Ο καλός και ο κακός μπάτσος

Γνωρίζουμε όλοι τι τελικά συμβαίνει (και ποι­ος πληρώνει τον λογαριασμό) όταν στο «πλά­νο» εμφανίζεται ξαφνικά ο καλός μπάτσος: ο ανακρινόμενος είτε… τσιμπάει και «ομολογεί» είτε δεν μασάει και βρίσκεται αντιμέτωπος με την… περιποίηση δύο μπάτσων.Στην προκειμένη περίπτωση οι Έλληνες πο­λίτες βλέπουν ξαφνικά μπροστά τους μαζεμέ­νους όχι έναν, αλλά μια ντουζίνα υπουργούς με προφανή διάθεση να το παίξουν καλοί. Ο ένας λέει πως μειώνει την τιμή των εισιτηρί­ων, ο άλλος αμφισβητεί – ως υπουργός – τον προϋπολογισμό του υπουργείου του, καθώς ως βουλευτής τον καταψήφισε. Όλοι μαζί εμ­φανίζονται στο πλευρό της κοινωνίας, η οποία υποφέρει από τις αποφάσεις που αυτοί οι ίδι­οι έλαβαν και στήριξαν με την ψήφο τους. Δεν πρόκειται για διχασμένες προσωπικότητες. Πρόκειται για άριστους επαγγελματίες… Αν υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στον κα­λό μπάτσο και τον καλό υπουργό, αυτή έχει να κάνει με τη συνέπεια. Ο καλός μπάτσος, ανε­ξαρτήτως ρόλου (καλού ή κακού), είναι προ­σηλωμένος στον στόχο του: Να αποσπάσει μια ομολογία. Αντίθετα, ο εμφανιζόμενος ως καλός και ευαίσθητος πολιτικός προσπαθεί να κρύψει την ενοχή του και ταυτόχρονα να αρ­πάξει (για μια ακόμη φορά) την ψήφο του κα­κοποιημένου (από τις αποφάσεις των… καλών υπουργών) θύματος.Η ελληνική κοινωνία, έχοντας περάσει τα τελευταία χρόνια διά πυρός (μνημονίων) και σιδήρου (κυβερνητικών αποφάσεων), έχου­με την εντύπωση ότι δεν τη φοβίζουν ούτε οι κακοί μπάτσοι (της τρόικας) ούτε οι καλοί υπουργοί. Γνωρίζουν οι εργαζόμενοι ότι οι συγκυβερνώντες είναι ένα και το αυτό, με όποιο πρόσωπο κι αν εμφανίζονται. Γνωρίζουν οι πολίτες ότι στόχος της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου είναι η εφαρμογή των μέτρων και η επιμήκυνση της παραμονής της στην εξου­σία. Όσα ψέματα κι αν πουν, όσο θέατρο κι αν παίξουν…ΥΓ.: Το θέμα της αξιοπρέπειας είναι ίσως κάτι που απασχολεί ελάχιστα τους καιροσκόπους. Αυτούς δηλαδή που είναι σε θέση το πρωί να ορκίζονται στην Ανατολή και το βρά­δυ να προσεύχονται στη Δύση. Αυτό που ίσως δεν αντιλαμβάνονται οι καλοί πολιτικοί είναι ότι ο καιροσκοπισμός κάποια στιγμή εξαντλεί τα όριά του και αυτό που αφήνει πίσω του εί­ναι η γελοιότητα…