Ο Μητσοτάκης, την ώρα που βοά ο τόπος από αδιανόητους διάλογους ρουσφετολογίας, εξυπηρετήσεων, φαυλότητας και εν γένει… “αριστείας”, εμφανίστηκε σήμερα ως σημαιοφόρος “κάθαρσης”, μέγας στρατηλάτης εξολόθρευσης της διαφθοράς και τροπαιούχος της πολιτικής καθαρότητας.
Θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν απολύτως εξοργιστικός.
Ο Κυρ. Μητσοτάκης, στο τηλεοπτικό του μήνυμα με προκλητικό θράσος, έβαλε στο πολιτικό πλυντήριο κατ’ αρχήν τον εαυτό του… διότι ο ηγεμών δεν φταίει, και ακολούθως την παράταξή του ενώ ο ίδιος υψώθηκε πάνω από τα σκάνδαλα, ως απόλυτος εγγυητής και διορθωτής των πάντων, φέρνοντας ως μέγιστη πολιτική πρόταση το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού... θαρρείς και μεταξύ τους χωρίζονται με σινικά τείχη και δεν υπάρχουν επικοινωνίες, σχέσεις, συναλλαγές.
Μιλάμε, για τον τέλειο εμπαιγμό.
Ιδού τί ακριβώς είπε: “Έχουμε φτάσει, νομίζω, σε ένα σημείο καμπής. Ως Πρωθυπουργός, λοιπόν, αλλά και ως Πρόεδρος ενός κόμματος που εγγυάται τη σταθερότητα και την ασφάλεια, οφείλω να αξιολογήσω τη συγκυρία, όχι μόνο ως δίδαγμα μιας αρνητικής εμπειρίας αλλά και ως μία νέα αφετηρία μάχης με το «βαθύ κράτος». Με πρώτη τη δική μου παράταξη να γίνεται δύναμη ρήξης με τα κακώς κείμενα και να αναμετριέται, με ειλικρίνεια και γενναιότητα, με τις δικές της αδυναμίες.
Έτσι, θα εισηγηθώ προς συζήτηση στον δημόσιο διάλογο μια νέα δέσμη θεσμικών τομών, πέραν των προτάσεών μας για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Ανάμεσά τους, το ασυμβίβαστο Υπουργού και Βουλευτή, με αντικατάσταση του Υπουργού στη Βουλή από τον πρώτο επιλαχόντα για όσο συμμετέχει στο Υπουργικό Συμβούλιο, και με ταυτόχρονη αναβάθμιση του ρόλου του Βουλευτή”.
Κι αν ψέγει τον εαυτό του για κάτι… κι αυτό το κάνει αφ’ υψηλού, διότι κατ’ αρχάς ο ίδιος δεν φέρει ποτέ ουδεμία αντικειμενική πολιτική ευθύνη, αντίθετα αναμετριέται με την… “παθογένεια” (!), είναι που δεν έκανε νωρίτερα παρεμβάσεις “για να σπάσει το απόστημα”.
Είπε: “Η δεύτερη επισήμανσή μου για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αφορά τη μάστιγα των πελατειακών σχέσεων, που επί δεκαετίες περνούσαν, σαν παλαιοκομματική «σκυτάλη», από τα χέρια της μιας κυβέρνησης προς την επόμενη. Απέναντί της έχω σταθεί αυτοκριτικά πολλές φορές, όπως και για το γεγονός ότι δεν έκανα νωρίτερα δραστικές παρεμβάσεις για να σπάσει το «απόστημα”.
Οσο για τους βουλευτές και πρώην υπουργούς και υφυπουργούς, των οποίων την κυβερνητική “αριστεία” απολαμβάνουμε σε πρωτοφανείς διαλόγους, ανέφερε τα εξής:
“Τιμά τους Βουλευτές μας η απόφαση τους να ζητήσουν την άρση της κοινοβουλευτικής τους προστασίας. Όμως, από την πρώτη επεξεργασία των στοιχείων είναι σαφές πως δεν έχουν όλες οι υποθέσεις την ίδια βαρύτητα. Ένα, όμως, είναι βέβαιο: κανείς από τους Βουλευτές μας δεν κατηγορείται ότι αποκόμισε οικονομικό όφελος. Με δεδομένο ότι ο δυτικός νομικός πολιτισμός έχει δώσει αγώνες για να κατακτηθεί το τεκμήριο της αθωότητας, τονίζω ότι θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να το υπερασπιστώ. Γι’ αυτό και ζητώ από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μετά την άρση της ασυλίας των Βουλευτών μας, να προχωρήσει ταχύτατα σε όλες τις ανακριτικές ενέργειες και να αποφανθεί αν, σε πόσους και σε ποιους προτίθεται να ασκήσει διώξεις. Και όταν λέω ταχύτατα, το εννοώ. Γιατί μιλάμε για Βουλευτές μας οι οποίοι έχουν ήδη υποστεί προσωπικό αλλά και πολιτικό πλήγμα. Έχουν, συνεπώς, το ελάχιστο δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.”
Εν ολίγοις, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πολιτική “αριστεία” που προήγαγε το πελατειακό κράτος, το οποίο, ναι, υπήρχε και πριν από αυτούς μιας και δημιούργημα των πολιτικών τους προγόνων είναι, και που αυτοί φρόντισαν να αναβαθμίσουν σε επίπεδα τεχνικής και τεχνοκρατικής τελειότητας.
Και είναι αυτή η πολιτική φαυλότητα, που τώρα θα κάνει και… “κάθαρση”.
