Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος Σωτήρης Τσόγκας.
Ο Σ. Τσόγκας γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1951 στο Θησείο. Αποφοίτησε από τη Deutsche Schule Athen και τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών (1973), ενώ παρακολούθησε μαθήματα Νομικής και θεατρικά σεμινάρια στο Tübingen. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ και της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών.
Ως ηθοποιός ξεκίνησε το 1972 με τους θιάσους Μυράτ-Ζουμπουλάκη, ερμηνεύοντας βασικούς ρόλους σε κλασικά και σύγχρονα έργα. Συμμετείχε σε αρχαίες τραγωδίες στο Ηρώδειο και συνεργάστηκε με σπουδαίους θιάσους. Το 1984 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Οδού Ερμού-Πρόβα.
Ως σκηνοθέτης ανέβασε πάνω από 50 έργα, από το Δημοτικό Θέατρο Ζωγράφου έως το Θέατρο Πρόβα, ενώ σκηνοθέτησε και σε αγροτικές φυλακές. Ίδρυσε την Πειραματική Σκηνή «Οι Μύστες» και διασκεύασε αρχαία κείμενα, εκδίδοντας το εγχειρίδιο «ΠΑΘΕΙ ΜΑΘΟΣ». Βραβεύτηκε με Α’ Ανδρικό Ρόλο και Σκηνοθεσία στο Διεθνές Φεστιβάλ Διαβαλκανικού Θεάτρου (2018).
Παράλληλα, υπήρξε παιδαγωγός για πάνω από 35 χρόνια, διδάσκοντας Υποκριτική και Αγωγή Λόγου σε Δραματικές Σχολές, πανεπιστήμια (όπως το ΑΠΘ και το Λομονόσοφ Μόσχας) και σεμινάρια. Το 2001 ίδρυσε τη Δραματική Σχολή «Η Πρόβα».
Ασχολήθηκε με μεταφράσεις, ποίηση (Α’ Πανελλήνιο Βραβείο Ποιήσεως) και πεζογραφία, ενώ συμμετείχε σε κινηματογραφικές ταινίες και ραδιοφωνικές παραγωγές.
ΚΚΕ: Ο Σ. Τσόγκας αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη στην τέχνη του θεάτρου
Σε ανακοίνωση του για την απώλεια του Σωτήρη Τσόγκα το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:
«Με θλίψη αποχαιρετάμε τον ηθοποιό-σκηνοθέτη και δάσκαλο Σωτήρη Τσόγκα, που έφυγε αναπάντεχα από τη ζωή αφήνοντας μια πολύτιμη παρακαταθήκη στην τέχνη του θεάτρου.
Στηριγμένος στα γερά θεμέλια της πλούσιας παιδείας του, υπηρέτησε για 50 χρόνια τη δραματική τέχνη με βαθύτητα σκέψης, αξιοπρέπεια, πάθος και ειλικρίνεια, χαρίζοντάς μας σπουδαίες θεατρικές στιγμές.
Παρά την αποδεδειγμένη ικανότητά του ως σκηνοθέτης να κινείται με ευχέρεια σε όλο το φάσμα του θεατρικού ρεπερτορίου, από το κλασικό ως το σύγχρονο, δεν έκρυβε την προτίμησή του στο νέο ελληνικό έργο. Πίστευε με θέρμη σε αυτό και πάλευε σε όλη του τη ζωή να το αναδείξει. Είχε τη σταθερή πεποίθηση ότι οφείλουμε να στηρίξουμε και να αναπτύξουμε τη δική μας θεατρική ταυτότητα και να αντισταθούμε στην ομογενοποίηση που επιβάλλει η εμπορευματοποίηση της τέχνης.
Η αναγνώριση της πολιτιστικής προσφοράς του, όπως μαρτυρούν οι διακρίσεις και τα βραβεία που του απονεμήθηκαν, αποτελεί μια πρώτη αναγνώριση του κόπου του. Η βαθύτερη όμως δικαίωσή του θα έρθει από εκείνους που θα συνεχίσουν το έργο του: από τους μαθητές του στους οποίους αγωνίστηκε με συνέπεια και αγάπη να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις και τη σπουδαία πείρα της γόνιμης πορείας του.
Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στη σύζυγό του Μαίρη Ραζή και την κόρη του Κοραλία Τσόγκα, καθώς και σε όλους τους οικείους του».
