Σε κλίμα μεγάλης συγκίνησης πραγματοποιήθηκε από την Ελληνική Κοινότητα Δρέσδης εκδήλωση με προβολή του ντοκιμαντέρ «Πειθαρχική Μεραρχία 999 – Γερμανοί αντιφασίστες στην Ελλάδα 1941-1945», στις 27 Σεπτέμβρη, σε έναν εμβληματικό χώρο, στο Στάδιο Χάιντς Στάγιερ.
Το Στάδιο αυτό φέρει από το 1949 το όνομα του Χάιντς Στάγιερ, ο οποίος γεννήθηκε στη Δρέσδη το 1909. Τυπογράφος στο επάγγελμα, ποδοσφαιριστής εργατικού αθλητικού σωματείου και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας συνέχισε με την άνοδο των ναζί στην εξουσία την επαναστατική και αντιφασιστική του δράση, συνελήφθη και κρατήθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τον Ιούνιο του 1943 στάλθηκε από τη Βέρμαχτ στην Ελλάδα με την Πειθαρχική Μεραρχία 999. Εκεί αυτομόλησε, συνδέθηκε μαζί με άλλους συντρόφους του με τον ΕΛΑΣ και συμμετείχε ενεργά στην Αντίσταση. Συνελήφθη από τους ναζί και εκτελέστηκε μαζί με άλλους επτά συντρόφους του στην Αμαλιάδα, το 1944. Λίγο πριν από την εκτέλεσή του έγραψε: «Κανένας δεν μπορεί να μου αφαιρέσει την τιμή… Πρέπει να πεθάνω για την ελευθερία της Γερμανίας και της Ελλάδας. Αυτή είναι η τιμή μου!».
Την εκδήλωση, στην οποία παρευρέθηκε ο σκηνοθέτης της ταινίας, Κώστας Σταματόπουλος, τίμησε με την παρουσία του ο Κάι Άνγκερμανν, εγγονός του Χάιντς Στάγιερ. Πριν την έναρξη της εκδήλωσης κατέθεσαν λουλούδια στο μνημείο του Χ. Στάγιερ που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του Σταδίου, μαζί με εκπροσώπους του ΔΣ και μέλη της Ελληνικής Κοινότητας Δρέσδης.
Βαθιά συγκινημένος ο Κάι Άνγκερμανν, μπροστά στο μνημείο, ευχαρίστησε την Ελληνική Κοινότητα για τη διοργάνωση της εκδήλωσης και τόνισε τη σημασία που έχει γι’ αυτόν και την οικογένειά του η πρωτοβουλία αυτή.
Χαρακτηριστικά ανέφερε την προσπάθεια της γιαγιάς του, όσο βρισκόταν στη ζωή, να βρει τον τόπο ταφής του συζύγου της στην Ελλάδα, την οποία και είχε στηρίξει η οργάνωση των Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων, δυστυχώς χωρίς επιτυχία. Βουρκωμένος εξιστόρησε το πώς στάθηκε δυνατό να εκπληρωθεί η τελευταία επιθυμία της γιαγιάς του να ταφεί όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κενοτάφιο με το όνομα του συζύγου της στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Δρέσδης.
Υπογράμμισε επίσης ότι, σύμφωνα με τις έρευνές του, τα οστά του παππού του μεταφέρθηκαν το 1960 από το χωριό Άγιος Ηλίας μεταξύ Αμαλιάδας και Πύργου, όπου τον είχαν θάψει μετά την εκτέλεσή του, στο Γερμανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο του Διονύσου. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι πρέπει να βρεθεί μια λύση, ώστε η τελευταία κατοικία του Στάγιερ, ως πολέμιου και θύματος του ναζισμού, να μη βρίσκεται στον ίδιο χώρο με αυτούς που τον δολοφόνησαν.
Ήδη από την είσοδο του πρόσφατα ανακαινισμένου σταδίου, τους προσερχόμενους υποδεχόταν μια φωτεινή ηλεκτρονική επιγραφή με τον τίτλο της ταινίας στα ελληνικά και τα γερμανικά.
Στην αίθουσα της προβολής πάνω από τις κερκίδες απηύθυνε στους παρευρισκόμενους χαιρετισμό ο Κώστας Σταματόπουλος, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Η ταινία μας έχει προβληθεί σε πολλές πόλεις, χώρες και φεστιβάλ. Καμία όμως προβολή δεν έχει για μένα το βάρος της αποψινής. Βρισκόμαστε στο στάδιο που από το 1949 φέρει το όνομα του Χάιντς Στάγιερ. Και η μέρα έχει κι αυτή τον συμβολισμό της. Σαν σήμερα, στις 27 Σεπτεμβρίου 1941, ακριβώς πριν 85 χρόνια, ιδρύθηκε στην κατεχόμενη Αθήνα το ΕΑΜ. Και το ΕΑΜ, με τον στρατό του, τον ΕΛΑΣ, ήταν ο δρόμος που διάλεξε ο Στάγιερ».
Και συμπλήρωσε ότι «στην ταινία δεν θα δει ο θεατής ξεχωριστό κεφάλαιο για τον Στάγιερ. Οι ιστορίες ήταν εκατοντάδες. Πάνω από χίλιοι Γερμανοί αντιφασίστες πέρασαν στον ΕΛΑΣ. Ελπίζω όμως η αναγκαστικά δειγματοληπτική παρουσίαση της δράσης αυτών των ανθρώπων να φωτίσει πλευρές μιας ιστορικά χρήσιμης αλήθειας. Οι άνθρωποι που θα γνωρίσουμε σε λίγο ήταν Γερμανοί. Αλλά δεν ταύτισαν τη Γερμανία με τον ναζισμό. Δεν ταύτισαν το καθήκον με την υπακοή. Βλέποντας αυτή την ταινία να μη θυμηθούμε απλώς έναν άνθρωπο που εκτελέστηκε πριν από 82 χρόνια. Να θυμηθούμε γιατί εκτελέστηκε».
Στον χαιρετισμό του, ο Κάι Άνγκερμανν ευχαρίστησε την ομάδα του Κώστα Σταματόπουλου για την ταινία, υπογραμμίζοντας την ουσιαστική συμβολή του ντοκιμαντέρ στην προσπάθεια να γνωρίσει και ο ίδιος καλύτερα τη ζωή και τη διαδρομή του προγόνου του και των συντρόφων του.
Με βαθιά συναισθηματική φόρτιση και περηφάνια έδειξε στους παρευρισκόμενους ένα συγκλονιστικό ιστορικό κειμήλιο που κληρονόμησε από την οικογένειά του: Το Τιμητικό Δίπλωμα που είχε απονείμει το Κεντρικό Συμβούλιο της Οργάνωσης Ελλήνων Αντιστασιακών στις 27 Σεπτέμβρη 1971 στον Χάιντς Στάγερ, σε αναγνώριση της διεθνιστικής συμβολής του στην αντιφασιστική απελευθερωτική πάλη του ελληνικού λαού στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ».
Ξεχωριστή και συγκινητική ήταν και η παρουσία των προσκεκλημένων που ως παιδιά μαχητών του ΔΣΕ μετά το 1949 και το 1950, βρήκαν φροντίδα και θαλπωρή στη Δρέσδη και τις γειτονικές πόλεις της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, καθώς και των απογόνων τους που τους συνόδευαν, οι οποίοι και έγιναν δεκτοί με ένα θερμό χειροκρότημα.
Ακολούθησε η προβολή του ντοκιμαντέρ με γερμανικούς υπότιτλους, που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού μέχρι το τέλος.
Μετά την ολοκλήρωση της προβολής και με διάχυτη τη συναισθηματική φόρτιση των δεκάδων παρευρισκομένων, διαβάστηκαν τα ονόματα των οκτώ εκτελεσμένων Γερμανών αντιφασιστών της Αμαλιάδας, για τους οποίους είχε τοποθετηθεί μνημειακή στήλη στο πλαίσιο της δημιουργίας του ντοκιμαντέρ το 2024: Heinz Steyer, Werner Illmer, Hermann Bode, Willi Dehmel, Hans Juchelka, Rudolf Kalb, Franz Scheider και Heinrich Warnken.
Προς τιμήν τους τη στιγμή της αναφώνησης άναψαν όλοι οι προβολείς του Σταδίου Χάιντς Στάγερ κάνοντας τη νύχτα μέρα και σκορπίζοντας ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους.
Ακολούθησε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση με τους δύο καλεσμένους και το κοινό γύρω από τη δράση των αγωνιστών της Πειθαρχικής Μεραρχίας, τη διαφορετική αντιμετώπισή τους στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία Γερμανίας και στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, καθώς και την ανάγκη ανάδειξης της ιστορικής αλήθειας και άντλησης συμπερασμάτων για το σήμερα.
Με την προσφορά αναμνηστικών δώρων – μιας συλλογής μεταφρασμένων ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου στον Κάι Ανγκερμανν και ενός λευκώματος αφιερωμένου στην αφίσα του πρωτοποριακού γερμανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1920 στον Κώστα Σταματόπουλο- ολοκληρώθηκε μια μοναδική βραδιά με ισχυρό συμβολισμό που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όλων όσοι την έζησαν.
