Άλλο ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα στις ράγες του κέρδους καταγράφηκε κοντά στον σταθμό Ούρδα στο Τολέδο, στη γραμμή Μαδρίτη – Σεβίλλη. Στην ίδια ακριβώς γραμμή έχασαν τη ζωή τους 46 άνθρωποι στις αρχές του έτους, επίσης από σύγκρουση δύο τρένων υψηλής ταχύτητας.
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»
Αυτές οι νέες εικόνες των διαλυμένων και αναποδογυρισμένων βαγονιών φέρνουν στη μνήμη με τον πιο οδυνηρό τρόπο το έγκλημα των Τεμπών. Αποδεικνύεται ότι η πολιτική του κέρδους, που μετατρέπει τις Μεταφορές σε εμπόρευμα και στρατιωτικό εργαλείο, έχει την υπογραφή της ΕΕ, των κυβερνήσεων και των μονοπωλιακών ομίλων.
Το πολύνεκρο μακελειό στο Τολέδο δεν είναι ένα «τυχαίο συμβάν», αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της στρατηγικής της ΕΕ για την «πλήρη απελευθέρωση του σιδηροδρομικού έργου» και τη δημιουργία μιας «ενιαίας αγοράς» σιδηροδρομικών δραστηριοτήτων. Με τη σταδιακή άρση των περιορισμών και το κομμάτιασμα του δικτύου σε υποδομές («Adif»), κρατικούς μεταφορείς («Renfe») και ιδιώτες («Iryo»), η ΕΕ και η ισπανική κυβέρνηση εργάζονται για τη διασφάλιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Η συγκεκριμένη γραμμή διπλής τροχιάς, που είχε εγκαινιαστεί το 1992, είναι πλέον απαρχαιωμένη σε σχέση με τις σύγχρονες τεχνολογικές δυνατότητες, παρά τις «χρυσές ευρωπαϊκές επιδοτήσεις» που διαφήμιζε η ΕΕ μέχρι και 3 χρόνια πριν, όταν μιλούσε για «αναβάθμιση» των υποδομών σε 435,2 χλμ. του σιδηροδρόμου υψηλής ταχύτητας Μαδρίτη – Σεβίλλη, συνολικού μήκους 471 χλμ., για «να διασφαλίσει ότι η γραμμή πληροί τα ευρωπαϊκά πρότυπα διαλειτουργικότητας των σιδηροδρόμων και τις απαιτήσεις του Διευρωπαϊκού Δικτύου Μεταφορών».
Θυμίζουμε ότι στη βάση του Διευρωπαϊκού Δικτύου Μεταφορών (ΔΕΔ-Μ), στο πρόσφατο ευρωενωσιακό σχέδιο για την «επιτάχυνση της ανάπτυξης των σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας σε ολόκληρη την ΕΕ» με ορίζοντα το 2040, οι έννοιες «ενίσχυση της βιωσιμότητας» και «ανταγωνιστικότητα» είχαν την «τιμητική» τους, ενώ είναι παντελώς ασύμβατες με τις λαϊκές ανάγκες για ασφαλείς, φτηνές, σύγχρονες και ποιοτικές μεταφορές.
Προωθούν την αύξηση της χωρητικότητας του δικτύου και την αγορά μεταχειρισμένου τροχαίου υλικού, σε βάρος όλων των αναγκαίων μέτρων ασφαλείας και της στελέχωσης με μόνιμο προσωπικό. Η στρατηγική τους προβλέπει την επιθετική απομάκρυνση των διασυνοριακών «εμποδίων» – όπως ομολογούσε κυνικά και η περιβόητη Εκθεση Λέττα – με δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα έως το 2027, παραδίδοντας το δίκτυο σε επιχειρηματικούς ομίλους και «επενδυτές» που θησαυρίζουν πάνω στις ράγες του θανάτου.
Ο ισπανικός σιδηρόδρομος στην υπηρεσία της πολεμικής εμπλοκής
Υπάρχει όμως και μια άλλη, ακόμα πιο σκοτεινή και επικίνδυνη πλευρά αυτής της πολιτικής, την οποία οι αστικές κυβερνήσεις προσπαθούν επιμελώς να κρύψουν.
Το Διευρωπαϊκό Δίκτυο Μεταφορών, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των σιδηροδρομικών αξόνων, βρίσκεται σε τροχιά πλήρους μετατροπής σε δίκτυο «διπλής χρήσης» για τις ανάγκες των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Πάνω στις ράγες όπου μετακινούνται καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι δρομολογείται η εξυπηρέτηση των στρατιωτικών αναγκών των Ευρωατλαντικών, εν μέσω γενικευμένης πολεμικής προπαρασκευής.
Στις ίδιες ακριβώς ράγες κινούνται η ευρωενωσιακή «Λευκή Βίβλος – Readiness 2030» και ο συνεπακόλουθος Οδικός Χάρτης «Defence Readiness Roadmap 2030», που θέτουν τη «στρατιωτική κινητικότητα» στην κορυφή του πολεμικού σχεδιασμού της ΕΕ.
Στόχος είναι η δημιουργία μιας πανευρωπαϊκής «στρατιωτικής ζώνης κινητικότητας» μέχρι το τέλος του 2027, σε στενότατη συνεργασία με το ΝΑΤΟ, για να διευκολύνεται η ταχεία διέλευση στρατευμάτων και πολεμικού εξοπλισμού χωρίς κανέναν περιορισμό, προβλέποντας την άρση κάθε κανονιστικού εμποδίου.
Θεσπίζονται επίσης fast track διαδικασίες, με τις οποίες οι διασυνοριακές μετακινήσεις στρατιωτικών δυνάμεων θα εγκρίνονται σε μέγιστο διάστημα 3 εργάσιμων ημερών σε καιρό ειρήνης και σε λιγότερο από 12 ώρες σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», όπως οι ιμπεριαλιστές βαφτίζουν τον πόλεμο.
Στη γεωγραφική κατανομή αυτού του πολεμικού δικτύου η Ισπανία διαδραματίζει κομβικό ρόλο, καθώς διατρέχεται ακριβώς από τους δύο βασικούς άξονες του Διευρωπαϊκού Δικτύου Μεταφορών: Τον Μεσογειακό Διάδρομο (που συνδέει την Ιβηρική Χερσόνησο με τα σύνορα Ουγγαρίας – Ουκρανίας και διασχίζει 6 χώρες της ΕΕ: Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Σλοβενία, Κροατία, Ουγγαρία) και τον Ατλαντικό Διάδρομο (που εκτείνεται σε 4 χώρες της ΕΕ – Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία – και περιλαμβάνει πάνω από 13.500 χλμ. σιδηροδρομικών γραμμών στο κεντρικό δίκτυο, ενώ διασυνδέει 25 μεγάλα λιμάνια).
Η Σένγκεν Στρατιωτικής Κινητικότητας και ο ρόλος της γραμμής Μαδρίτη – Σεβίλλη
Σε στρατιωτικό επίπεδο (όσον αφορά τη Σένγκεν Στρατιωτικής Κινητικότητας) η γραμμή Μαδρίτη – Σεβίλλη αποτελεί κεντρικό τμήμα και των δύο παραπάνω αξόνων, του Μεσογειακού και του Ατλαντικού, που λειτουργούν ως κύριες αρτηρίες «διπλής χρήσης», ενσωματώνοντας τις υποδομές της Ιβηρικής Χερσονήσου, με μοναδικό στόχο τη γρήγορη μεταφορά ευρωατλαντικών δυνάμεων από τον ευρωπαϊκό Νότο προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, δηλαδή προς τις γραμμές της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η συγκεκριμένη σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας συνδέει άμεσα τη Μαδρίτη με τη Σεβίλλη και κατ’ επέκταση προσφέρει εγγύτητα με στρατηγικά λιμάνια και βάσεις της Ανδαλουσίας, όπως το Αλχεθίρας και οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις στη Ρότα και στο Μορόν.
Επιπλέον, επειδή η γραμμή αυτή έχει κατασκευαστεί εξαρχής με το διεθνές ευρωπαϊκό εύρος σιδηροτροχιών (1.435 χιλιοστά), επιτρέπει την άμεση κίνηση στρατιωτικών συρμών προς τη Γαλλία και την Κεντρική Ευρώπη, χωρίς την καθυστέρηση της αλλαγής τροχών στα σύνορα.
Για την υλοποίηση αυτών των δολοφονικών σχεδιασμών, η ισπανική κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ προχωρά σε τεράστιες «επενδύσεις», με τη χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης. Μόνο για το τμήμα Μαδρίτη – Σεβίλλη η συνολική επένδυση για την προσαρμογή του στα πρότυπα του ΔΕΔ-Μ και τις υποδομές «διπλής χρήσης» ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.
Μόλις τον Σεπτέμβρη το ισπανικό υπουργικό συμβούλιο εξουσιοδότησε το υπουργείο Αμυνας να υπογράψει πενταετή συμφωνία ύψους 110 εκατ. ευρώ με την κρατική «Renfe» για τη σιδηροδρομική μεταφορά στρατιωτικών εμπορευμάτων και προσωπικού, η οποία έρχεται να αντικαταστήσει προηγούμενες συμβάσεις.
Οπως δήλωσε κυνικά ο Ισπανός υπουργός Μεταφορών στο Συμβούλιο Υπουργών της ΕΕ τον περασμένο Δεκέμβρη, η κυβέρνηση της Ισπανίας είναι δεσμευμένη για τις διασυνοριακές συνδέσεις και την ανάπτυξη του δικτύου μέσω έργων στους δύο αυτούς διαδρόμους, ζητώντας πακτωλούς «ζεστού» χρήματος προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι της «στρατιωτικής κινητικότητας».
Τρανή απόδειξη για το πού οδηγεί η εγκληματική πολιτική της ΕΕ
Εδώ ακριβώς αναδεικνύονται τα βαθιά ταξικά, εγκληματικά αδιέξοδα που αναπαράγει για τον λαό το καπιταλιστικό σύστημα. Την ώρα που δαπανώνται δισεκατομμύρια για να θωρακίζονται οι πολεμικές υποδομές, να αγοράζονται νέα όπλα και να εξασφαλίζεται η κερδοφορία των μονοπωλίων, η προστασία του λαού και των παιδιών του θεωρείται «μη επιλέξιμο κόστος».
Οι σιδηροδρομικές γραμμές αφήνονται να παλιώνουν, τα αυτόματα συστήματα σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης υπολειτουργούν ή παρουσιάζουν συνεχώς βλάβες, και όταν επέλθει το μοιραίο επιστρατεύεται η θεωρία του «ανθρώπινου λάθους» και της «κακιάς στιγμής», για να βγουν λάδι οι πραγματικοί ένοχοι. Ο όποιος «εκσυγχρονισμός» γίνεται μόνο εκεί που υπάρχει ανταποδοτικότητα σε κέρδος ή στρατιωτικά οφέλη, όπως στην περίπτωση της Ισπανίας και όχι μόνο.
Το ίδιο ισχύει και με τα συστήματα ασφαλείας, που εγκαθίστανται με ρυθμούς ανάλογους των προσδοκιών που έχουν τα μονοπώλια των Μεταφορών να αποσπάσουν μεγαλύτερο κέρδος από τη λειτουργία μιας γραμμής για εμπορικούς σκοπούς. Αν το κέρδος δεν είναι το προσδοκώμενο, τα σύγχρονα μέτρα ασφαλείας κρίνονται «μη επιλέξιμα».
Το σχέδιο της ΕΕ προβλέπει να μένει το σιδηροδρομικό δίκτυο «ελεύθερο» περισσότερες ώρες για τις μετακινήσεις εμπορικών φορτίων και για τους πολεμικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών, συμπιέζοντας τα δρομολόγια, εντείνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων και πετώντας στα σκουπίδια τα πρωτόκολλα ασφαλείας.
Η τραγωδία στο Τολέδο αποτελεί άλλη μια ηχηρή προειδοποίηση για το πού οδηγεί η πολιτική της ΕΕ, της «απελευθέρωσης» των Μεταφορών και της εμπλοκής των χωρών στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Αποδεικνύεται ότι η ασφάλεια των μετακινήσεων για τον λαό είναι ασύμβατη με τη λειτουργία των σιδηροδρόμων ως πεδίου κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων και ως εργαλείου των μακελάρηδων.
Η εργατική τάξη και οι λαοί της Ευρώπης να μη δείξουν καμία ανοχή. Μέσα από τον μαζικό, οργανωμένο αγώνα να δυναμώσουν την πάλη ενάντια στην εγκληματική πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, απαιτώντας σύγχρονες, ασφαλείς, φτηνές σιδηροδρομικές μεταφορές, με πλήρη στελέχωση και κρατική χρηματοδότηση, έξω από τη λογική του κέρδους και των πολεμικών σχεδιασμών.
Καμία θυσία για τα συμφέροντα και τα κέρδη τους κεφαλαίου! Για τον λαό η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στην πάλη για τον σοσιαλισμό, εκεί όπου στο πλαίσιο του κεντρικού επιστημονικού σχεδιασμού μπορεί να διασφαλιστεί ένας ενιαίος, αποκλειστικά κρατικός σιδηρόδρομος, με άμεση εγκατάσταση σύγχρονων συστημάτων ασφαλείας και στελέχωσή του με όλο το αναγκαίο προσωπικό.
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»
