Πολιτισμός

Η ταινία της εβδομάδας: Joker

Τζόκερ – Joker

Διάρκεια: 121’

Σκηνοθεσία: Τοντ Φίλιπς

Πρωταγωνιστούν: Χόακιν Φίνιξ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ζάζι Μπιτς

Τζόκερ ή η προσπάθεια αποδόμησης ενός από τους πιο κραταιούς μύθους στο Χόλυγουντ των τελευταίων δεκαετιών. Επιστροφή στην Γκόθαμ Σίτυ για να πούμε ξανά την ιστορία, αυτή τη φορά από την οπτική του ΄κακού’. Χωρίς Μπάτμαν. Χωρίς καλούς. Γιατί στον κόσμο που είναι ήρωας ο Τζόκερ, δεν υπάρχουν καλοί.

Η Γκόθαμ Σίτυ είναι μια κόλαση. Σκοτεινή, βρώμικη, αποπνικτική και χωρισμένη στα δυο: από τη μια είναι οι πλούσιοι και οι πετυχημένοι – ο διάσημος τηλεπαρουσιαστής Μάρεη Φίνγκ ( που υποδύεται ο Βασιλιάς της Κωμωδίας Ρόμπερτ ντε Νίρο), τα golden boys της Ουώλ Στρητ που νομίζουν πως όλη η πόλη τους ανήκει, ο υποψήφιος δήμαρχος Τόμας Γουέην, που αποκαλεί τους αποτυχημένους ‘Κλόουν που ζηλεύουν γιατί δεν τα κατάφεραν’.  Κι από την άλλη όλοι αυτοί οι αποτυχημένοι ‘κλόουν’, που δουλεύουν σε υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας που κλείνουν και νοσοκομεία που έχουν αφεθεί στην τύχη τους, που κυκλοφορούν μέσα στη ζοφερή πόλη διακινδυνεύοντας να πέσουν θύματα της γενικευμένης οργής, που προσπαθούν παίρνοντας χούφτες ψυχοφάρμακα να βρουν το κουράγιο να βγουν κάθε μέρα έξω.

Μέσα σ’ αυτούς τους τελευταίους και ο Άρθουρ. ‘Ένας κατεστραμμένος ψυχικά σαραντάρης που ζει με την εμμονική μάνα του, η οποία στέλνει συνέχεια γράμματα στον υποψήφιο δήμαρχο στον οποίο δούλευε κάποτε για να τους βοηθήσει να φύγουν από την τρύπα που ζούνε. Ο Άρθουρ δουλεύει ως κλόουν για παιδικές παραστάσεις σε μια εταιρεία και ονειρεύεται να γίνει stand up comedian. Θέλει να κάνει τους άλλους να γελάνε αλλά καταλήγει να γελάει ο ίδιος υστερικά, προκαλώντας απορία, αμηχανία και φόβο στους γύρω του. Ο κόσμος τον αποφεύγει και ζει μόνος, μεταξύ πραγματικότητας και αρρωστημένης φαντασίας. Όταν ένα βράδυ βρεθεί σε ένα βαγόνι του μετρό βαμμένος κλόουν, απολυμένος, απελπισμένος, και με ένα περίστροφο στο χέρι, κι απέναντι του η άλλη πλευρά, μια παρέα θρασείς και επιθετικοί κοστουμάτοι χρηματιστές, η γραμμή ανάμεσα στη δυσλειτουργία και το έγκλημα γίνεται πολύ αχνή.

Ταινία που εγκωμιάστηκε στο τελευταίο φεστιβάλ της Βενετίας και κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα συγκέντρωσε ένα ασύλληπτο 9,4 στο imdb και τρέχει ήδη με χίλια στην κούρσα των Όσκαρ. Τα τελευταία χρόνια το κόκκινο χαλί της Μόστρα οδηγεί στο Dolby Theater.

Και όχι άδικα. Η κινηματογράφηση είναι καταπληκτική, η κάμερα έχει καταφέρει να αποδώσει τη νοσηρότητα της πόλης, η μουσική μας πλοηγεί στο λαβύρινθο της σκέψης του Τζόκερ/Χόακιν Φίνιξ. Ο δε Φίνιξ είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Ανεβάζοντας την ερμηνεία του μισάνθρωπου/ ανθρώπινου ράκους του Δεν ήσουν ποτέ εκεί σε δυσθεώρητα ύψη βιρτουοζιτέ,  οδεύει με μεγάλη σιγουριά για το Όσκαρ α΄αντρικού ρόλου που κακώς δεν έχει ήδη πάρει.

Τζόκερ – ο απόλυτος αντι-ήρωας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έσπευσαν να τονίσουν τις ομοιότητες του χαρακτήρα της DC στην εκδοχή των Φίλιπς και Σίλβερ με τους εμβληματικούς πρωταγωνιστές των σκορσεζικών Ταξιτζής και ο Βασιλιάς της Κωμωδίας. Ένας συνδυασμός της βίας και της παθογένειας που διέπει τη σχέση θεατή – τηλεοπτικού αστέρα; Ο Φίλιπς σε συνέντευξη του απάντησε πως οπωσδήποτε επιρρεάστηκε από τους εμβληματικούς αντι-ήρωες της δεκαετίας του 70: τον εμβληματικό Τρέηβις Μπηκλ του Ταξιτζή αλλά και τον ΜακΜέρφι της Φωλιάς του Κούκου, τον Σόνυ της Σκυλίσιας Μέρας και τόσους άλλους χαρακτήρες που μετέφεραν στις κινηματογραφικές οθόνες το ρεύμα της αμφισβήτησης που σάρωσε την –αμερικάνικη, ευρωπαϊκή, παγκόσμια – κοινωνία στα τέλη του 60. Σήμερα όμως δεν έχει απλά αλλάξει η δεκαετία, έχει αλλάξει και ο αιώνας.

Βλέποντας την αθλιότητα της Γκόθαμ Σίτυ το μυαλό πάει αυτόματα στις Η.Π.Α. των τελευταίων ετών. Οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Δυο κόσμοι ξεχωριστοί, σε ακήρυχτο πόλεμο. Στην ταινία ο πόλεμος κηρύσσεται. Κι αυτός που τον κηρύσσει είναι ο τελευταίος τροχός της άμαξας, ο ψυχικά άρρωστος, ο συναισθηματικά διαλυμένος, ο εξαρτημένος από τα ψυχοφάρμακα, ο κοινωνικά δυσλειτουργικός. Και τον κηρύσσει αντεπιτιθέμενος, σκοτώνοντας. Μέσα στο σκοτεινό κόσμο της Γκόθαμ Σίτυ ο Άρθουρ/Τζόκερ γίνεται πρότυπο και ο φόνος πράξη αντίστασης. Ο κόσμος  εμπνέεται από τις πράξεις του Άρθουρ και εξεγείρεται, κάτι που δεν συνέβαινε σε καμία περίπτωση στους αντιήρωες του 70, που έμεναν στο τέλος μόνοι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της διαφορετικότητας τους. Ο Τζόκερ του Φίλιπς λίγο μετά τη μέση της ταινίας δεν είναι πια αντι-ήρωας, είναι ο ήρωας της πόλης. Και αποθεώνεται.

Κι αυτό σε μια χώρα που τις τελευταίες δεκαετίες διάφοροι ψυχικά διαταραγμένοι, κοινωνικά δυσλειτουργικοί ή όπως θέλετε πες τους έχουν μακελέψει πολύ περισσότερους άμαχους πολίτες απ’ότι οι επιθέσεις φονταμενταλιστών με τις οποίες ασχολούνται με τις βδομάδες τα δελτία των ειδήσεων σε όλο τον κόσμο. Για να μην πάμε μακριά, το 2012 σε ένα σινεμά στο Κολοράντο, την ώρα που προβαλλόταν ο Σκοτεινός Ιππότης ένας 25χρονος σκότωσε δώδεκα και τραυμάτισε 70 θεατές. Οι αστυνομικές δυνάμεις της χώρας είναι σε αναβρασμό για την πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 4 Οκτωβρίου ενώ η εικόνα έχει γίνει ήδη viral, αποδεικνύοντας πως η ταινία αγγίζει ευαίσθητες χορδές του συλλογικού αμερικάνικου ψυχισμού, την ίδια στιγμή που οι πολιτικοί συντάκτες της χώρας ωρύονται: ‘τι μας λείπει δηλαδή, ένας ακόμα κακός;’

Κακός; Ο χαρακτήρας του Άρθουρ  δεν κινείται στα όρια της κακίας αλλά της παραφροσύνης, την οποία επικαλούνται συχνά οι δικηγόροι των μαζικών δολοφονιών στις Η.Π.Α. Στο δρόμο προς την ηρωοποποίηση κάνει μια καταιγιστική έξοδο με ένα λόγο με τον οποίο θέλει να εξηγήσει σ’εμάς τους θεατές κυρίως την αιτία των πράξεων του. Στο σημείο αυτό η ταινία αποδεικνύεται πολλή λίγη για να ξεπεράσει τη χολυγουντιανή φόρμουλα του γκραν φινάλε, το οποίο θέλει να λειτουργεί ως ένα είδος κάθαρσης. Ο κόσμος των κόμικς όμως δεν είναι ίδιος με αυτόν της τραγωδίας. Ή μήπως είναι;

(Επισκέψεις: 2.227 φορές, όπου 13 ημερήσιες)

Σχετικά Άρθρα

Ημεροδρόμος

Ημεροδρόμος

Send this to a friend