Με μια σεμνή εκδήλωση, συνεχίζοντας την παράδοση των τελευταίων χρόνων οι Κομματικές Οργανώσεις Χαϊδαρίου του ΚΚΕ τίμησαν τον κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Πλουμπίδη Δευτέρα ανήμερα της εκτέλεσης του από το μοναρχοφασιστικό καθεστώς στις 14 Αυγούστου 1954, το μνημείο, που θυμίζει αυτό το έγκλημα, κοντά στην μονή Δαφνίου στο Χαϊδάρι.
Στην αγωνιστική του ζωή και την τεράστια προσφορά του στο κίνημα αναφέρθηκε ο Μιχάλης Σελέκος, στέλεχος του Κόμματος, δημοτικός σύμβουλος και υποψήφιος δήμαρχος Χαϊδαρίου με την Λαϊκή Συσπείρωση και εκ΄μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ παραβρέθηκε και κατάθεσε στεφάνι ο Γιώργος Σιδέρης. Ανθοδέσμη κατέθεσε επίσης ο Παναγιώτης Γεωργιόπουλος, εκ μέρους του Παραρτήματος Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ και στο τέλος της εκδήλωσης κρατήθηκε ενός λεπτού για τον ήρωα κομμουνιστή.
Στην ομιλία του ο Μ. Σελέκος, αναφέρθηκε στα πιο βασικά στοιχεία της βιογραφίας του Ν. Πλουμπίδη, τις δύσκολες στιγμές αλλά την ακλόνητη πίστη του στο ΚΚΕ. Ανάμεσα σε άλλα σημείωσε:
«Γεννήθηκε στο χωριό Λαγκάδια της Αρκαδίας το 1902. Φοίτησε στο Διδασκαλείο Πύργου όπου μυήθηκε στις σοσιαλιστικές ιδέες. Το 1924, διορίστηκε δάσκαλος στην Ελασσόνα όπου ανέπτυξε πλουσία συνδικαλιστική δράση. Το 1926 έγινε μέλος του ΚΚΕ, αργότερα εκλέχτηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή της Δημοσιουπαλληλικής Ομοσπονδίας. Το 1931 συνελήφθη για τη κομματική και συνδικαλιστική του δράση. Φυλακίστηκε για τρείς μήνες και στην συνέχεια απολύθηκε από την θέση του. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος της ταξικής Ενωτικής ΓΣΕΕ που βρίσκονταν στην παρανομία λόγω του ιδιώνυμου. Το 1935 συμμετείχε στην αντιπροσωπεία του Κόμματος στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στην Μόσχα. Την περίοδο της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου ήταν Γραμματέας της παράνομης ΚΟ Θεσσαλίας και στην συνέχεια της Μακεδονίας. Το 1938 έγινε μέλος του ΠΓ της ΚΕ. Συνελλήφθη το Μάη του 1939 και επειδή ήταν ήδη φιματικός μεταφέρθηκε στο τότε σανατόριο Σωτηρία και πήρε μέρος στην εντυπωσιακή ομαδική απόδραση των εκεί κρατουμένων κομμουνιστών την άνοιξη του 1941.Το 1942 επανεξελέγη μέλος του ΠΓ. Κατά την διάρκεια της κατοχής συνέβαλε στην ανασυγκρότηση του Κόμματος ως Γραμματέας της ΚΟ Αθήνας και στην λειτουργία του ΕΑΜ και ήταν καθοδηγητής της Οργάνωσης Προστασίας Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ). Είχε σημαντικό ρόλο στη μεγάλη διαδήλωση στις 5 Μάρτη 1943 ενάντια στην επιστράτευση. Το 1949 ανέλαβε υπεύθυνος του παράνομου κομματικού κλιμακίου στην Ελλάδα και δρα σε καθεστώς βαθιάς παρανομίας και παλεύει για την ανασύσταση των κομματικών πυρήνων».
Στις 25/7/1952 το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στηριζόμενο σε μεγάλο βαθμό και σε πληροφορίες στελεχών από την Ελλάδα, καθώς και στην πρωτοβουλία του Πλουμπίδη να δημοσιοποιήσει επιστολή (Μάρτη του 1952) με την οποία αναλάμβανε την ευθύνη του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, και υπόσχονταν να παραδοθεί αν δεν εκτελεστεί Νίκος Μπελογιάννης, που είχε συλληφθεί από το Νοέμβρη του 1950 και είχε καταδικαστεί σε θάνατο, βγάζει Απόφαση “για τον Νίκο Πλουμπίδη (Μπάρμπα)”, με την οποία τον διαγράφει, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα σκληρούς και άδικους χαρακτηρισμούς (προδότης, χαφιές κ.λπ.)».
Στην συνέχεια αναφέρθηκε στην σύλληψή του το Νοέμβρη του 1952 και στην παραμονή του στην φυλακή έως την έναρξη της δίκης, στις 24 Ιούλη 1953, δίκη στην οποία δικάζονταν και όλη η ηγεσία του κόμματος με βάση τον Μεταξικό νόμο ΑΝ 375, περί κατασκοπείας. Η δίκη ολοκληρώθηκε στις 3 Αυγούστου 1953 με τον Πλουμπίδη και την καθοδήγηση του ΚΚΕ να καταδικάζονται δύο φορές σε θάνατο.
Αναφερόμενος στην στάση του στην διάρκεια της δίκης σημείωσε: «Απομονωμένος, χαρακτηρισμένος άδικα από την ηγεσία του Κόμματος ως πράκτορας, ο Ν.Πλουμπίδης όχι μόνο δεν αποκήρυξε αλλά το υπερασπίστηκε ώς την τελευταία του πνοή. Και ο ίδιος θεωρούσε ότι υπήρξε θύμα συγκυρίων, λανθασμένων ενδεχομένως και προβοκατόρικων, διοχετευμένων, παραπλανητικών πληροφοριών. Και είναι γεγονός ότι η ασφάλεια διέδιδε προβοκατόρικες φήμες που αναπαρήγαγαν τα αστικά ΜΜΕ με σκοπό μέσα από κατασκευασμένα σενάρια να σπείρουν την σύγχυση, την αμφιβολία και την απογοήτευση στα μέλη και τους φίλους του κόμματος. Στις άδικες κατηγορίες απαντούσε με απίστευτη δύναμη ψυχής : “Δεν με χωρίζει καμία διαφορά με την ηγεσία του κόμματός μου. Είμαι κομμουνιστής ακολουθώ μέχρι το θάνατο τις εντολές του κόμματος μου. Το κόμμα μου κάνει λάθος εγώ όμως είμαι και θα είμαι πιστός σε αυτό”. Με απαράμιλλο κομμουνιστικό ήθος και ατράνταχτη πίστη στο κόμμα και στο όραμα του σοσιαλισμού, στάθηκε όρθιος και υπεράσπιζε αυτά που πίστευε. Στο δικαστήριο υπερασπίστηκε όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και το κόμμα. Έλεγε: “Σήμερα κύριοι δεν δικάζετε άτομα, δικάζετε το ΚΚΕ. Και επ΄αυτού, παρόλο που σήμερα όχι μόνο δεν έχω την τιμή να το εκπροσωπώ αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου, δηλώνω ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύνες για την πολιτική του κόμματος μου. Ματαιοπονείτε αν πιστεύετε ότι θα με κάνετε να στραφώ ενάντια στο κόμμα μου. Εκείνοι που με αγαπούν και με σέβονται οφείλουν να πειθαρχήσουν στο Κόμμα, να διαφυλάξουν την ενότητά του και να έχουν εμπιστοσύνη στην ηγεσία του. Τιμή μου εγώ πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος. Εγώ εκείνα που δίδασκα τα εφαρμόζω πρώτος εγώ. Ημουν πιστός στο κόμμα τότε που με περιέλαβε με στοργή και με ανέβαζε στα ανώτερα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα, με κατηγορεί και με στιγματίζει. Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής”. Αυτά είναι τα συγκλονιστικά λόγια που συνοψίζουν την παρακαταθήκη που άφησε. Διατηρώντας την εμπιστοσύνη του μέσα σε τόσο δύσκολες συνθήκες εκτίμησε πως “το κόμμα όταν θα ελέγξει τα πράγματα θα αναγνωρίσει τα λάθη του και θα αποκαταστήσει την αλήθεια”. Το ήξερε. Και έλεγε: “Μια μέρα το κόμμα θα με αποκαταστήσει, γιατί θα πληροφορηθεί τί ακριβώς συμβαίνει. Θα παραδεχθεί το σφάλμα του. Το ΚΚΕ παραδέχεται τα σφάλματά του. Οι πληροφορίες για μένα, πάνω στις οποίες στηρίχτηκε το κόμμα ήταν εσφαλμένες και υποβολιμαίες”. Αυτά έλελε ο σύντροφός μας.
Πράγματι το κόμμα μας αποκατέστησε πλήρως τον Νίκο Πλουμπίδη από το 1958 με Απόφαση Ολομέλειας της ΚΕ. Επίσης στο Δοκίμιο Ιστορίας του Κόμματος για την περίοδο 1949 – 1968 τονίζεται πως “η Απόφαση του ΠΓ για τον Πλουμπίδη ήταν άδικη”. Το όνομα του σύντροφου Νίκου συγκαταλέγεται στην πλακέτα των εκτελεσμένων μελών της ΚΕ που βρίσκεται στην έδρα της στον Περισσό και η φωτογραφία του υπάρχει σε όλα τα γραφεία του κόμματος σε όλη την Ελλάδα, και κυρίως στις καρδιές όλων των κομμουνιστών».
Ο ομιλητής αναφέρθηκε και στις μαρτυρίες που έχουν συγκεντρωθεί από 2 υπάλληλους του Δήμου και του οδηγού ενός φορτηγού την εποχή που εκτελέστηκε ο Ν.Πλουμπίδη, αξημέρωτα πριν 69 χρόνια, που επιβεβαιώνουν και τα πρωτοσέλιδα της εποχής, ότι “εξετελέσθη ζητωκραυγάζων ζήτω το ΚΚΕ” ότι δεν δέχτηκε να του δέσουν τα μάτια ή να τον μεταλάβει ο παπάς που είχαν στείλει οι εκτελεστές. Αναφέρθηκε ακόμα και στο μνημείο που δεσπόζει πάνω σε βράχο και φιλοτέχνησε ο γλύπτης Κ.Κλουβάτος χρησιμοποιώντας τα σπασμένα μάρμαρα που έδωσε η οικογένεια του από το μνήμα του, που ήταν σε άλλο σημείο του Χαϊδαριού.
Πηγή: 902.gr
