Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Λάκης Χαλκιάς

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών ο Λάκης Χαλκιάς, ένας σπουδαίος ερμηνευτής της λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής, ο οποίος ερμήνευσε τραγούδια για τους πόθους και τις αγωνίες του λαού μας. 

Ο Λάκης Χαλκιάς γεννήθηκε στα Γιάννενα στις 30 Αυγούστου του 1943. Ανήκε σε οικογένεια που είχε παράδοση στην δημοτική μουσική και συνέχισε επάξια αυτή την παράδοση, καθώς ασχολήθηκε από πολύ μικρός με την μουσική.

Σε ηλικία 18 ετών ηχογράφησε τους πρώτους του δίσκους στην Columbia, με δημιουργίες του Θεόδωρου Δερβενιώτη και του Κώστα Βίρβου.

Τη δεκαετία του 1960 συνεργάστηκε με κορυφαίους τραγουδιστές όπως η Σωτηρία Μπέλλου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Γιώργος Ζαμπέτας, ενώ συνυπήρξε με ρεμπέτες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου και ο Βασίλης Τσιτσάνης

Τη δεκαετία του 1970 η πορεία του σημαδεύτηκε από την συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, όπου ερμήνευσε εμβληματικά τραγούδια. Εκείνη την περίοδο πραγματοποίησε συναυλίες στο εξωτερικό μαζί με τον Νίκο Ξυλούρη και τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη.

Πάντοτε ήταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας, στο πλευρό των αγώνων του λαού μας. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 ήταν υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ.

Σε συνέντευξή του στον Ριζοσπάστη, στη συνάδελφο Ρουμπίνη Σούλη, σχολιάζοντας το σημερινό σκηνικό της ισοπέδωσης, όπου κυριαρχεί το εφήμερο, το γρήγορο, το ευτελές, ο Λ. Χαλκιάς τόνιζε: «Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι δουλεύουν με τις δικές τους ταχύτητες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν και να διαφυλάξουν ό,τι γι’ αυτούς έχει μεγάλη αξία. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Για τους ανθρώπους που έχουν μπει σε αυτή τη λογική της υπερκατανάλωσης, της αποχαύνωσης και όλης αυτής της ατμόσφαιρας που αποπνέει σκουπίδια και οτιδήποτε άλλο κακό, δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα. Πρέπει ο ίδιος ο άνθρωπος να μη σηκώνει τα χέρια και να παλεύει. Και να ψάχνει. Το ίδιο ισχύει και για τους καλλιτέχνες. Αυτοί που θέλουν να είναι αξιοπρεπείς και να στέκονται σωστά και υπερήφανα μέσα στον κόσμο δεν πηγαίνουν να γίνουν καραγκιόζηδες για να τους χλευάζει ο καθένας. Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι κοντά στον άνθρωπο, σε όλες τις στιγμές του. Πρέπει να είμαστε μόνο για τη χαμοζάρα και τη βλακεία; Ο καλλιτέχνης πού είναι σήμερα; Παλιά ο καλλιτέχνης δεν ήταν δίπλα στον κόσμο, σε όλες τις στιγμές του; Δεν πρέπει να βρίσκεται εκεί που παλεύει ο κάθε εργαζόμενος, εκεί που δίνει τον καθημερινό του αγώνα; Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι κοντά στη χαρά, αλλά και στη λύπη του κόσμου, να τον βοηθά να ξαναβρίσκει τον εαυτό του. Η μουσική αυτό το χάρισμα έχει. Μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να συμπληρώσει μεγάλα κενά στον άνθρωπο, να τον κάνει να γίνει ή νάνος ή γίγαντας. Σε αυτή τη φάση οι περισσότεροι έχουμε γίνει δυστυχώς νάνοι. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξει ο κάθε άνθρωπος που έχει το χαζοκούτι μέσα στο σπίτι του, που του πασάρει όλο αυτό το σκουπίδι. Γιατί η τηλεόραση είναι πια χωματερή. Και δυστυχώς είναι ο δάσκαλος της κάθε οικογένειας, μικρών και μεγάλων. Ως πότε θα αντέξει ο άνθρωπος να σκύβει;».