Ηταν 23 Ιούλη του 2018. Ο πύρινος εφιάλτης για εκατοντάδες κατοίκους και εργαζόμενους στο Μάτι της Νέας Μάκρης ξεκινούσε… Μια ολόκληρη περιοχή μετατράπηκε σε κρανίου τόπο, αποδεικνύοντας μέσα σε λίγες μόνο ώρες πόσο εχθρικό είναι το αστικό κράτος για τη ζωή και την προστασία του λαού.
Η τραγωδία στο Μάτι με τους 104 νεκρούς και τους εκατοντάδες εγκαυματίες αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα ενός συστήματος και ενός κράτους που με τις πολιτικές τους καταδικάζουν ανθρώπινες ζωές…
Επτά χρόνια μετά:
— Στην Ανατολική Αττική κάθε καλοκαίρι συνεχίζονται να καίγονται χιλιάδες στρέμματα εκτάσεων, δασικών και μη, όπως εξάλλου συνεχίζει να συμβαίνει και σε άλλα σημεία στη χώρα.
— Στην Ανατολική Αττική συνεχίζουν να μην υπάρχουν μέτρα ουσιαστικής αντιπυρικής προστασίας.
— Στην Ανατολική Αττική με την πρώτη βροχή τα «καμένα» γίνονται …χείμαρροι και πλημμυρίζουν δρόμους και γειτονιές γιατί τα αντιπλημμυρικά έργα έμειναν υποσχέσεις.
— Οι διαδικασίες για την αποκατάσταση των σπιτιών δεν έχουν ολοκληρωθεί.
Οι αιτίες που προκάλεσαν την καταστροφή είναι εδώ. Η “κανονικότητα” για την Ανατολική Αττική είναι κάθε καλοκαίρι να καίγονται χιλιάδες στρέμματα εκτάσεων, δασικών και μη. Η “κανονικότητα” για την Ανατολική Αττική είναι να μην υπάρχουν μέτρα αντιπυρικής προστασίας, είναι “κανονικότητα” τα δάση και το φυσικό περιβάλλον να καταστρέφεται, στην πρώτη βροχή να πλημμυρίζουν δρόμοι, γειτονιές και πόλεις.
Η περιοχή της Ανατολικής Αττικής βίωσε από πρώτο χέρι τις συνέπειες της φωτιάς, βίωσε από πρώτο χέρι τις προτεραιότητες του αστικού κράτους, βίωσε το τι σημαίνουν κυβερνητικές εξαγγελίες και υποσχέσεις. Οι πυρόπληκτες οικογένειες έμαθαν από πρώτο χέρι ότι το αστικό κράτος έχει συνέχεια. Οτι η μία κυβέρνηση δίνει στην άλλη τη σκυτάλη, ότι οι υποσχέσεις είναι κούφια λόγια. Τόσο η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, που τότε ήταν αυτή κυβέρνηση, κινούνται προς μία κατεύθυνση η οποία ουσιαστικά συγκαλύπτει τις πραγματικές αιτίες της ανείπωτης τραγωδίας, ενώ δεν έχουν προτεραιότητα τη λύση των προβλημάτων των πυρόπληκτων.
Μετά από 7 χρόνια ολοκληρώθηκε η δίκη για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, τον Ιούλη του 2018, που οδήγησε στον θάνατο 104 ανθρώπους και τραυμάτισε εκατοντάδες άλλους. Ηταν ένα προδιαγεγραμμένο κρατικό έγκλημα για το οποίο ευθύνες διαχρονικά έχουν όλες οι αστικές κυβερνήσεις και τοπικές διοικήσεις που εφαρμόζοντας την πολιτική της εμπορευματοποίησης της γης δημιούργησαν τις προϋποθέσεις, ώστε το Μάτι να γίνει μια μεγάλη παγίδα σε περίπτωση μιας φωτιάς χωρίς διεξόδους διαφυγής και υποδομές, με υποχρηματοδοτημένες και υποστελεχωμένες τις αρμόδιες υπηρεσίες της Πυροσβεστικής και Πολιτικής Προστασίας. Το δικαστήριο, από την αρχή, με βάση τη νομοθεσία του εχθρικού για τον λαό κράτους, θα δίκαζε πλημμελήματα, ενώ στο απυρόβλητο θα έμενε αυτή η εγκληματική πολιτική.
Τελικά με την τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων, και κάτω από γενικευμένη λαϊκή οργή καταδικάστηκαν με 5 χρόνια φυλάκισης 3 ανώτατα στελέχη της Πυροσβεστικής και ένα της Πολιτικής Προστασίας. Πήραν συνολική ποινή για όλους τους νεκρούς και την καταστροφή, 340 χρόνων που συγχωνεύεται σε 5 χρόνια χωρίς αναστολή και χωρίς δυνατότητα εξαγοράς. Πρόκειται για τους Σωτ. Τερζούδη (τότε αρχηγό της Πυροσβεστικής), Βασ. Ματθαιόπουλο (τότε υπαρχηγό), Ι. Φωστιέρη (τότε επικεφαλής του συντονιστικού κέντρου) και Ι. Καπάκη (τότε γενικό γραμματέα Πολιτικής Προστασίας).
Διαχρονικό το έγκλημα
- Ολες οι κυβερνήσεις διατήρησαν τα τεράστια κενά στο προσωπικό των υπηρεσιών Πολιτικής Προστασίας. Το προσωπικό της Πυροσβεστικής, των υπηρεσιών Πολιτικής Προστασίας των δήμων και Περιφερειών, του ΕΚΑΒ κ.ά. είναι ελάχιστο σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες. Απουσιάζει ένας σύγχρονος αντιπυρικός σχεδιασμός, με συστατικό στοιχείο την ύπαρξη εξειδικευμένων επίγειων δυνάμεων διασκορπισμένων μέσα στο δάσος, με ιδιαίτερη για κάθε δασικό οικοσύστημα οργάνωση, με κύριο βάρος στην πρόληψη και εκπαίδευση για την πρώτη προσβολή στη φωτιά, στο πλαίσιο της ολοκληρωμένης διαχείρισης.
- Συνέπεια της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ, που την υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα, είναι η εμπορευματοποίηση της γης, των δασικών οικοσυστημάτων, των παράκτιων περιοχών, που οπλίζει και το χέρι των εμπρηστών. Αυτή η πολιτική οδηγεί είτε στην απουσία αναγκαίων έργων αντιπυρικής – αντιπλημμυρικής προστασίας, είτε στην κατασκευή των όποιων αποσπασματικών έργων επιλεγούν με όρους κόστους – οφέλους, με κριτήριο το μεγαλύτερο κέρδος για τους ομίλους και όχι τη συνολική προστασία του λαού. Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσεται η πολιτική αξιοποίησης των καταστροφών για επιτάχυνση των σχεδίων «πράσινων επενδύσεων», ιεραρχώντας περιοχές όπως της Βόρειας Εύβοιας. Στην ίδια κατεύθυνση, της ενίσχυσης των επιχειρηματικών ομίλων, βρίσκονται και τα σχέδια ανάπλασης για την περιοχή στο Μάτι, που καμία σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες.
- Γι’ αυτό παρά τις συνεχείς τραγωδίες παραμένουν και δεν αντιμετωπίζονται τα προβλήματα της απουσίας ελεύθερων χώρων, της απουσίας οδών μαζικής διαφυγής για τον πληθυσμό αν χρειαστεί εκκένωση, εν τη απουσία αναγκαίων υποδομών Υγείας για την προστασία των πληγέντων σε περίπτωση καταστροφών. Γι’ αυτό ακόμα και σήμερα δεν έχουν προσδιοριστεί τα κριτήρια για τις αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ επικίνδυνων βιομηχανικών εγκαταστάσεων και κατοικημένων περιοχών, με κίνδυνο ενός Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης με ανυπολόγιστες συνέπειες.
- Η ελλιπής χρηματοδότηση και η λειτουργία των δήμων και Περιφερειών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, που οδηγεί σε απουσία λήψης των αναγκαίων μέτρων Πολιτικής Προστασίας, είναι μέρος της ίδιας πολιτικής. Η διάσπαση των αρμοδιοτήτων σε διάφορους κρίκους του κρατικού μηχανισμού (υπουργείων, Περιφερειών, δήμων κ.λπ.), εκτός από το αναγκαίο μοίρασμα της «πίτας» της κρατικής χρηματοδότησης στους διαφορετικούς ομίλους, διασφαλίζει και έναν βολικό τρόπο για να διαχέονται και να συσκοτίζονται οι πολιτικές ευθύνες.
