Το πως θα απαντήσουν οι Παλαιστίνιοι στο σχέδιο αιώνιας κατοχής και διαρκούς απαρχάιντ που συνομολόγησαν οι φασίστες Τραμ – Νετανιάχου είναι υπόθεση του ηρωικού λαού της Παλαιστίνης, ενός λαού που βιώνει την κόλαση της γενοκτονίας και του αφανισμού. Αυτοί, όπως το έκαναν πριν από το “σχέδιο Τραμπ”, ξέρουν καλύτερα από τον καθένα πως θα οργανώσουν τον αγώνα τους για λευτεριά και πατρίδα και μετά από αυτό.
Από την δική μας πλευρά, μια υπενθύμιση για την σοσιαλδημοκρατία, αυτόν τον σάπιο “υπηρέτη” του ιμπεριαλισμού, που ξαναβρίσκει τον ιδανικό εκπρόσωπό της σε αυτή την χυδαία νυφίτσα που ακούει στο όνομα Τόνι Μπλερ.
Αυτός, ο επίδοξος “γκαουλάιτερ” των Τραμπ-Νετανιάχου στη Γάζα, είναι το ίδιο πρόσωπο – σκυλάκι του Κλίντον στην θηριωδία του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας το 1999, είναι το ίδιο πρόσωπο – μπάτλερ του Μπους στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα στο Ιράκ το 2003.
Αυτό το κάθαρμα είναι για το οποίο η εγχώρια σοσιαλδημοκρατία έψελνε ύμνους μετά την άνοδό του στην πρωθυπουργία της Βρετανίας το 1997. Ενδεικτικά:
– Ο Μπλερ “εμπνέει με την νίκη του προσδοκίες για αλλαγές στο χάρτη της Ευρώπης”, “Μετά την νίκη των Νέων Εργατικών στη Βρετανία – Νέο τοπίο στην Ευρώπη, πιο ευνοϊκό και για την Ελλάδα” (Αυγή 4/5/1997)
– “Ο πρωθυπουργός (σσ: Κώστας Σημίτης) τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στον ηγέτη των Βρετανών Εργατικών” (ΝΕΑ 5/5/1997). Ηταν αυτός, ο Σημίτης, που το 1998 έφερνε στην Αθήνα τον ιδεολογικό “γκουρού” του Μπλερ και της λεγόμενης “κεντροαριστεράς”, τον Αντονι Γκίντενς, να κάνει διαλέξεις υπέρ του… ανθρώπινου “Τρίτου Δρόμου”. Αυτός, ο ιδεολογικός γκουρού του Μπλερ τις ημέρες του βομβαρδισμού του Βελιγραδίου από το ΝΑΤΟ, έγραφε: “Γεννιέται μπροστά μας ένας νέος διεθνισμός, για την υπεράσπιση του οποίου πρέπει να χρησιμοποιήσουμε στρατιωτική δύναμη. Η εθνική κυριαρχία δεν αποτελεί, πλέον, ταμπού”…
