Με τη γνωστή του ζωντάνια, την επαναστατικότητα που χαρακτηρίζει την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητής» ξεκίνησε το ταξίδι του από το «φυσικό του χώρο», την Πανεπιστημιούπολη. Με χιλιάδες νέους και νέες να δίνουν μαχητικό «παρών» στο χώρο που για χρόνια φιλοξενούσε τις κεντρικές εκδηλώσεις του, το Φεστιβάλ μπαίνει στα «γεμάτα» στο 52ο ταξίδι του σε όλη τη χώρα.
«Το είπαμε, το Φεστιβάλ της ΚΝΕ θα γίνει και σήμερα το κάνουμε πράξη!» τόνισε ο Νίκος Αμπατιέλος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην ομιλία του.
Οι εκδηλώσεις της ΠΟ Σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ ξεκίνησαν με ένα συγκλονιστικό αφιέρωμα στον Χρήστο Λεοντή, με τίτλο «Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο», με την Ορχήστρα της ΚΝΕ (επιμέλεια Τ. Λαζάρου), τη Χορωδία της ΚΝΕ (μαέστρος: Χρ. Κολοβός) και τη Μεικτή Χορωδία Κηφισιάς (μαέστρος: Θ. Αρβανίτης). Ένα άρτιο καλλιτεχνικά πρόγραμμα, με τη συμμετοχή δεκάδων νέων ανθρώπων που συνεπήρε τους χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας που συμμετείχαν στην εκδήλωση. Με μεγάλη συγκίνηση ο μεγάλος συνθέτης, Χρήστος Λεοντής, ο οποίος ήταν παρών στο αφιέρωμα, συνεχάρη την ΚΝΕ και τους συντελεστές και τραγούδησε μαζί τους στη σκηνή.
Πριν την πολιτική ομιλία πραγματοποιήθηκε αφιέρωμα στον Χρήστο Λεοντή με τίτλο «Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο», με την Ορχήστρα της ΚΝΕ (επιμέλεια Τ. Λαζάρου), τη Χορωδία της ΚΝΕ (μαέστρος: Χρ. Κολοβός) και τη Μεικτή Χορωδία Κηφισιάς (μαέστρος: Θ. Αρβανίτης).
Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα συνεχίζεται με stand-up comedy «60 λεπτά» με τον Αλέξανδρο Τσουβέλα και γλέντι με τους Otra Rota Band.
Και «τούτο το τσουκάλι βράζει, βράζει τραγουδώντας»…
Συγκλονιστικό ήταν το αφιέρωμα στον Χρήστο Λεοντή, ο οποίος παραβρέθηκε στις εκδηλώσεις. Στο αφιέρωμα παρουσιάστηκε το εύρος της μουσικής δημιουργίας του που έντυσε μουσικά στίχους συνδεδεμένους με τον μόχθο και τους αγώνες του λαού, έκανε τραγούδι τα λόγια μεγάλων ποιητών και στιχουργών. Βάρναλης, Νερούδα, Σολωμός, Ρήγας, Βίρβος, Λεντζος ανάμεσα σε αυτούς. Η αρχή έγινε με τον εμβληματικό «Οδηγητή» το ποίημα του Κ. Βάρναλη που ερμήνευσε η ορχήστρα της ΚΝΕ και η χορωδία από το Εργαστήρι Μελέτης των Συνθετών της γενιάς του ’30 του Στεκιού Πολιτισμού. Και το καλλιτεχνικό πρόγραμμα συνεχίστηκε με ένα πλήθος ερμηνευτών στη σκηνή με σεβασμό και αρτιότητα να ερμηνεύει το έργο «Καπνισμένο Τσουκάλι», που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος το 1948 όντας εξόριστος στη Λήμνο και ο Χρήστος Λεοντής μελοποίησε τον Φλεβάρη του 1973.
Για αυτό το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στη σκηνή ανέβηκε και η Μεικτή Χορωδία Κηφισιάς με μαέστρο τον Θ. Αρβανίτη. «Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος». Το πρώτο τραγούδι απλώθηκε στον χώρο του Φεστιβάλ…
Με τραγούδι και αφήγηση λέξεων γεμάτων δύναμη να εναλλάσσονται, το αφιέρωμα συνεπήρε το κοινό και κορυφώθηκε με τον ίδιο τον Χρήστο Λεοντή να απευθύνεται από τη σκηνή με θερμά λόγια στην ΚΝΕ και να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα να τραγουδήσει μαζί με τους συντελεστές.
«Προσωπικά νιώθω πάρα πολύ συγκινημένος για πολλούς λόγους. Θυμάμαι το πρώτο Φεστιβάλ…», είπε ανατρέχοντας στην ιστορία που συνδέει τον ίδιο και το έργο του με το Φεστιβάλ. Εξήρε την λειτουργία χορωδίας και ορχήστρας της ΚΝΕ κάνοντας λόγο για «ένα άλλο πολιτιστικό κεφάλαιο για την ιστορία της νεολαίας μας». «Και είναι πραγματικά μια συγκινητική στιγμή, κάτι που λείπει από τον τόπο και από τη νεολαία ιδιαίτερα τους σημερινούς χαλεπούς καιρούς», είπε ο Χρ. Λεοντής και αναφέρθηκε στη συμβολή των μαέστρων Χρήστου Κολοβού, Θ. Αρβανίτη και Τεό Λαζάρου για την συναυλία «που πραγματικά με συγκλονίζει γιατί η αγάπη που μου δείχνετε με κρατά ζωντανό μέχρι σήμερα». «Σας ευχαριστώ και σας είμαι ευγνώμων», είπε καταχειροκροτούμενος.
Συνεπείς στο ραντεβού μας!
Παραθέτουμε την ομιλία του Ν. Αμπατιέλου:
«Το είπαμε, το Φεστιβάλ της ΚΝΕ θα γίνει και σήμερα το κάνουμε πράξη!
Η Πανεπιστημιούπολη εδώ, στου Ζωγράφου, ο φυσικός χώρος από όπου το Φεστιβάλ έκανε τα πρώτα του βήματα, έχει βάλει “τα καλά” της, στήθηκε και φέτος μία κόκκινη πολιτεία με την εθελοντική και ακούραστη δράση μελών και φίλων της ΚΝΕ, έχει ήδη πλημμυρίσει με χιλιάδες νέους και νέες!
Για 52η φορά, για 52 αδιάλειπτα χρόνια νιώθουμε τιμή και περηφάνια που σας λέμε τη φράση καλώς ήρθατε στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του “Οδηγητή”! Συνεπείς στο ραντεβού μας! Με την ίδια συνέπεια που αντιμετωπίζουμε και το χρέος μας απέναντι στην ιστορία, απέναντι στον λαό και τη νεολαία!
Το Φεστιβάλ διεξάγεται κανονικά, με τη γνωστή του ζωντάνια και την επαναστατικότητα που αρμόζει στην Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας! Κόντρα στις απόπειρες παρεμπόδισής του, ενάντια σε κάθε προσπάθεια να μπει εμπόδιο στη δράση της ΚΝΕ, στην επαφή της νέας γενιάς με την ανατρεπτική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ!
Εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια, το Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή” έχει κατακτήσει μια ξεχωριστή θέση στην πολιτιστική ζωή της χώρας, αφήνοντας το δικό του διακριτό αποτύπωμα. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για αυτό από την εξαιρετική συναυλία που μόλις παρακολουθήσαμε. Ευχαριστούμε όλους τους συντελεστές, τους “ακούραστους” μαέστρους, τις χορωδίες και βέβαια τον Χρήστο Λεοντή τόσο για τις δημιουργίες του που προσφέρουν αγωνιστική ανάταση όσο και την παρουσία του εδώ!
Ας ακούσουν λοιπόν καλά όσοι σκέφτονται ότι μπορεί να ανακοπεί αυτή η δυναμική πορεία που συνδέει τους αγώνες της νεολαίας πάνω από μισό αιώνα και έχει καρφωμένο το βλέμμα στο μέλλον: Δύναμη του Φεστιβάλ είναι οι ίδιες οι επαναστατικές ιδέες του ΚΚΕ και η προβολή της κοινωνικής προοπτικής για την οποία παλεύει, της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Ας ρωτήσουν όσους προσπάθησαν να το “αντιγράψουν” χωρίς όμως αυτά τα υλικά, και που τελικά απέτυχαν παταγωδώς. Γιατί αυτή η δύναμη είναι που το κάνει να παραμένει διαχρονικά νέο, πρωτότυπο και ζωντανό, με ιδιαίτερο περιεχόμενο και δυναμισμό, εκφράζοντας τις ανησυχίες, τις προσδοκίες και την αγωνιστική διάθεση της νέας γενιάς, να γεννά έναν αγωνιστικό τρόπο ζωής.
«Ο άνθρωπος… ξέρει να σκέφτεται» και να παλεύει μέσα σε ένα σκηνικό που μυρίζει μπαρούτι…
Με το φετινό σύνθημά του, εμπνευσμένο από τον μεγάλο κομμουνιστή ποιητή, Μπ. Μπρεχτ, που ταιριάζει απόλυτα στις σκοτεινές εποχές που ζούμε: “Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα … ξέρει να σκέφτεται”!
Και ακριβώς επειδή ξέρει να σκέφτεται, ξέρει και να οργανώνεται, να παλεύει, να προετοιμάζεται μέσα σε ένα σκηνικό που μυρίζει μπαρούτι…
Αυτά σε μια περίοδο που ο πλανήτης φλέγεται. Τα πολεμικά μέτωπα πολλαπλασιάζονται, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται επικίνδυνα, ενώ η πολεμική προετοιμασία και η λεγόμενη “πολεμική οικονομία” έρχονται με ένταση στο προσκήνιο.
Αποδεικνύεται ότι οι όποιοι συμβιβασμοί ή “εκεχειρίες” ανακοινώνονται, είτε δεν κρατάνε ούτε μέρα, είτε σε κάθε περίπτωση συγκεντρώνουν περισσότερη ένταση και πολεμική ενέργεια για την επόμενη σύγκρουση.
Το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ ποτίζει το χώμα με το αίμα χιλιάδων αθώων Παλαιστινίων, η εύθραυστη εκεχειρία στον μαφιόζικο πόλεμο που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν κρέμεται από μία κλωστή, η ιμπεριαλιστική σύγκρουση Ρωσίας και ΝΑΤΟ στην Ουκρανία συνεχώς κλιμακώνεται. Με drone να σκάνε σε χώρες που υποτίθεται δεν συμμετέχουν άμεσα στον πόλεμο όπως η έκρηξη χτες σε λιμάνι της Ρουμανίας, με άλλα να αλωνίζουν πλέον και στη Μεσόγειο, στις ελληνικές θάλασσες, που παρά τη μούγκα της κυβέρνησης της ΝΔ σε ερώτηση που έκανε το ΚΚΕ στη Βουλή, ο “Ρ” αποκαλύπτει πληροφορίες από τις Βρυξέλλες ότι το ουκρανικό Drone που βρήκαν οι ψαράδες στη Λευκάδα είχε πολεμικό στόχο ρωσικό πολεμικό πλοίο, δηλαδή με απλά λόγια ο πόλεμος έχει απλωθεί χιλιάδες μίλια από το μέτωπο, συγκεκριμένα στην Ανατολική Μεσόγειο, με τη χώρα μας να είναι “ξέφραγο αμπέλι”, με πολύ επικίνδυνες εξελίξεις μπροστά.
Κανένας εφησυχασμός λοιπόν! Με μοναδικό κριτήριο τις ανάγκες του λαού, το Κόμμα μας είναι έτοιμο να σταθεί στην πρώτη γραμμή των αγώνων, απέναντι στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, έτοιμο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις κάθε ιστορικής συγκυρίας, υπερασπιζόμενο τα δικαιώματα, τη δουλειά και το μέλλον του λαού.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση Τραμπ εντείνει τις απειλές απέναντι στο νησί της Επανάστασης, την Κούβα, που ο ηρωικός λαός της στέκεται αγέρωχα και περήφανα καρφί στο μάτι τους για πάνω από 70 χρόνια. Και από εδώ ενώνουμε τη φωνή μας με τους λαούς όλου του κόσμου: Κάτω τα χέρια από το νησί της Επανάστασης! Να μην τολμήσουν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές να προχωρήσουν σε επέμβαση και αιματοκύλισμα του ηρωικού κουβανικού λαού. Να αρθεί το απαράδεκτο, δολοφονικό εμπάργκο που στραγγαλίζει την Κούβα εδώ και δεκαετίες.
Ξέρουμε πως τίποτα δεν αλλάζει χωρίς οργάνωση, συλλογικότητα και αγώνα
Μέσα σε αυτό το σύνθετο και επικίνδυνο περιβάλλον δεν έχουμε πάψει ούτε στιγμή να αγωνιζόμαστε. Γιατί γνωρίζουμε ότι καμία εξέλιξη δεν είναι προδιαγεγραμμένη, καμία δύναμη δεν είναι παντοδύναμη, όταν οι εργαζόμενοι και η νεολαία μπαίνουν αποφασιστικά στο προσκήνιο.
Κι αν κάποιοι αναρωτιούνται τι σημαίνει στην πράξη να παλεύεις για όλα αυτά, η απάντηση βρίσκεται στους αγώνες αυτού του διαστήματος.
- Στα εκατομμύρια που βγήκαν στον δρόμο απαιτώντας να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών, θέτοντας καθαρά το δίλημμα: “Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”.
- Στην αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό απέναντι στη σφαγή και στην εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά σχέδια.
- Στη μάχη ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την εμπορευματοποίηση της γνώσης, με χιλιάδες φοιτητές στους δρόμους.
- Στους βιοπαλαιστές αγρότες που παλεύουν για να μπορούν να μείνουν στη γη τους.
- Στους οικοδόμους και τους εργαζόμενους που διεκδικούν Συλλογικές Συμβάσεις και μέτρα προστασίας.
- Αλλά και στους κοινούς αγώνες Ελλήνων και μεταναστών εργατών, όπως στο Ελληνικό, εκεί όπου πίσω από τις επενδύσεις και τα μεγάλα λόγια για την ανάπτυξη αποκαλύπτονται συνθήκες σκληρής εκμετάλλευσης, την ώρα που οι επιχειρηματικοί όμιλοι, ο ίδιος ο Λάτσης, ευχαριστούν διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, για τη στήριξη στα σχέδιά τους.
- Βρίσκεται ακόμη στην αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες και μετανάστες, στην απαίτηση να μη συγκαλυφθεί το ναυάγιο της Πύλου, που αυτές τις μέρες συμπληρώνονται τρία χρόνια από το έγκλημα, στην πάλη ενάντια στη βαρβαρότητα που μετατρέπει ανθρώπινες ζωές σε “κόστος” και τις θάλασσές μας σε υγρούς τάφους.
Σε όλες αυτές τις στιγμές, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ ήταν εκεί, στην πρώτη γραμμή. Γιατί ξέρουμε πως τίποτα δεν αλλάζει χωρίς οργάνωση, συλλογικότητα και αγώνα. Γιατί τελικά η ελπίδα δεν γεννιέται από τα μεγάλα λόγια. Γεννιέται εκεί όπου άνθρωποι σηκώνουν κεφάλι, σπάνε τον φόβο και αποφασίζουν να βαδίσουν μαζί.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν αντέχουν η ΝΔ και οι κάθε λογής επίδοξοι “σωτήρες” των άλλων κομμάτων. Θέλουν τους φοιτητές, συνολικά τον λαό, ενεργούς μόνο κάθε 4 χρόνια στις βουλευτικές εκλογές και όλη την υπόλοιπη περίοδο στον καναπέ τους, θεατές των εξελίξεων, στην αναμονή λύσεων ως δια μαγείας από τα πάνω. Λίγο να δει ο καθένας τα τηλεοπτικά πάνελ, καταλαβαίνει πώς αντιμετωπίζουν όλα τα υπόλοιπα κόμματα τον λαό και τη νεολαία, τον καθέναν μας, ως κουκιά. Να είσαι τηλεθεατής μεταγραφών και εναλλαγών πολιτικών σχηματισμών που “χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα”.
Εμείς λέμε το αντίθετο: Κανένας θεατής. Καμία αναμονή. Η δύναμη βρίσκεται στην οργάνωση, στους συλλόγους, στα σωματεία, στον δρόμο του αγώνα. Όλοι μας χέρι – χέρι, ίσος προς ίσο. Εκεί μετριέται κάθε μέρα ποιος είναι πραγματικά με το δίκιο του λαού και της νεολαίας.
Σε αυτές τις μάχες μετράμε και σημαντικές νίκες!
Το ξέρετε, δώσατε μάχη και για 5η συνεχόμενη χρονιά η “Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας” αναδείχθηκε 1η δύναμη στις φοιτητικές εκλογές και έριξε ακόμα ένα ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και την παράταξή της μέσα στις σχολές. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι συναντήθηκαν με τις θέσεις και τη δράση της ΚΝΕ, αμφισβήτησαν την κυρίαρχη πολιτική, μπήκαν στον συλλογικό αγώνα.
Αυτό το βουητό που ακούν στα αυτιά τους ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί της κυβέρνησης είναι η αντίθεση των φοιτητών με την υποβάθμιση των σπουδών και των πτυχίων τους, με το Πανεπιστήμιο Α.Ε. Να το βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι δεν θα ξεμπερδέψουν με τους φοιτητές και το οργανωμένο κίνημά τους!
Οι μάχες όμως δεν τελειώνουν εδώ…
Συναγερμός ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16
Η πρόταση της κυβέρνησης της ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση αποτελεί ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα αντιδραστικών αλλαγών που επιδιώκουν να θωρακίσουν ένα κράτος όλο και πιο αποτελεσματικό στην υπηρεσία των συμφερόντων των λίγων. Ανάμεσα στις πιο κρίσιμες πλευρές αυτής της διαδικασίας βρίσκεται η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, που ουσιαστικά αφορά την κατάργηση και με τη βούλα της δημόσιας-δωρεάν παιδείας. Διαχρονική πρόταση και του ΠΑΣΟΚ – για να μην ξεχνιόμαστε – και που όλες οι κυβερνήσεις έχουν μέχρι σήμερα προωθήσει στην πράξη.
Για τους φοιτητές, τους πανεπιστημιακούς, συνολικά την ακαδημαϊκή κοινότητα πρέπει να σημάνει συναγερμός! Η αναθεώρηση του άρθρου 16 ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη απελευθέρωση της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων και τη βαθύτερη εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Σημαίνει πτυχία πολλών ταχυτήτων και ενίσχυση της λογικής «ό,τι πληρώνεις, παίρνεις». Ανοίγει τον δρόμο για περισσότερα δίδακτρα, ακόμη μεγαλύτερη οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών και διεύρυνση της επιχειρηματικής λειτουργίας των δημόσιων ιδρυμάτων.
Και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια ήδη ασφυκτική πραγματικότητα. Υποδομές και εστίες σε άθλια κατάσταση, υποχρηματοδότηση που “χτυπά κόκκινο”, ταξικοί φραγμοί όπως οι διαγραφές, την ίδια στιγμή που δισεκατομμύρια κατευθύνονται σε πολεμικές δαπάνες, εξοπλισμούς και ερευνητικά προγράμματα που υπηρετούν τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και των επιχειρηματικών ομίλων.
Και επειδή στη ΝΔ έχουν κάνει τη συγκάλυψη – επιστήμη, δεύτερη φύση τους τις αντιλαϊκές αλλαγές “στα μουλωχτά”, δεν είναι τυχαίο ότι επιχειρούν να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση μέσα στο καλοκαίρι, με τις σχολές κλειστές και τους φοιτητές μακριά από τα Πανεπιστήμια.
Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αντίδραση μπορεί να είναι ηχηρή, όπως έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν. Όπως το σκέφτηκαν, έτσι πρέπει να το ξεχάσουν! Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μην μπουν νέα εμπόδια στο δικαίωμα των νέων στη μόρφωση και να μετατρέψουν οριστικά τις σπουδές σε ακριβό εμπόρευμα.
Και για να μην ξεχνάμε, να ακόμη ένας λόγος που η Κοσμητεία της Νομικής σχολής ΕΚΠΑ απαγόρευσε εκδηλώσεις της ΚΝΕ, του ΚΚΕ για τη συνταγματική αναθεώρηση, την ώρα που έδινε κανονικά άδεια και στήριζε την αντίστοιχη εκδήλωση της ΔΑΠ για να βαυκαλίζονται μεταξύ τους τι φοβερές αλλαγές – εκσυγχρονιστικές – κάνει η κυβέρνηση.
Έφαγε τα μούτρα της και έγινε κανονικά και με μεγάλη επιτυχία, όπως και η εκδήλωση – συζήτηση των φοιτητών της Νομικής, των αυριανών νομικών με μαχητές δικηγόρους της δίκης των Τεμπών και της δίκης της Χρυσής Αυγής και βέβαια με την Μάγδα Φύσσα.
Τους ενοχλεί ότι υπάρχουν φοιτητές που παλεύουν για πανεπιστήμιο ανοιχτό στη γνώση, την επιστήμη και τη συλλογική διεκδίκηση, αλλά κλειστό στην επιχειρηματική λειτουργία, την πολεμική έρευνα και την καταστολή.
Και να αλλάξουν πλευρό όσοι από τους κυβερνώντες νομίζουν ότι θα περάσει η λογική “τα κεφάλια μέσα”, ότι δεν θα μιλάει και δεν θα αντιδράει κανείς.
Τι άλλο είναι από καθαρή προσπάθεια τρομοκράτησης οι αναίτιες προσαγωγές φοιτητών και οι ανυπόστατες συλλήψεις; Όπως έγινε πριν λίγο καιρό στη Φοιτητική Εστία εδώ δίπλα, με τη σύλληψη 3 φοιτητριών, μελών της ΚΝΕ, γιατί ενημέρωναν τους συμφοιτητές τους για την άθλια κατάσταση των εστιών. Ούτε πόσιμο νερό δεν έχουν στα δωμάτια. Με την παλικαρίσια στάση των τριών κοριτσιών και τη μαζική και αποφασιστική παρέμβαση των Φοιτητικών Συλλόγων και σωματείων, αφέθηκαν γρήγορα ελεύθερες.
Να μην αφήσουμε αυτόν τον κόσμο να καταπιεί τα όνειρα, το χαμόγελο και το μέλλον των νέων!
Γνωρίζουμε καλά ότι απαιτούνται ακόμα πιο αποφασιστικά βήματα στην οργάνωση της πάλης, στη μαζικοποίηση των αγώνων, στη διαμόρφωση πιο βαθιών δεσμών με τη νεολαία. Το ΚΚΕ, η ΚΝΕ, είμαστε εδώ για να αναλάβουμε τη βαριά ευθύνη που μας αναλογεί.
Γιατί μέσα στις σημερινές πολιτικές διεργασίες, στα ρήγματα και τις ανακατατάξεις του αστικού πολιτικού συστήματος, εκείνο που λείπει εκκωφαντικά είναι μια πραγματική διέξοδος υπέρ των συμφερόντων της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Αυτήν τη διέξοδο επιδιώκουμε εμείς να φωτίσουμε, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και αδικία, όπου ο πλούτος και οι δυνατότητες της εποχής θα υπηρετούν τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.
Γι’ αυτό και σήμερα χρειάζεται πιο δυνατό ΚΚΕ παντού, πιο μαζική ΚΝΕ. Χρειάζονται νέοι άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με το “τίποτα δεν αλλάζει”, που αναζητούν απαντήσεις και θέλουν να παλέψουν συλλογικά για το μέλλον τους.
Και είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν χιλιάδες νέοι άνθρωποι, που όπως κι εμείς, έτσι κι αυτοί αηδιάζουν με τη σαπίλα του κόσμου της εκμετάλλευσης. Αποστρέφονται τα ιδανικά ενός κόσμου που μετράει τα πάντα με βάση έναν κώδικα αξιών που έχει ως προτεραιότητα τον ατομισμό, το βόλεμα και τη διαπλοκή.
Που ανατριχιάζουν όταν μαθαίνουν ότι μία 17χρονη κοπέλα αφήνει μήνυμα ότι “δεν θέλει πια να ζεί”.
Που δεν συνηθίζουν στη σκληρή αλήθεια ενός κόσμου που είναι τόσο πιεστικός για τη νέα γενιά, που καταντάει ανυπόφορος…
… αλλά και που ψάχνουν πώς θα τα αλλάξουν…
Να μην αφήσουμε λοιπόν αυτόν τον κόσμο να καταπιεί τα όνειρα, το χαμόγελο και το μέλλον των νέων! Να κάνουμε τα πάντα για να γίνει αυτός ο κόσμος παρελθόν!
Ξέρουμε καλά ότι σήμερα, ιδιαίτερα ανάμεσά σας, στους νέους ανθρώπους, μεγαλώνει μια εύλογη αμφισβήτηση απέναντι σε όσα παρουσιάζονται ως “κανονικότητα”.
Συχνά αυτή τη διάθεση προσπαθούν να εκμεταλλευτούν διάφοροι απολογητές του συστήματος, που θέλουν να καρπωθούν έναν γενικό και θολό “αντισυστημισμό”, μια άρνηση απέναντι σε όσα πληγώνουν τη ζωή των νέων, χωρίς όμως πάντα να γίνεται καθαρό ποιο είναι τελικά το σύστημα που γεννά αυτά τα αδιέξοδα.
Αξίζει λοιπόν να ειπωθεί καθαρά: Το σύστημα δεν είναι απλώς μια “κακή κυβέρνηση”, ούτε μερικά διεφθαρμένα πρόσωπα ή λανθασμένες πολιτικές επιλογές, που μπορεί να αλλάζουν… και “πάμε πάλι από την αρχή”.
Το σύστημα σήμερα είναι μια κοινωνία οργανωμένη με κριτήριο το κέρδος των λίγων, όπου η οικονομία, η τεχνολογία, η επιστήμη και ο τεράστιος πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι δεν υπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Είναι ο καπιταλισμός που γεννά κρίσεις, πολέμους, ανισότητες και ανασφάλεια, ακόμη και σε εποχές τεράστιων δυνατοτήτων, όπως η σημερινή.
Γι’ αυτό και πραγματικά αντισυστημική στάση δεν είναι μια γενική διαμαρτυρία που τελικά επιστρέφει στον ίδιο φαύλο κύκλο διαχείρισής του. Αντισυστημικό είναι να συγκρούεσαι με τις αιτίες που γεννούν την αδικία, να αμφισβητείς την εξουσία του κεφαλαίου, τις δεσμεύσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, τον δρόμο που θεωρεί φυσιολογικό οι πολλοί να στερούνται για να κερδίζουν οι λίγοι.
Σε αυτόν τον δρόμο βρίσκεται το ΚΚΕ και ίσως αυτό είναι που κάνει σήμερα πιο αναγκαίο το μήνυμά του.
Σε μια εποχή που από παντού ακούς να “χαμηλώσεις τις απαιτήσεις” το ΚΚΕ επιμένει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει! Ότι η νέα γενιά δεν είναι καταδικασμένη να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Ότι οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και φόβο για το αύριο.
Όταν ο λαός ήταν στον δρόμο για να υπερασπιστεί τη ζωή του, κάποιοι ήταν άφαντοι από τους αγώνες
Μέσα σε αυτό το έδαφος δυσαρέσκειας και αμφισβήτησης δεν είναι τυχαία και η εμφάνιση “νέων” ή αναπαλαιωμένων πολιτικών σχημάτων.
Αυτό που τους καίει είναι να συνεχίζεται η αντιλαϊκή σταθερότητα, με τον λαό στην άκρη, να μη μετατραπεί η λαϊκή δυσαρέσκεια σε αμφισβήτηση της ίδιας της στρατηγικής που υπηρετεί το σημερινό σύστημα.
Για αυτό αναμορφώνεται το αστικό πολιτικό σύστημα δεν έχουν πρόβλημα και τον Μητσοτάκη να αλλάξουν, να βγει άλλος από τη ΝΔ, να σπρώξουν βολικούς συστημικούς “αντιπάλους”, να συγκυβερνήσουν και πολλά άλλα, τα έχουμε ζήσει…
Γι’ αυτό και οι προτάσεις που προβάλλονται συχνά εξαντλούνται σε χιλιοειπωμένα, “ξύλινα” κλισέ για ένα δήθεν “αληθινό κράτος δικαίου”, περισσότερη “διαφάνεια”, “ισονομία”, καλύτερη λειτουργία των θεσμών…
Με αυτήν την καραμέλα, που την έχουν πιπιλίσει κι άλλοι πριν από αυτόν, επανήλθε ο κύριος Τσίπρας με τη “Δευτέρα Παρουσία” να ξεκινά από εκεί που σταμάτησε η πρώτη: Με όρκους υποταγής στο σύστημα, στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και τους θεσμούς του.
Η σημερινή νεολαία, ακόμη κι αν δεν έζησε συνειδητά κάθε προηγούμενη περίοδο διακυβέρνησης, συνειδητοποιεί ότι τα σημερινά αδιέξοδα δεν προέκυψαν ξαφνικά. Από την ανασφάλεια στη δουλειά και την εμπορευματοποίηση της Παιδείας έως τις υποδομές που υπολειτουργούν και τις τραγωδίες που βιώσαμε, πολλοί νέοι αντιλαμβάνονται ότι “αυτά έχουν ιστορία”, ακριβώς όπως ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και μετά το έγκλημα των Τεμπών…
Και θυμόμαστε πολύ καλά, και τα χρόνια που ήταν στην αντιπολίτευση, στην πανδημία, στις αντεργατικές αλλαγές, στην ακρίβεια, στα Τέμπη και σε άλλα, ότι όταν ο λαός ήταν στον δρόμο για να υπερασπιστεί τη ζωή του, κάποιοι ήταν άφαντοι από τους αγώνες, κάνανε πλάτες στον Μητσοτάκη, ψήφιζαν κρίσιμα αντιλαϊκά νομοσχέδια και είχαν λουφάξει.
Για να έρθουν σήμερα καβάλα στ’ άλογο να παίξουν τον ρόλο του μεσσία.
Ε, δεν μασάμε κουτόχορτο ούτε εμείς ούτε κάθε νέος άνθρωπος που αγωνίστηκε όλα αυτά τα χρόνια!
Για να μη μιλήσουμε φυσικά για τις σκοταδιστικές, αντιδραστικές θέσεις που έχει εκφράσει το κόμμα ΕΛΠΙΔΑ, η άλλη εφεδρεία που επιστράτευσε το σύστημα, όπως η απαγόρευση των αμβλώσεων, για παράδειγμα, που είναι ντροπιαστικές για τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους. Αυτές οι απόψεις ανήκουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, τελεία και παύλα.
Φυσικά, όλοι αυτοί, με πρωτοπαλίκαρο την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μας έχουν ζαλίσει τα αυτιά για το πόσο ανεφάρμοστα και μη ρεαλιστικά είναι αυτά που εκφράζει και διεκδικεί το Κόμμα μας και η ΚΝΕ. Δεν είναι ρεαλιστικά για ποιον;
Γιατί ρεαλιστικό για το σύστημα είναι να σπουδάζουμε και να πληρώνουμε, να δουλεύουμε μια ζωή και να μη μας φτάνει ο μισθός, να πληρώνουμε πανάκριβα τα πάντα, να βλέπουμε να γινόμαστε πολεμικοί στόχοι αντιποίνων, να μας ζητάνε να κάνουμε συνεχώς θυσίες… Και μη ρεαλιστικό θεωρείται να ζεις με αξιοπρέπεια.
Άρα, το ζήτημα δεν είναι αν κάτι είναι ρεαλιστικό γενικά και αόριστα, αλλά ποιανού τα συμφέροντα υπηρετεί αυτός ο ρεαλισμός.
Το πραγματικό δίλημμα, επομένως, είναι αν θα αποδεχτούμε τον δικό τους “ρεαλισμό”, δηλαδή μια ζωή διαρκών στερήσεων, ανασφάλειας και πολέμων ή αν θα παλέψουμε για τον δικό μας ρεαλισμό: Για μια ζωή που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες της εποχής μας.
Έχουμε ακλόνητη πίστη στο δίκιο μας – Αυτό τον κόσμο θα τον αλλάξουμε συθέμελα!
Και εμείς ήδη έχουμε απαντήσει σε αυτό και δεν πρόκειται να κάνουμε βήμα πίσω. Με το ΚΚΕ, για τον σοσιαλισμό, για τη ζωή που μας αξίζει, για τον κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Σε αυτό τον δρόμο καλούμε κάθε νέο άνθρωπο να πορευτεί, να βαδίσει με το κεφάλι ψηλά, να γαλουχηθεί στην ομορφιά του αγώνα, να αναπτύξει την προσωπικότητά του γύρω από τα ιδανικά ενός κόσμου για τον οποίο αξίζει να παλέψει.
Γιατί το ΚΚΕ και η ΚΝΕ δραπετεύουν από τα στενά όρια μιας εκλογικής επιλογής. Αποτελούν μια βαθύτερη στράτευση με τις αξίες της συλλογικότητας, της ανιδιοτέλειας, της αξιοπρέπειας, της πίστης ότι οι λαοί μπορούν να γράψουν τη δική τους ιστορία. Είναι η πεποίθηση ότι ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς, όταν όλα μοιάζουν ακίνητα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν προσαρμόζονται, δε σκύβουν το κεφάλι, δε σταματούν να αγωνίζονται.
Αυτό διδάσκει και η ιστορία μας. Αυτό είναι το Κόμμα μας.
Από τους 200 της Καισαριανής, που στάθηκαν όρθιοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, περήφανοι κομμουνιστές, ήρωες του λαού, άξια παιδιά των ιδανικών του σοσιαλισμού.
80 χρόνια από την εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, με τους μαχητές και τις μαχήτριες που μέσα στις πιο σκληρές συνθήκες κράτησαν ζωντανή μια σπάνια ανθρωπιά, πολεμώντας σκληρά, τραγουδώντας δυνατά, δακρύζοντας ακόμη και με το πιο μικρό, γιατί δεν έπαψαν ποτέ να πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Με το όπλο στο χέρι, με τις γροθιές σφιγμένες, αρνούμενοι να υποταχτούν στη βαρβαρότητα της αστικής εξουσίας.
Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη δύναμη του αγώνα μας. Ότι δεν παλεύουμε μόνο ενάντια σε κάτι, αλλά και για κάτι ανώτερο από αυτό που πολεμάμε. Για μια ζωή χωρίς φόβο, πολέμους και εκμετάλλευση.
Για να μπορεί ένας νέος άνθρωπος να σπουδάζει, να εργάζεται, να ονειρεύεται και να ζει χωρίς να μετρά τη ζωή του με όρους κόστους.
Γιατί τελικά η ιστορία δε γράφεται από όσους συμβιβάζονται με το “τίποτα δεν αλλάζει”, αλλά από εκείνους που αποφασίζουν να παλέψουν για να αλλάξουν τον κόσμο.
Τόσο σπουδαίος, τόσο μεγαλειώδης είναι ο σκοπός και ο αγώνας μας, γι’ αυτό έχουμε ακλόνητη πίστη στο δίκιο μας και στην τελική επικράτηση των ιδεών μας.
Αυτό τον κόσμο θα τον αλλάξουμε συθέμελα.
Καλή Δύναμη σε όλους και όλες! Καλή συνέχεια και διασκέδαση με το υπέροχο πρόγραμμα του Φεστιβάλ!
