«Ο Θεός να ευλογεί τον πρόεδρο Τραμπ, ο Θεός να ευλογεί τους απίστευτους διπλωμάτες και στρατιωτικούς μας και ο Θεός να ευλογεί τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».
Με αυτά τα λόγια κατέληξε την ανάρτηση της η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, μετά το αίτημα του Λευκού Οίκου για την παραίτηση της από τη θέση της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Φρόντισε, μάλιστα, να αναφέρει ότι ο χρόνος της σε αυτή τη θέση «πλησιάζει στο τέλος του» και να δηλώσει: «Η δέσμευσή μου στον Πρόεδρο Τραμπ, στο κίνημα “Πρώτα η Αμερική” και στη χώρα που αγαπώ δεν θα τελειώσει ποτέ».
Ρίγη συγκίνησης θα έπρεπε να διαπερνούν, αυτές τις ώρες, το πολιτικό προσωπικό της χώρας που, από την άφιξη της Γκίλφοϊλ μέχρι και λίγες μέρες πριν, «συνωστίζονταν» για μία φωτογραφία μαζί της, για ένα της βλέμμα, ως ένδειξη ραγιαδισμού προς τις ΗΠΑ και στον (φασίστα) Τραμπ. Οι εκδηλώσεις «θαυμασμού» στην Γκίλφοϊλ θύμιζαν τον αμερικανοτσολιαδισμό του μετεμφυλιακού κράτους. Οι εικόνες, οι οποίες προκαλούσαν στομαχικά προβλήματα, ήταν από εξευτελιστικές έως γελοίες. Ιδιαίτερα, δε, όταν συνδυαζόταν με τη ξεθωριασμένη «λάμψη» του εγχώριου «σταρ σίστεμ» η κωμωδία ολοκληρωνόταν.
Και τώρα τι θα κάνουν οι κόλακες;
Και τώρα που η Γκίλφοϊλ φεύγει, τι θα κάνουν οι κόλακες της; Μα, θα αρχίσουν να ψάχνουν πρόσβαση για φωτογραφία με τον επόμενο πρέσβη των ΗΠΑ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης (μεγάλος θαυμαστής της), άλλωστε, είχε δηλώσει με ειλικρίνεια κατά τη διάρκεια δείπνου που παρέθεσε στο Μαξίμου (Ιούλιος 2026), προς τιμήν της Γκίλφοϊλ με αφορμή τη συμπλήρωση 250 ετών αμερικανικής ανεξαρτησίας: «Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις υπερβαίνουν κυβερνήσεις και εκλογικούς κύκλους».
Αυτό είναι αλήθεια. Όποιο πρόσωπο κι αν στείλουν οι ΗΠΑ στο «οικόπεδο» Ελλάδα, οι εκπρόσωποι των κυρίαρχων κομμάτων της πολιτικής σκηνής σπεύδουν πάντα να δηλώσουν τα διαπιστευτήρια τους, με ένα πέρασμα από την αμερικανική Πρεσβεία, παρακαλώντας για λίγο προσοχή. Ακόμα κι αν στην πολυπόθητη φωτογραφία φαίνονται μόνο λίγες τρίχες από τα μαλλιά τους ή ένα μέρος του χεριού τους είναι ικανοποιημένοι. Ο στόχος έχει επιτευχθεί και η φωτογραφία είναι χρήσιμη ποικιλοτρόπως.
Στην περίπτωση της Γκίλφοϊλ τα πράγματα ήταν τόσο αποκαλυπτικά, διότι (πέρα από το γεγονός πως δεν ήταν διπλωμάτης αλλά μια «κολλητή» της κυβέρνησης Τραμπ) προσπάθησε να πουλήσει κι ένα σταριλίκι στους «υπηκόους» των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Μπίζνες, «ανταλλάγματα» και «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας»
Τη δουλειά της, βέβαια, για τα συμφέροντα των ΗΠΑ την έκανε μια χαρά: Και τα απαραίτητα ενεργειακά «deals» προχώρησαν και τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ προώθησε και άλλα πολλά. Ο ίδιος ο Τραμπ το είπε, μετά το αίτημα του Λευκού Οίκου για την παραίτηση της: «Έκανε καλή δουλειά αλλά δεν μας άρεσαν όσα διαβάζαμε».
Οι αποκαλύψεις των αμερικανικών ΜΜΕ για τις επίσημες και ανεπίσημες μπίζνες της στην Ελλάδα, όπως και οι κατηγορίες για συμπεριφορές ξιπασιάς, κανέναν (από τους «επίσημους») δεν θα ενοχλούσαν, εάν στις ΗΠΑ δεν υπήρχε και το εσωτερικό πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι συμφερόντων. Στην πορεία θα φανεί γιατί «χάνουμε» αυτή την υπέρλαμπρη (κατά το υπέρκομψη) παρουσία από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Τα «δώρα», τα «ανταλλάγματα», τα πάρε-δώσε με επιχειρηματικούς ομίλους και οι «εκρήξεις» δεν θα έφταναν για την αποπομπή της Γκίλφοϊλ. Δεν είναι, δα, και τόσο έξω από την «κουλτούρα» της αμερικανικής διπλωματίας, γενικά, αλλά και της περιόδου του Τραμπ, ειδικά.
Και κάτι ακόμα: Η φράση που φέρεται να είπε η Γκίλφοϊλ, σύμφωνα με την Wall Street Journal («μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε, ακόμη και την ελληνική») και διαψεύστηκε εντόνως δεν είναι και τόσο σοκαριστική για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Μιλάμε για τη χώρα που έχει προχωρήσει σε απαγωγή προέδρων (Βενεζουέλα), έχει ανατρέψει κυβερνήσεις με διάφορους τρόπους, έχει φυτέψει χούντες. Στην Ελλάδα, μάλιστα, η χούντα ήταν αμερικανοκίνητη. Θέλετε να πάμε και πιο πίσω χρονικά στην Ελλάδα; Λέμε για τότε που ο ίδιος ο Τρούμαν έστειλε στην Ελλάδα το 1948 τον Βαν Φλιτ για να «εποπτεύσει» την εφαρμογή του «Δόγματος» του, του «Δόγματος Τρούμαν». Θα γνωρίζουν, σίγουρα, οι σύγχρονοι αμερικανοτσολιάδες εκείνη τη φράση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου προς το Βαν Φλιτ: «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας». Ας μην «ταράζονται», λοιπόν, τόσο με αυτά που φέρεται να είπε η Γκίλφοϊλ και δεν ενόχλησαν καθόλου τον Τραμπ.
Οι «χαραμοφάηδες» Έλληνες
Να θυμίσουμε και κάτι άλλο. Η Γκίλφοϊλ υποτίθεται πως είχε γοητευτεί από την Ελλάδα και καμάρωναν οι «άριστοι» της κυβέρνησης. Η Γκίλφοϊλ είναι το ίδιο πρόσωπο (δικηγόρος και πρώην παρουσιάστρια του Fox News παλιότερα) που στο παρελθόν, το 2015, αποκαλούσε τους Ελληνες «χαραμοφάηδες»:
- «Θέλω να πω, σε κανέναν δεν αρέσουν οι χαραμοφάηδες (…) Δεν έχει σημασία αν φτιάχνετε σπουδαίο γιαούρτι. Δεν με νοιάζει».
- «Σηκωθείτε το πρωί. Πηγαίνετε στη δουλειά. Συνταξιοδοτείστε πολύ νωρίς, και αυτό είναι μέρος του προβλήματος».
Εκτός αυτών συνέκρινε τους Έλληνες με ένα ανεκπαίδευτο κατοικίδιο. «Κανείς δεν τους τιμωρεί» όπως όταν ένας «σκύλος κατουράει στο χαλί».
Αργυρό μετάλλιο αμερικανοφροσύνης
Όταν ρωτήθηκε για αυτές τις δηλώσεις της Γκίλφοϊλ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης (τον Δεκέμβριο του 2024, δηλαδή την περίοδο που ακόμα μας έταζαν πως θα έρθει στην Ελλάδα) απάντησε: «Θεωρώ ότι αδικεί ένα πρόσωπο η αποσπασματική παρουσίαση ενός βιογραφικού και η απαξιωτική παρουσίαση ενός μέρους της επαγγελματικής σταδιοδρομίας κάποιου (…) Είμαστε αισιόδοξοι ότι και με τη νέα πρέσβη, όπως και με τους προκατόχους της, θα κρατήσουμε την υψηλότατη σχέση που έχουμε, ως στρατηγικό σύμμαχό μας με τις ΗΠΑ».
Μα, τι περήφανος «πατριωτισμός»! Ε; Είναι ο ίδιος «πατριωτισμός» με εκείνον του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν καλωσόριζε, χαμογελαστός, την Γκίλφοϊλ στην Ελλάδα (Νοέμβριος 2025): «Είμαστε πολύ ευτυχείς που σας υποδεχόμαστε και έρχεστε σε μία εποχή που οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι σε ιστορικά υψηλό σημείο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τις βελτιώσουμε περισσότερο». Είναι αμερικανοτσολιαδισμός που θα δείξουν όλοι αυτοί οι κύριοι στον επόμενο πρέσβη των ΗΠΑ, υποβάλλοντας τα σέβη τους και τα διαπιστευτήρια τους.
Με λίγα λόγια: Η κυβέρνηση έλαβε αργυρό μετάλλιο αμερικανοφροσύνης. Οι κυβερνήσεις της χώρας, άλλωστε, το χρυσό μετάλλιο αμερικανοφροσύνης το κρατάνε (πάντα) για να το τάξουν στον (κάθε) επόμενο πρέσβη των ΗΠΑ.
