Στις συνεχιζόμενες, συγκλονιστικές καταθέσεις στη δίκη του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας αυτής της εβδομάδας αναφέρεται ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών σε ανακοίνωσή του σχολιάζοντας ταυτόχρονα και τη νέα πολύνεκρη σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία. Αναδεικνύει ότι πίσω από τα εγκλήματα στις ράγες βρίσκεται η ίδια πολιτική που υπολογίζει ως «κόστος» την ανθρώπινη ζωή προκειμένου να επιταχυνθούν τα κέρδη των λίγων.
Πιο αναλυτικά ενημερώνει για τις εξελίξεις στη δίκη, σημειώνοντας πως «με τις συνταρακτικές καταθέσεις των ανθρώπων που βγήκαν ζωντανοί από την κόλαση των βαγονιών και των οικογενειών που θρηνούν τους ανθρώπους τους, συνεχίστηκε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας η δικαστική διαδικασία για το έγκλημα των Τεμπών. Η αλήθεια που αποκαλύπτεται καθημερινά μέσα στην αίθουσα διαλύει κάθε προσπάθεια συγκάλυψης και αναδεικνύει τις βαριές ευθύνες του κρατικού μηχανισμού.
Όσοι επέζησαν από το δεύτερο βαγόνι περιέγραψαν συνθήκες απόλυτης φρίκης. “Μετά από 10 λεπτά ακούσαμε ένα μεγάλο μπαμ και το τρένο έγινε μια μάζα, συρρικνώθηκε εντελώς”, κατέθεσε μάρτυρας, περιγράφοντας το απόλυτο σκοτάδι, τους τραυματισμούς και τις απεγνωσμένες προσπάθειες απεγκλωβισμού: “Άκουγα «βοήθεια, καίγομαι», αλλά δεν μπορούσα να βοηθήσω… Βγήκα μαύρη και κολλούσα, ήταν κάτι πάρα πολύ βρώμικο”. Άλλη επιβάτης παρομοίασε τη βία της σύγκρουσης λέγοντας πως “ήταν σαν να ήμουν σε ένα μόνιμο πλυντήριο”».
Ο Σύλλογος προσθέτει πως «οι βαριές σωματικές και εγκεφαλικές βλάβες που υπέστησαν οι επιζώντες αποτυπώνουν το μέγεθος της αγριότητας του εγκλήματος. Μάρτυρας κατέθεσε ότι έμεινε σε κώμα για 30 ημέρες, χρειάστηκε να υποβληθεί σε έξι χειρουργεία, να της αφαιρεθεί τμήμα του κρανίου το οποίο επανατοποθετήθηκε μήνες μετά, ενώ ζει με λάμες στα γόνατα και αντιμετωπίζει μόνιμες δυσκολίες στην ομιλία και την έκφραση. “Και τώρα θαύμα είναι που σας μιλάω. Ήμουν σαν να ήμουν νεκρή… Δεν θα ηρεμήσω αν δεν μπουν φυλακή αυτοί που φταίνε”, κατέθεσε χαρακτηριστικά».
Ενώ τονίζει πως από την πλευρά τους, οι συγγενείς των θυμάτων «συμπύκνωσαν τον αβάσταχτο πόνο και την οργή τους για τη διαχείριση της τραγωδίας: “Ούτε ξέρω τι έθαψα, ούτε ξέρω τι βρήκαν… Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο να κοιτάξουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους”».
Ενώ επισημαίνει πως «καταλύτη στις εξελίξεις αποτελεί η απόφαση του δικαστηρίου να απαιτήσει την επίσημη προσκόμιση όλων των προειδοποιητικών εγγράφων και επιστολών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 2016 έως το 2026, τα οποία αποδεικνύουν ότι οι ελληνικές αρχές γνώριζαν πλήρως τα τεράστια κενά στην ασφάλεια των σιδηροδρόμων».
Αναφερόμενος στη νέα πολύνεκρη τραγωδία στην Ισπανία με τη σύγκρουση τρένων υψηλής ταχύτητας, ο Σύλλογος υπογραμμίζει πως η εξέλιξη αυτή «επιβεβαιώνει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι τα εγκλήματα στις ράγες δεν είναι «μεμονωμένες ατυχίες», αλλά το αποτέλεσμα μιας δομικής σήψης που διατρέχει ολόκληρη την ΕΕ. Στην Ισπανία, όπως και στην Ελλάδα, οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει με απεργίες για τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας, την πλημμελή συντήρηση και τα αδιέξοδα του τεμαχισμού του σιδηροδρόμου, αλλά αγνοήθηκαν επιδεικτικά. Αυτή η νέα εκατόμβη θυμάτων είναι το άμεσο αποτέλεσμα της κατεύθυνσης που επιβάλλει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο με πρόσφατο ψήφισμά του απαιτεί ”ακόμα πιο υψηλές ταχύτητες”, ζυγίζοντας την ανθρώπινη ζωή ως κόστος μπροστά στην επιτάχυνση των κερδών».
Τέλος ο Σύλλογος διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση ότι «οποιαδήποτε προσπάθεια υποτίμησης του εγκλήματος θα πέσει στο κενό. Απαιτούμε τώρα την πλήρη διεύρυνση της δικογραφίας και την άσκηση κακουργηματικών διώξεων σε όλα τα αρμόδια πολιτικά και διευθυντικά στελέχη. Η δικαίωση των 57 νεκρών μας και η τιμωρία των ενόχων αποτελεί αδιαπραγμάτευτο χρέος μας
