Από την πρώτη στιγμή που είδαν το φώς της δημοσιότητας οι φωτογραφίες με τους συντρόφους μας που πάνε για εκτέλεση την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, ρίγη συγκίνησης αλλά και μεγάλη περηφάνια κυρίεψαν την σκέψη όλης μας της οικογένειας.
Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να αναζητήσω στις φωτογραφίες τον θείο μου Κώστα Τζωρτζάτο ο οποίος ήταν ένας από τους 200. Παρόλο που δεν ήταν σε κάποια από αυτές το συναίσθημα που με διακατέχει είναι μόνο περηφάνια για αυτά τα 200 παλικάρια που ακλόνητοι, με καθαρό βλέμμα και την γροθιά υψωμένη και με την δύναμη του καθημερινού ανθρώπου που μπορεί να υψωθεί πάνω από τον φόβο, έμειναν πιστοί μέχρι το τέλος για τους σκοπούς και τα ιδανικά τους, για ένα κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Αυτό δείχνει την ηθική ανωτερότητα των κομμουνιστών.
Με την σειρά μου και εγώ στηρίζω την προσπάθεια του Κόμματος μας να αποκτήσει και να αξιοποιήσει αυτά τα ντοκουμέντα διότι του ανήκουν.
Η στάση των 200 συντρόφων μας και η σκέψη μου σε αυτούς με κράτησαν πάντα πλάι στο Κόμμα και τους έχω πάντα στην καρδιά και στο μυαλό μου.
