750 παιδιά από 20 Δημοτικά Σχολεία και 11 Δήμους της Αττικής. Κάπου 11 με 12 ετών. Δηλαδή στην κατάλληλη ηλικία…
“Το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας γέμισε παιδικά χαμόγελα”. Κάπως έτσι μεταφέρθηκε από τα ΜΜΕ η ξενάγηση παιδιών στο Υπουργείο Εθνικής Αμυνας και στα νέα σύγχρονα οπλικά συστήματα που η “Πατρίδα” ψωνίζει χωρίς να τσιγκουνεύεται, για το καλό τους και για το καλό όλων. Η ξενάγηση είχε μια καλή αφορμή για να γίνει, τον εορτασμό της Ημέρας των Ενόπλων Δυνάμεων κάθε χρόνο, στις 21 Νοεμβρίου.
Και τα παιδιά ήταν το καταλληλότερο κοινό ή μάλλον το πιο παρθένο έδαφος ώστε να αρχίσει να καλλιεργείται σταδιακά και συστηματικά η “κουλτούρα των φερέτρων”, την οποία δεν έχουμε εμείς εδώ στην Ευρώπη των “ιδεών και των αξιών”.
Αλλά έχουν οι Αμερικάνοι, που είναι φίλοι μας και που δεν είναι τόσο πολύ των “αξιών”, αλλά είναι της “Πατρίδας”. Και γι’ αυτό τα παιδιά της Αμερικής φεύγουν ζωντανά και όρθια και γυρίζουν ξαπλωμένα, περήφανα και τυλιγμένα με την σημαία, από το Βιετνάμ, την Κορέα, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και όπου άλλου στέλνονται σαν σφαχτάρια για να υπερασπιστούν τα ιερά, τα όσια και τα θησαυροφυλάκια μιας θράκας δισεκατομμυριούχων που ενσαρκώνουν το καλό της Πατρίδας.
Γι’ αυτή την “κουλτούρα” έχει μιλήσει στο κοντινό παρελθόν ο υπουργός Αμυνας, Νίκος Δένδιας, που υποδέχθηκε τα παιδιά και τα ξενάγησε στις θανατομηχανές.
Δεν “έτυχε” κάποιος/α υπουργός Παιδείας να καλέσει 700 παιδιά σε μία βιβλιοθήκη, να τα ξεναγήσει και να τους μιλήσει για την αξία της γνώσης και της κριτικής σκέψης ή κάποιος/α υπουργός Πολιτισμού να καλέσει 700 παιδιά σε ένα μουσείο και να τους μιλήσει για την ιστορία, τις ρίζες, την κληρονομιά.
“Ετυχε”, όμως, ένας υπουργός Εθνικής Αμυνας να τα καλέσει και να τα ξεναγήσει στα μελλοντικά σκοτάδια της ανθρωπότητας πασπαλισμένα εθνικό φρόνημα.
Εξ απαλών ονύχων γίνονται αυτά …
Επίδειξη όπλων, μαχητικών, φοβερών και τρομερών συστημάτων, τέτοιων που εντυπωσιάζουν τα παιδικά βλέμματα
Καλλιέργεια “εθνικής υπερηφάνιας” και φρονήματος θυσίας.
Αποκάλυψη του “εχθρού”.
Εμπέδωση της εξωτερικής απειλής.
Φόβος.
Πειθάρχηση.
Μιλάμε για εκείνα τα παιδιά που πάνε σχολείο χωρίς να μαθαίνουν, που μεγαλώνουν χωρίς να ελπίζουν, που θα πάρουν μισθό (αν πάρουν), αλλά δεν θα ζουν από αυτόν, που θα ενηλικιωθούν, αλλά δεν θα αυτονομηθούν.
Μιλάμε για τα παιδιά μιας χώρας όπου οι μισοί Ελληνες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μία έκτακτη ανάγκη, ακόμα και όταν αυτή αφορά στα παιδιά τους.
Μιλάμε για τα παιδιά μιας χώρας όπου στις 9 από τις 13 Περιφέρειες οι οικογένειες αντιμετωπίζουν σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση.
Μιλάμε για τα παιδιά που μπαίνουν σε τάξεις 25 και 30 μαθητών και που κοιτάνε ψηλά όχι από περηφάνια, αλλά από φόβο μήπως πέσουν τα ταβάνια στα κεφάλια τους.
Μιλάμε για τα παιδιά των εργαζόμενων των 13 ωρών και των 800 ευρώ, άντε να πούμε 900 για να κάνουμε το χατήρι της κυβέρνησης, όπου με αυτά πρέπει να φάνε, να πληρώσουν φροντιστήρια, ρεύμα, νερό, να ζεσταθούν και να πληρώσουν νοίκι όσο ο μισθός.
Ετουτα τα παιδιά θέλουν να ετοιμάσουν για τις κρεατομηχανές των πολεμικών σφαγείων.
Ας μάθουν, λοιπόν, από νωρίς και όσο ακόμα είναι νωρίς – πριν δηλαδή τα πνίξει η οργή και αρχίσουν να ξεσηκώνονται – ότι η Πατρίδα δεν σκοπεύει να χαραμίσει τα ωραία δισεκατομμύριά της για μισθούς, σχολεία, νοσοκομεία και άλλα τέτοια δευτερεύοντα.
Αντίθετα τα επενδύει σε όπλα, φρεγάτες, drones, αεροπλάνα, θόλους όχι ματαίως. Πρέπει να ξέρουν ότι το καλό του εφοπλιστή που έχει στείλει το τάνκερ του στη Μαύρη Θάλασσα, το καλό του πετρελαιά σαουδάραβα, το καλό του γάλλου και του αμερικανού επενδυτή που ψαχουλεύει τις ελληνικές θάλασσες για ορυκτά, είναι και το καλό το δικό τους. Και γι’ αυτό αξίζει ακόμα και να τυλιχτούν με τη σημαία αν χρειαστεί.
Γι’ αυτό μήτε να σκεφτούν να ξεστομίσουν εκείνα τα κομμουνιστικά “Δώστε λεφτά για την Παιδεία και όχι για του ΝΑΤΟ τα σφαγεία”, διότι είναι και ανθελληνικά και αντιστρατεύονται το καλό της Πατρίδας.
Αντίθετα, να σταθούν μπροστά στον κύριο Δένδια και να βροντοφωνάξουν “Δώστε λεφτά για τις φρεγάτες και τα όπλα της Ουκρανίας”.
Και πάλι καλά να λέμε που φεύγοντας τα παιδιά από το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας δεν τους έδωσαν ως αναμνηστικό δώρο κι ένα “Κιτ διάσωσης 72 ωρών” ( από την 73η και μετά ποιος ζει ποιος πεθαίνει…)
Αλλά, αν το καλοσκεφτείς ένα τέτοιο δώρο δεν θα το έκαναν ποτέ. Πρέπει να το πληρώσουν οι γονείς τους με 60 ευρώ για να νιώσουν στο πετσί τους και στην τσέπη τους τη διάσωση!