ΠΑΜΕ: 10 νεκροί εργαζόμενοι σε 8 μέρες – Αυτό είναι το «επιτελικό κράτος» των εκμεταλλευτών και των κερδών!

Οι αλλεπάλληλοι θάνατοι εργαζομένων στους χώρους δουλειάς τις τελευταίες μέρες προκαλούν θλίψη και οργή. Σε ανακοίνωσή του, το ΠΑΜΕ θίγει την ανευθυνότητα και την αναλγησία της εργοδοσίας και τους αντιεργατικούς νόμους που ευνοούν τη διαμόρφωση μίας τέτοιας κατάστασης.

Η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ:

«Δέκα νεκροί. Δέκα οικογένειες που βυθίστηκαν στο πένθος. Δέκα ακόμη εργαζόμενοι που πλήρωσαν με τη ζωή τους την πολιτική του κέρδους, που αντιμετωπίζει τα μέτρα υγείας και ασφάλειας ως «κόστος» και την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμο υλικό.

Ο 27χρονος εργάτης που είχε πέσει από ύψος στο εργοτάξιο του γηπέδου στον Βοτανικό. Ο 67χρονος εργαζόμενος από την έκρηξη στο εργοστάσιο στα Εξαμίλια Κορινθίας. Ο 59χρονος οικοδόμος που έπεσε από ύψος στη Λαμία. Τρεις πυροσβέστες στα μέτωπα των πυρκαγιών στο Ρέθυμνο και στο Γύθειο. Ο 51χρονος εργάτης που καταπλακώθηκε μέσα σε χαντάκι στον Νέο Βουτζά. Ο 35χρονος ηλεκτρολόγος που σκοτώθηκε από ηλεκτροπληξία σε φωτοβολταϊκό πάρκο στο Πρόχωμα Θεσσαλονίκης. Δύο μέλη του πληρώματος μισθωμένου ελικοπτέρου αεροπυρόσβεσης που συνετρίβη στην Ψάθα.

Δεν πρόκειται για μια σειρά από άσχετα μεταξύ τους “ατυχήματα”. Είναι εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα. Είναι κρίκοι στην αλυσίδα της εκμετάλλευσης, της εντατικοποίησης, της δουλειάς 7 μέρες την εβδομάδα και 13ωρες την ημέρα, της υπονόμευσης των ΣΣΕ, των εργολαβιών, των ελλείψεων σε προσωπικό. Είναι αποτέλεσμα της υποστελέχωσης των ελεγκτικών μηχανισμών, την Επιθεώρησης Εργασίας, της ανυπαρξίας ουσιαστικών μέτρων για την υγεία και την ασφάλεια, της εφαρμογής των οδηγιών της ΕΕ που κινούνται στη λογική των ελάχιστων μέτρων, δίνοντας στους εργοδότες ακόμη και τη δυνατότητα να …αυτοαξιολογούνται για την εφαρμογή τους!

Το διαβόητο “επιτελικό κράτος” αποδεικνύεται πράγματι άριστα συντονισμένο όταν πρόκειται να ψηφίσει 13ωρα, να χτυπήσει απεργίες και κινητοποιήσεις, να συλλάβει συνδικαλιστές, να διευκολύνει τους επιχειρηματικούς ομίλους και να προστατεύσει την κερδοφορία τους, να φυλάξει τα καράβια των εφοπλιστών στην Ερυθρά Θάλασσα και τις πετρελαιοπηγές της ARAMCO στην Σαουδική Αραβία. Όταν όμως πρέπει να γίνουν έλεγχοι στους χώρους δουλειάς, να επιβληθούν μέτρα ασφαλείας και να προστατευθούν ανθρώπινες ζωές, παθαίνει ξαφνικά αφωνία, τύφλωση και πλήρη απώλεια “επιτελικού συντονισμού”.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης, τόσο λαλίστατοι στα κανάλια που εμφανίζονται δεκαπέντε φορές την ημέρα, όταν παρουσιάζουν τη δουλειά μέχρι εξάντλησης ως “ελευθερία επιλογής”, τώρα κρύβονται.  Αποκαλυπτική είναι και η κατάσταση στη Βιομηχανική Περιοχή των Μεγάρων. Ενώ η φωτιά πλησίαζε και είχε σταλεί εντολή εκκένωσης, σε επιχειρήσεις, ακόμη και σε χώρους με επικίνδυνα υλικά, η παραγωγή συνεχιζόταν και εργαζόμενοι παρέμεναν εγκλωβισμένοι στο μεροκάματο.

Ένα μήνυμα στο κινητό και το κράτος ξεμπέρδεψε με την ευθύνη του. Κανένας υπουργός και κανένας κρατικός μηχανισμός δεν εμφανίστηκε για να επιβάλει τη διακοπή των εργασιών. Χρειάστηκε η επιτόπια παρέμβαση των συνδικάτων και στελεχών του ΠΑΜΕ, ώστε να αποχωρήσουν με ασφάλεια οι εργαζόμενοι.

Και μιας και αυτές τις ημέρες περισσεύει η κουβέντα για τα “κοστολογημένα προγράμματα” των κομμάτων, ας μας απαντήσουν και σε ένα απλό ερώτημα, πόσο κοστολογείται η ζωή ενός εργαζόμενου; Πόσο κοστίζει να φεύγει το πρωί για το μεροκάματο και να επιστρέφει ζωντανός στο σπίτι του; Περιμένουμε την κοστολόγηση από τα κόμματα που σκίζονται για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και το «κράτος δικαίου της ΕΕ». 

Γιατί για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, τις φοροαπαλλαγές και τις επιδοτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων, λεφτά υπάρχουν πάντα. Για τα μέτρα προστασίας της υγείας και ασφάλειας, όμως, το ταμείο είναι μονίμως άδειο. Στο δικό τους τεφτέρι, τον λογαριασμό τον πληρώνει πάντα ο εργάτης, γιατί η ζωή του καταγράφεται ως “κόστος” και ο θάνατός του ως μια φτηνή “παράπλευρη απώλεια” στην κούρσα των κερδών.

Το ΠΑΜΕ καλεί τα Εργατικά Κέντρα, τις Ομοσπονδίες και τα σωματεία να δυναμώσουν την παρέμβαση σε κάθε χώρο δουλειάς. Κανένας εργαζόμενος να μη μένει μόνος απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και στον κίνδυνο. Δεν θα συνηθίσουμε να μετράμε κάθε μέρα νεκρούς συναδέλφους, δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο για το μεροκάματο!

Οι ζωές μας δεν είναι κόστος – Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας! Οργάνωση και αγώνας παντού, για να γυρίζουμε όλοι ζωντανοί στα σπίτια μας!».