιμά του ήρωες και τους νεκρούς του, όπως τους πρέπει και τους ταιριάζει. Το ΚΚΕ δεν υβρίζει αντιπάλους. Και πολύ περισσότερο νεκρούς αντιπάλους. Σε αντίθεση με όσα κάνουν οι ιδεολογικοί φίλοι του Γεωργιάδη στις “γιορτές” του μίσους και της εμφυλιοπολεμικής χιτίλας. Αλλωστε γι’ αυτούς, τους δεύτερους, της χιτίλας, έχει ήδη μιλήσει η ίδια η ιστορία, η κανονική, όχι η “γεωργιάδικη”.
Τρίτον: Το ΚΚΕ μιλά και θα μιλά, τιμά και θα τιμά τους νεκρούς του και τους αγώνες του. Τη δική του ιστορία θυμάται και κρατάει ζωντανή στη μνήμη του λαού, που είναι ταυτόχρονα και η ιστορία του ίδιου του λαού. Και θα συνεχίσει. Του αρέσει, δεν του αρέσει του Γεωργιάδη, του Πλεύρη, του Βορίδη, του Μητσοτάκη και της συναφούς παρέας.
Τέταρτον: Αν μπορούν οι Γεωργιάδηδες και το είδος τους, ας κάνουν το αντίστοιχο. Μπορούν; Ας ασχοληθεί ο κύριος Γεωργιάδης με τους ήρωες της δικής του παράταξης… Να μας πει, δηλαδή, τα δικά τους “ανδραγαθήματα”… Αλήθεια, θα συμπεριλάβει σε αυτά τα “Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας”; Τις αμερικανικές ναπάλμ; Τα Μακρονήσια; Την “λευκή τρομοκρατία”, την κρατική καταστολή, την βρετανική κατοχή, την δολοφονική δράση των 206 μοναρχοφασιστικών συμμοριών που λεηλατούσαν τη χώρα; Θα δώσουν τον απολογισμό της “δημοκρατίας” τους που δημοσιεύεται και κατατίθεται στον ΟΗΕ στον έναν μόλις χρόνο μετά την Βάρκιζα, στις 12/2/1946: Νεκροί: 1.289. Τραυματίες: 6.671. Βασανισθέντες: 31.632. Συλληφθέντες: 84.931. Βιασμένες γυναίκες: 165. Ληστείες: 6.567. Επιδρομές σε τυπογραφεία: 572. Καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες: Πάνω από 100.000. Ας κάνουν, λοιπόν, μια… γιορτή για τα “κατορθώματα” με τους απηνείς διωγμούς των κομμουνιστών, των αριστερών, των δημοκρατών που έδωσαν τη ζωή τους για μια ελεύθερη χώρα, όταν κάποιοι άλλοι ταξίδευαν στο Κάϊρο και το Λονδίνο.
Πέμπτον: Κι επειδή ξεστόμισε από το πολιτικό του βρωμόστομα την λέξη “προδοσία”, ας μας πουν: Ξέρουν κάτι για εκείνους που οργάνωναν ταγματασφαλίτες και έντυναν γερμανοτσολιάδες; Για εκείνους που στρατολογούσαν δωσίλογους και μοίραζαν κουκούλες σε καταδότες; Ετσι, δηλαδή, για να δούμε τι θα πει προδοσία. Τι θα πει συνοδοιπορία με τους συνεργάτες των Γερμανών, σαν τον Μανιαδάκη, που το ’40 παρέδωσε τους 200 της Καισαριανής στην Γκεστάπο και το ’60 βρέθηκε στα βουλευτικά έδρανα της ΕΡΕ του “εθνάρχη” Καραμανλή. Κι όταν τελειώσουν με αυτά τα… “πατριωτικά”, μετά να μας πουν για τον άλλο “πατριωτισμό”, αυτόν του ξεπουλήματος όλης της Ελλάδας σε Αμερικάνους και Πιουριφόι.
Με λίγα λόγια, ας αναμετρηθούν οι δύο Ιστορίες. Από την μια, η μια και κανονική και πάντα ξεροκέφαλη και από την άλλη η δικιά τους η… “ιστορία”. Εμείς είμαστε έτοιμοι, όποτε και όπου θέλουν. Ας κοπιάσουν.
