«Να μη συγκαλυφθεί ο θάνατος του 20χρονου στο Άργος» αλλά και να μην υπάρξει «καμία ανοχή στον στιγματισμό των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους», επισημαίνει σε δήλωσή του ο Μίλτος Κουτίβας, μέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος, εκλεγμένος με την «Αγωνιστική Συσπείρωση Κοινωνικών Λειτουργών» για τη δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή με αυτισμό από αστυνομικούς στο Άργος.
Όπως αναφέρει στη δήλωσή του, «ο θάνατος του 20χρονου νέου που βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού, ύστερα από τον σοβαρό τραυματισμό του κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης στο Άργος, προκαλεί οργή και βαθιά θλίψη. Οι συνθήκες της υπόθεσης πρέπει να διερευνηθούν σε βάθος και να αποδοθούν όλες οι ευθύνες», ενώ «ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτηση προκαλούν οι δημόσιες τοποθετήσεις του Δημάρχου Άργους – Μυκηνών που, αντί να αναζητούν τις πραγματικές αιτίες και τις ευθύνες, επιχειρούν να μεταθέσουν το βάρος στην οικογένεια και να παρουσιάσουν τον αυτισμό ως απειλή για την κοινωνία. Τέτοιες αντιλήψεις, που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές κοινωνικού αποκλεισμού, είναι επικίνδυνες, αντιεπιστημονικές και βαθιά προσβλητικές για τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους».
Ξεκαθαρίζει ακόμα πως «τα άτομα που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού δεν είναι κίνδυνος. Κίνδυνος είναι οι πολιτικές που τα αφήνουν αβοήθητα. Κίνδυνος είναι η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας και Ειδικής Αγωγής. Κίνδυνος είναι η εγκατάλειψη των οικογενειών να σηκώνουν μόνες τους το οικονομικό, ψυχολογικό και κοινωνικό βάρος» και υπογραμμίζει πως «ως κοινωνικοί λειτουργοί γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει να μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία σε ένα κράτος που αντιμετωπίζει τις ανάγκες του ως “κόστος”. Γνωρίζουμε την αγωνία των γονιών για το ποιος θα φροντίσει το παιδί τους όταν εκείνοι δεν θα μπορούν πλέον. Γνωρίζουμε τις ατελείωτες λίστες αναμονής, τις μετακινήσεις εκατοντάδων χιλιομέτρων, την απουσία δημόσιων δομών, τις εξαντλητικές διαδικασίες των ΚΕΠΑ και το δυσβάσταχτο κόστος των θεραπειών».
Μάλιστα καταγγέλλει ότι «στην Περιφέρεια Πελοποννήσου υπηρετεί μόλις ένας παιδοψυχίατρος στο δημόσιο σύστημα. Η έλλειψη αυτή στερεί από εκατοντάδες παιδιά την έγκαιρη αξιολόγηση και παρέμβαση, η οποία αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την εξέλιξή τους. Χιλιάδες οικογένειες αναγκάζονται να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα, πληρώνοντας από την τσέπη τους αξιολογήσεις, γνωματεύσεις, λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, ψυχοθεραπείες και κάθε άλλη αναγκαία υπηρεσία. Στο οικονομικό κόστος προστίθεται η απώλεια εισοδήματος, οι συνεχείς μετακινήσεις και, συχνά, η αναγκαστική αποχώρηση ενός γονέα από την εργασία του. Αυτή είναι η πραγματική βία που βιώνουν καθημερινά οι οικογένειες.
Λύση σε αυτό το κράτος εάν έχεις αυτισμό είναι ή να μείνεις σπίτι ή να γίνεις χειριστής drone στο πλαίσιο σύγχρονων στρατιωτικών σχεδιασμών όπως έλεγε σε δημόσια τοποθέτηση του Υπουργού Άμυνας κ. Δένδια. Είναι αποκαλυπτικό ότι, ενώ οι οικογένειες αγωνιούν για την πρόσβαση των παιδιών τους σε γιατρούς, θεραπείες, δομές και υποστηρικτικές υπηρεσίες, η κυβέρνηση συζητά για το πώς ορισμένες δεξιότητες αυτών των ανθρώπων μπορούν να αξιοποιηθούν στις ανάγκες του στρατού και των πολεμικών σχεδιασμών. Αντί να εξασφαλίζεται η ολόπλευρη στήριξη και κοινωνική ένταξη των ατόμων με αυτισμό, αναζητούνται τρόποι ένταξής τους σε δολοφονικούς μηχανισμούς».
Εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη των κοινωνικών λειτουργών στην οικογένεια του 20χρονου και σε κάθε οικογένεια που δίνει καθημερινά τη μάχη απέναντι στην κρατική εγκατάλειψη και καταδικάζει «κάθε προσπάθεια ενοχοποίησης των γονιών, κάθε μορφή στιγματισμού των ατόμων με αναπηρία και κάθε πολιτική που υποβαθμίζει τις δημόσιες υπηρεσίες και εξαντλεί τους εργαζόμενους στην κοινωνική προστασία».
Επιπλέον, τονίζει πως «απαιτούμε:
Να διερευνηθούν πλήρως οι συνθήκες του θανάτου του 20χρονου και να αποδοθούν όλες οι ευθύνες.
Άμεση στελέχωση όλων των δημόσιων δομών Υγείας, Ψυχικής Υγείας, Πρόνοιας και Ειδικής Αγωγής με μόνιμο προσωπικό.
Δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες έγκαιρης διάγνωσης, αξιολόγησης, θεραπείας και αποκατάστασης, χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών.
Ουσιαστική ενίσχυση των ΚΕΠΑ και κατάργηση κάθε εμποδίου στην πρόσβαση σε παροχές και δικαιώματα.
Ολοκληρωμένη στήριξη των οικογενειών με κοινωνικές, οικονομικές και επιστημονικές υπηρεσίες.
Μέτρα προστασίας των εργαζομένων στις κοινωνικές υπηρεσίες και ενίσχυση όλων των δημόσιων δομών κοινωνικής φροντίδας, με μόνιμο προσωπικό.
Η αναπηρία δεν είναι ατομικό ζήτημα ή οικογενειακή υπόθεση. Είναι κοινωνική ευθύνη!
Διεκδικούμε αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, Πρόνοια και Ειδική Αγωγή για όλους. Καμία οικογένεια μόνη της. Καμία ανοχή στον στιγματισμό, στην εγκατάλειψη και στην καταστολή».
