Το μεσημέρι της Πέμπτης έγινε η κηδεία της Αγάπης Μπουνόβα στον τόπο καταγωγής της, στο Μεγαλοχώρι Τρικάλων. H 65χρονη, εργάτρια που έχασε τη ζωή της από τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο «Βιολάντα» ήταν μητέρα δύο παιδιών και γιαγιά. Η Αγάπη Μπούνοβα ήταν μια από της πέντε εργάτριες που πέθανε στη «μάχη» για το μεροκάματο. Δούλευε νυχτοκάματα της πείνας για να βοηθήσει τα παιδιά της. Να βρίσκεται δίπλα στο εγγόνι της. Δούλευε ωστόσο μέσα σ’ ένα χώρο που τα αφεντικά – σύμφωνα και με το επίδημο πόρισμα της Πυροσβεστικής – είχαν μετατρέψει σε χώρο αυθαιρεσίας, χωρίς μέτρα ασφάλειας, αδιαφορώντας για την ζωή των εργατών. Μέσα σ’ αυτό το κάτεργο-νεκροταφείο μια έκρηξη που προήλθε από την παντελή απουσία μέτρων προστασίας την έκανε «κομμάτια». Ενα εργοδοτικό έγκλημα της στέρησε τη ζωή…
Ο γιος της, στον επικήδειο για τη μάνα του, συγκλόνισε. Στάθηκε όρθιος και είπε την «ωμή αλήθεια»:
«Μαμά, σου πήραν άδικα τη ζωή. Δεν ήταν ατύχημα, όπως συχνά λέγετε για να κλείνουν γρήγορα οι πληγές. Ήταν αποτέλεσμα αμέλειας, αδιαφορίας και πράξεων που δεν έγιναν όπως έπρεπε Είναι ένα δυστύχημα που μας στέρησε μέχρι και το σώμα σου για να το αποχαιρετήσουμε… Η Αγάπη Μπουνόβα δεν έφυγε απλώς, της στέρησαν τη ζωή. Τη δική της των τεσσάρων συναδέλφων της. Είναι ένα δυστύχημα που μας στέρησε μέχρι και το σώμα σου για να το αποχαιρετήσουμε Όμως, όσο άδικος και αν ήταν ο τρόπος που έφυγε, η Αγάπη δεν έσβησε, δεν μπορεί να σβήσει ότι ζει μέσα μας. Σήμερα, δεν βρισκόμαστε εδώ μόνο για να πενθήσουμε, βρισκόμαστε για να την ευχαριστήσουμε. Να την ευχαριστήσουμε για όσα μας έδωσε, για την αγάπη που μας δίδαξε χωρίς λόγια, για το παράδειγμα μιας γυναίκας που στάθηκε όρθια, αγάπησε βαθιά, ήταν παρούσα. Ήταν παρούσα στις ζωές των παιδιών της, στον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της και στο εγγόνι της που θα μεγαλώσει με το όνομά της σαν ευλογία και με την ιστορία της γιαγιάς της σαν δύναμη.
Μαμά, σου πήραν άδικα τη ζωή αλλά δεν θα αφήσουμε να πάρουν τη μνήμη σου. Η αγάπη σου είναι ακόμα εδώ, ζει μέσα μας, ζει στα παιδιά σου, ζει στο εγγόνι σου που θα μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι είχε μια γιαγιά που την αγαπούσε απέραντα ακόμα και αν δεν προλάβατε όσα θα έπρεπε. Θα μιλάμε για εσένα, θα σε θυμόμαστε, θα αγαπάμε όπως μας έμαθες και θα προσέχουμε ο ένας τον άλλο. Δεν θα σε ξεχάσουμε, θα σε κουβαλάμε στις πράξεις μας, στις αποφάσεις μας, στον τρόπο που αγαπάμε τους ανθρώπους μας. Σε αποχαιρετούμε χωρίς να σε βλέπουμε αλλά σε νιώθουμε παντού. Καλό σου ταξίδι μαμά».
