Η Ανώνυμη Εταιρεία που θα παραλάβει τη διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων για 50 συν 50 χρόνια, για την ακρίβεια το κερδοφόρο μέρος της (αναψυκτήρια, πωλητήρια, εισιτήρια, ακίνητη περιουσία) – διότι το άλλο, το κοστοβόρο, θα παραμείνει να καλύπτεται από τα πενιχρά δημόσια κονδύλια – είναι η υψηλή πύλη για περνάνε στο εξής με δόξα και τιμή εταιρείες, ξιπασμένοι πλην όμως φιλάρχαιοι επενδυτές, διαφόρων ειδών και τραπεζικών λογαριασμών αρπακτικά και να βυσοδομούν κερδοσκοπικά πάνω στη σώμα των μνημείων, δηλαδή της Μνήμης.
Μια κυβέρνηση σε πλήρη αποδρομή, αλλά ταυτόχρονα και σε απόλυτη εγρήγορση σπεύδει – για παν ενδεχόμενο – να βουλώσει όποιες τρύπες λαϊκής περιουσίας έχουν απομείνει, με αλλότριες ανώνυμες εταιρείες και ιδιώτες τρωκτικά.
Ο,τι ζούμε, ακούμε, βλέπουμε δεν είναι απλώς ένα οργανωμένο κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι λεπτομερές σχέδιο καταστρωμένο προσεκτικά – εδώ και 3 δεκαετίες τουλάχιστον – για την καθολική παράδοση του δημοσίου χώρου, του εθνικού πλούτου, της λαϊκής πολιτιστικής – πολιτισμικής κληρονομιάς. Παράδοση η οποία ακολουθείται ήδη ή θα ακολουθηθεί από οργιώδη λεηλασία με όλους τους τύπους του ιδιωτικού και προπάντων κερδοσκοπικού δικαίου.
Ηταν θέμα χρόνου να φτάσουμε, λοιπόν, και στα Μνημεία. Οχι που τέτοιο “φιλέτο”, “μαγαζί γωνία” θα έμενε εκεί να κρατάει “θερμοπύλες” δημόσιου συμφέροντος, περιουσίας του λαού και άλλα τέτοια… κομμουνιστικά.
Να θυμίσουμε ότι το 2018 – με κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ – στον κατάλογο των 10.119 ακινήτων κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου που περνούσαν στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. (ΕΤΑΔ), θυγατρική του λεγόμενου Υπερταμείου (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε. – ΕΕΣΥΠ), φιγουράριζαν και δεκάδες μνημεία και αρχαιολογικοί χώροι, που κρύβονταν πίσω από αδιευκρίνιστους κωδικούς. Οταν το “έγκλημα” αποκαλύφθηκε η κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμναν, αλλά η στόχευση είχε ήδη ξεκαθαρίσει…
Το νομοσχέδιο, λοιπόν, που συντάχθηκε για να περάσει άρον άρον μέσα στο καλοκαίρι δεν είναι ένα κακό σπυρί που εμφανίστηκε ξαφνικά. Είναι λογική συνέχεια μιας μακράς πορείας που δεν ξεκίνησε με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, εντούτοις με την κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει λάβει την πιο προκλητική, κυνική και άγρια μορφή της.
Οταν πριν από πολλά χρόνια, στη δεκαετία του ’90, άνοιγε το θέμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ στο πλαίσιο της εφαρμογής της ευρωπαϊκής οδηγίας 96/92/ΕΚ για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και ουσιαστικά άνοιγε το γαϊτανάκι των ιδιωτικοποιήσεων που θα ακολουθούσαν, κανείς δε μπορούσε να φανταστεί ότι η κερδοσκοπική μανία θα έφτανε μέχρι τα ίδια τα μνημεία. Οχι πως δε γίνονταν κατά καιρούς προσπάθειες να βρεθεί ένα παράθυρο ώστε ο ιδιωτικός τομέας να βάλει και εκεί το αρπακτικό χεράκι του. Ωστόσο, μια τέτοια απόπειρα άγγιζε πολύ ιδιαίτερα και ευαίσθητα αντανακλαστικά συνολικά του λαού και ειδικότερα της αρχαιολογικής υπηρεσίας.
Στο μεταξύ ο καπιταλισμός ετοιμαζόταν ασμένως για την κρίση που θα ερχόταν, η ΕΕ έβγαζε τους φετφάδες περί απελευθέρωσης της αγοράς και του ανταγωνισμού, οι κυβερνήσεις η μία μετά τη άλλη οργάνωναν τις κινήσεις τους. Η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ έγιναν εταιρείες με “πελάτες” 10 εκ. λαού, σίγουρη επένδυση, τους δρόμους τους πήραν πανωπροίκι οι εργολάβοι – και αυτό σίγουρο και μεγάλο κέρδος – και μετά ήρθε η κρίση, ήρθαν τα Μνημόνια, το Υπερταμείο, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, γη στους Λάτσηδες για ουρανοξύστες, άλλη γη στους Νιάρχους για να πάρουν το πολιτισμό εργολαβία, καμμένα βουνά στους εργολάβους για να κουβαλάνε ανεμογεννήτριες, κουρελόχαρτο οι κηρυγμένες περιοχές NATURA, ξεφύτρωναν οι τουριστικές επενδύσεις με τους εργαζόμενους σχεδόν δούλους να τρέχουν για να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια ξισπασμένων λούμπεν λεφτάδων.
Μαζί με τη Ανώνυμη Εταιρεία για τη διαχείριση των μνημείων και ακριβώς τις ίδιες ημέρες, η κυβέρνηση επιδεικνύει ιδιαίτερη σπουδή να κλείσει αυτό το καλοκαίρι στη Βουλή και το θέμα της διαχείρισης των υδάτων καταθέτοντας το σχετικό νομοσχέδιο. Εκεί, λοιπόν, μεταξύ άλλων που οδηγούν βήμα – βήμα και στην ιδιωτικοποίηση του νερού, εισάγονται και ρυθμίσεις “για την πολεοδόμηση εγκαταλελειμμένων, μικρών και φθινόντων οικισμών”, επιτρέποντας τη επέκτασή τους από 50 ως 200 στρέμματα με ευνοϊκούς όρους και διευκολύνσεις σε συνεταιρισμούς και άλλους ιδιωτικούς φορείς.
Με απλά λόγια να μην μείνει κενή, άδεια, μη “αξιοποιήσιμη” καμία σπιθαμή γης. Ακόμα και σε εκείνες τις νησιωτικές ή ορεινές γωνιές, που έχουν κατορθώσει να κρυφτούν από την τουριστική επένδυση, υπό την εντελώς ψευδή επίκληση της “αναβάθμισης οικισμών” θα ξεφυτρώσουν πολυτελή resorts, τουριστικά συγκροτήματα και επενδυτές της golden visa.
Ομως με τους τόπους και τα μνημεία συμβαίνει και κάτι άλλο, εξίσου σοβαρό με την εξασφάλιση εγγυημένου κέρδους.
Η βίαιη αποκοπή και αποξένωση του κάθε ανθρώπου από τον τόπο και τα μνημεία, από ό, τι φέρει προσωπικές και συλλογικές μνήμες, απ’ ότι τον συνδέει με τη γη, τη φύση, την ιστορία έχει ως μοιραία κατάληξη λαούς χωρίς συνεκτικούς ιστούς και μνήμες. Ανθρώπους που η ζωή τους είναι ψηφιακές αποτυπώσεις σε κοινωνικά δίκτυα… Με άλλα λόγια είναι αναγκαίος μηχανισμός αναπαραγωγής αυτού του βάρβαρου συστήματος. Το μυαλό και η συνείδηση είναι ο στόχος…
‘Η όπως θα έλεγε ο Ζοζέ Σαραμάγου «Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την π@@τ@να τη μάνα που σας γέννησε»
