Οι μαθητικές παρελάσεις των εθνικών επετείων υπήρξαν διαχρονικά ένας καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας – και των εμμονών της. Πριν από 20 ή 30 χρόνια, οι επικριτές τους ασχολούνταν με το μήκος της φούστας, τα σκουλαρίκια ή τα μαλλιά των μαθητών. Αργότερα, η συζήτηση μετατοπίστηκε στη φυλή και την καταγωγή των παιδιών που κρατούσαν τη σημαία. Κι όταν οι παρελάσεις έγιναν πιο πολυπολιτισμικές, δεν έλειψαν οι αντιδράσεις για το «ποιος δικαιούται» να σηκώνει το εθνικό σύμβολο — ένας μαθητής από την Αλβανία, το Σουδάν ή ένα παιδί με αναπηρία.
Φέτος, όμως, η ιστορία πήρε διαφορετική τροπή. Δύο κορίτσια ξεχώρισαν ανάμεσα στα στιγμιότυπα των μαθητικών παρελάσεων. Το ένα φορούσε μαντίλα (χιτζάμπ), προκαλώντας όπως ήταν αναμενόμενο μια θύελλα σχολίων. Το δεύτερο, μια σημαιοφόρος από Γυμνάσιο του κέντρου της Αθήνας, επέλεξε να φορέσει μια καρφίτσα με το σχέδιο ενός καρπουζιού — το σύμβολο που έχει γίνει διεθνώς συνώνυμο της παλαιστινιακής σημαίας και του αγώνα για ελευθερία.
Η εικόνα της έκανε τον γύρο του διαδικτύου, συγκεντρώνοντας εκατοντάδες «μπράβο» και ελάχιστα, πλην φανατικά, αρνητικά σχόλια. Η ίδια, η 14χρονη Μ., μίλησε στην Εφημερίδα των Συντακτών με ωριμότητα και ευαισθησία σπάνια για την ηλικία της:
«Δεν το έκανα για να προβληθώ ή να ασχοληθούν όλοι μαζί μου. Πρώτα πρώτα το έκανα μαζί με άλλες δύο συμμαθήτριες που απλώς δεν τις έπιασε ο φωτογραφικός φακός. Το έκανα γιατί το ένιωθα, γιατί διαβάζω και βλέπω καθημερινά τι συμβαίνει στη Γάζα… Έχω έναν μικρό αδελφό, μόλις δυόμισι χρόνων, και δεν μπορώ να τον φανταστώ να πεθαίνει από την πείνα ή να σκοτώνεται σε έναν βομβαρδισμό».
Με λόγια απλά, αλλά βαθιά πολιτικά, η μαθήτρια εξήγησε ότι δεν βλέπει αντίφαση ανάμεσα στο «Όχι» των Ελλήνων του 1940 και στο «όχι» απέναντι στη βία και την αδικία όπου κι αν συμβαίνουν: «Περίμενα ότι κάποιοι θα αντιδρούσαν έτσι, ότι θα πουν “αυτή είναι μια εθνική γιορτή, αφορά την πατρίδα μας”, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το ελληνικό “Όχι” […] δεν είναι μια γιορτή για όλους τους λαούς και για άλλες πατρίδες. […] Τι νόημα έχει να γιορτάζουμε το “δικό μας Όχι” και να μη λέμε Όχι σε κάθε τι άδικο και βάρβαρο που γίνεται σε όλο τον κόσμο;».
Η Μ. δεν κρύβει τη συγκίνησή της για τη στήριξη που δέχτηκε από τους δικούς της ανθρώπους:
«Οι γονείς μου, οι συγγενείς μου, οι καθηγητές μάς υποστήριξαν, δήλωσαν περήφανοι γι’ αυτό που κάναμε… Από τα αρνητικά σχόλια στο διαδίκτυο τα μόνα που με πείραξαν ήταν κάποια που έλεγαν χυδαία πράγματα για τις μητέρες μας. Αλλά δεν αξίζει να δίνουμε σημασία, είναι άνθρωποι που ξέρουν μόνο να μισούν».
Στη Γ’ Γυμνασίου, άριστη μαθήτρια και αθλήτρια, η Μ. ονειρεύεται να γίνει γιατρός. Μέχρι τότε, έχει ήδη πετύχει κάτι εξίσου σπουδαίο: να θυμίσει ότι οι νέοι της γενιάς της ξέρουν να υψώνουν τη φωνή τους εκεί που οι μεγάλοι συχνά σωπαίνουν — με ένα απλό καρπούζι, σύμβολο ειρήνης, θάρρους και ελπίδας.
Η κυβέρνηση διαψεύδει
« Δεν υπάρχει καμία δήλωση από κανένα στέλεχος του Υπουργείου Παιδείας, κανένα μέλος της πολιτικής ηγεσίας για πειθαρχική έρευνα εναντίον της μαθήτριας. Επικοινωνήσαμε με το Υπουργείο Παιδείας και το διαψεύδει. Δεν υπάρχει καμία τέτοια δήλωση ούτε καν διάθεση για περαιτέρω έρευνα. Δεν ξέρω αυτό που το βρήκαν αυτοί που το έγραψαν. Προφανώς είναι άλλο ένα ψέμα το οποίο και δεν υπάρχει και ουδέποτε έγινε τέτοια δήλωση. Σας διαβάζω, από το Υπουργείο Παιδείας ότι δεν δόθηκε καμία εντολή. Όταν ενημερώθηκε ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου από δημοσιεύματα, είπε απλώς ότι “θα ενημερωθεί για το περιστατικό”. Δεν έχει δηλώσει κανείς κάτι άλλο»
Αυτά ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης για το θέμα της μαθήτριας.
Διάψευση εξέδωσε και το Υπουργείο Παιδείας σχετικά με τα δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για διενέργεια έρευνας μετά το περιστατικό στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.
Σύμφωνα με δηλώσεις του γενικού γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, Γιάννη Παπαδομαρκάκη, το θέμα ουδέποτε απασχόλησε το Υπουργείο. Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι «δεν μπήκαμε ποτέ στη διαδικασία να εξετάσουμε το περιστατικό».
