Ετσι αγαπάνε αυτοί την Ελλάδα.
Ετσι περπατάνε στον αγώνα να ξημερώσει μια ζωή αντάξια στο ύψος των Ανθρώπων.
Κι όταν χρειαστεί , το μελάνι της μόνης δήλωσης που είναι διατεθειμένοι να υπογράψουν, της δήλωσης ότι δεν παζαρεύουνε τίποτα από την αξιοπρέπεια αυτού του τόπου, ότι δεν παζαρεύουνε τίποτα από τα ιδανικά τους για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, είναι το ίδιο τους το αίμα.
Αυτοί είναι οι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ.
Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του ’44, ανήκουν στον ελληνικό λαό.
Είναι κληρονομιά του.
Είναι ιστορικά ντοκουμέντα της τιμής του.
Η υψωμένη γροθιά απέναντι στο ναζιστικό εκτελεστικό απόσπασμα, το τραγούδι στα χείλη στο δρόμο προς την χαριστική βολή, η ορθοστασιά απέναντι στην αιωνιότητα,
είναι το «Χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά» του Σολωμού,
είναι το «Μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου» του Ελύτη,
είναι το «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει» του Ρίτσου.
Το κράτος – αυτό το κράτος – έχει δυο επιλογές: Η’ θα παρέμβει και θα πράξει το αυτονόητο, ώστε να αποσυρθούν αμεσα από την πλατφόρμα ebay και από την αγοραία χυδαιότητα τα ντοκουμέντα και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, ή θα αδιαφορήσει προσθέτοντας μια ακόμα καταισχύνη στα «κειμήλια» των ταγών του.
Σε κάθε περίπτωση, ο λαός, οι κομμουνιστές, τα γεννημένα και τα αγένννητα παιδιά αυτού του τόπου, ξέρουν ότι εκείνοι οι στίχοι από το αντάρτικο τραγούδι «Ηρωες» – «Θάνατος, μαύρος αδερφός / Θάνατος, θα γίνω αθάνατος» – έχουν πρόσωπο.
