Βάστα Μπίμπι! Είναι η κραυγή αγωνίας που βγαίνει από τα στήθη των σύγχρονων μαυραγοριτών. Τώρα που οι φωνές των νεκρών από την ισοπεδωμένη γη της Παλαιστίνης τρυπούν το βαρύ πέπλο της σιωπής και φτάνουν στα πέρατα της οικουμένης ενεργοποιώντας τους λαούς, καταλαβαίνουν ότι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.
Και μπορεί να μην υπάρχει σήμερα ο κόκκινος στρατός να καρφώσει την κόκκινη σημαία της Νίκης κατά του φασισμού στον ιστό της Κνεσέτ, αλλά έναν αδιόρατο φόβο ότι μπορεί να τους περιμένει μια Νυρεμβέργη τον έχουν ο φυρίσκος του Ισραήλ και οι συνεργάτες του.
Γιατί, όταν οι λαοί κάνουν δική τους υπόθεση και ευθύνη την αντίσταση και τον πόλεμο κατά των σφετεριστών της ζωής και της ελευθερίας τους, τίποτα δεν τους σώζει τους σφετεριστές. Κι αυτό το ξέρουν και το φοβούνται οι ηγέτες του κράτους – τρομοκράτη και όλοι οι φίλοι και προστάτες τους.
Από τον Τραμπ που ονειρεύεται να χτίσει μια αυριανή παραδεισένια Ριβιέρα στην σημερινή κολασμένη Γάζα, μέχρι τον Μητσοτάκη που κάνει στρατιωτική και οικονομική κολεγιά με τους νεοναζιστές δολοφόνους στοχεύοντας σε συμφέρουσα για την ελληνική αστική τάξη μοιρασιά του πλούτου στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.
Από το μεγάλο κεφάλαιο και τον δυτικό ιμπεριαλισμό που χρησιμοποιούν το Ισραήλ σαν μαντρόσκυλο – φύλακα των συμφερόντων τους στη Μέση Ανατολή, μέχρι κάποιους ξενοδόχους – μαυραγορίτες των ελληνικών νησιών που τρέχουν τα σάλια τους για τα αργύρια ισραηλινών τουριστών, οι οποίοι έρχονται με κρουαζιερόπλοια, ανεμίζοντας τις βαμμένες με αίμα αθώων παιδιών σημαίες με το αστέρι του Δαυίδ και βρίζοντας χυδαία τους Ελληνες που διαμαρτύρονται για τα ισραηλινά εγκλήματα στην Παλαιστίνη.
Η βουή των λαών που έρχεται από κάθε γωνιά του πλανήτη είναι ανίκητος αντίπαλος για το Ισραήλ και τους πάτρωνές του. Ηδη αυτή η βουή κινητοποιεί αποφασισμένους, προβληματίζει αδιάφορους, παρασύρει σκεπτικούς, ενθαρρύνει φοβισμένους. Και μεγαλύτερη σημασία και περισσότερη αξία έχουν οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται μέσα στο ίδιο το Ισραήλ. Όπως, για παράδειγμα, τελευταία η επιστολή πάνω από 30 προσωπικοτήτων – ανάμεσά τους ο βραβευμένος με Οσκαρ Γιουβάλ Αβραάμ, ο πρώην γενικός εισαγγελέας Μιχαήλ Μπεν – Γιαίρ, ο πρώην πρόεδρος του κοινοβουλίου Αβραάμ Μπουργκ κ.α. – με την οποία ζητούν από την «διεθνή κοινότητα» να επιβάλλει «ισχυρές κυρώσεις» στο Ισραήλ.
Ταυτόχρονα, αυτή η παγκόσμια λαϊκή βουή άρχισε να δημιουργεί και τις πρώτες «ρήξεις» του Ισραήλ με κυβερνήσεις φιλικές και υποστηρικτικές του που αναγκάζονται να προχωρήσουν σε σπασμωδικές κινήσεις, ανακοινώνοντας δειλά – δειλά ότι σκέφτονται να προχωρήσουν σε επίσημη αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους. Κι όσο αν αυτές οι δηλώσεις είναι υποκριτικές και, εν πολλοίς, αποπροσανατολιστικές, δεν παύουν να δείχνουν ότι κάτω από την πίεση των λαών «κάτι μπορεί ν’ αλλάξει».
Όταν το Ισραήλ ξεκίνησε την επιχείρηση γενοκτονίας στη Γάζα είχα γράψει ένα άρθρο στον «Ριζοσπάστη» με τίτλο «Θα σε νικήσει ο Αχμέντ, Μπίμπι…».
Σήμερα που οι λαοί της οικουμένης παίρνουν στα χέρια τους την υπόθεση της Παλαιστίνης, φαίνεται πιο καθαρά πως τελικός νικητής θα είναι ο Αχμέντ. Η Παλαιστίνη θα ζήσει και θα είναι λεύτερη. Βέβαια, χρειάστηκε να πεθάνουν, μέχρι στιγμής, πάνω από 60.000 γυναικόπαιδα, δεκάδες χιλιάδες να είναι οι σακατεμένοι, εκατοντάδες χιλιάδες οι ξεριζωμένοι, όλος ο λαός να είναι στα πρόθυρα λιμοκτονίας, όλη η γη ισοπεδωμένη, ενώ ανάλογες ήταν οι καταστροφές και οι ανθρώπινες απώλειες στις προηγούμενες πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στην Παλαιστίνη από το 1948 και μετά.
Η λεύτερη Παλαιστίνη θα γράψει με ανεξίτηλα γράμματα όλα τα ονόματα των νεκρών ηρώων της στα μελλοντικά μνημεία των πεσόντων και θα ξαναχτίσει τα πάντα. Το υπόσχονται, ενώ ζουν την άμεση απειλή του θανάτου από την πείνα, εργάτες, αγρότες, ψαράδες της Γάζας: «Θα ξαναχτίσουμε τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα εργοστάσια.»
Ναι, ο Αχμέντ τα μπορέσει τελικά να πραγματοποιήσει το όνειρό του: Να παίζει ποδόσφαιρο στις γειτονιές της Παλαιστίνης φορώντας ολοκαίνουρια παπούτσια…
