Με εμφανή … προσωπικά διλήμματα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε στο συνέδριο Greece Talks να προδιαγράψεi το πολιτικό του μέλλον, φτάνοντας στο σημείο να συνδέσει την παραμονή του στην ηγεσία με ένα ποσοστό της τάξης του 25%. Η αναγκαστική αυτή παραδοχή μιας πιθανής εκλογικής πανωλεθρίας δείχνει πως το κυβερνών κόμμα αρχίζει να νιώθει έντονα την πίεση των δημοσκοπήσεων, παρά τις επικοινωνιακές προσπάθειες του πρωθυπουργού να παρουσιάσει τη Νέα Δημοκρατία ως κυρίαρχη δύναμη. Αντί να εμπνεύσει σιγουριά, η ρητορική του για ανάληψη ευθυνών σε περίπτωση αποτυχίας φανερώνει μία τάση φυγής από ένα καράβι που έχει αρχίσει να μπάζει νερά, αφού η διαφορά από το 41% στο 25% είναι τεράστια.
Η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη να παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό «δυνητικό» κυβερνητικό εταίρο επανήλθε και σε αυτές τις δηλώσεις του. Την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός προσπαθεί να εμφανιστεί ανοιχτός σε συνεργασίες, η ρητορική του ακυρώνεται από την ίδια την πραγματικότητα, καθώς το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη ξεκαθαρίσει με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι απορρίπτει κάθε ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία. Αυτή η εμμονική προσκόλληση σε ένα σενάριο που έχει ήδη «φάει πόρτα» δεν μαρτυρά στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά ένα απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο· μια απέλπιδα προσπάθεια να μετακυλήσει την ευθύνη μιας επικείμενης ακυβερνησίας στην αντιπολίτευση, την ώρα που ο ίδιος αδυνατεί να εμπνεύσει την κοινωνία και να βρει αξιόπιστα στηρίγματα. Παράλληλα, είναι και μία απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει έναν κυβερνητικό ρόλο την επόμενη μέρα.
Η εμμονή του για μια τρίτη κυβερνητική θητεία μέχρι το 2030, με τη δικαιολογία των «εξαιρετικών καιρών», μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια μονοπώλησης της εξουσίας παρά με πραγματικό όραμα. Παρά την παραδοχή πως η καθημερινότητα των πολιτών είναι γεμάτη προβλήματα, ο κ. Μητσοτάκης προτίμησε να αναλωθεί σε θεωρίες για «νικητές και ηττημένους» των διεθνών εξελίξεων, αποσυνδεδεμένος από την πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία. Η προσπάθειά του να εμφανίσει μια πιθανή τρίτη τετραετία ως «συμβόλαιο αξιοπιστίας» μάλλον προκαλεί το κοινό αίσθημα, δεδομένου ότι οι βασικές ανάγκες των πολιτών παραμένουν ανεκπλήρωτες.
