Οι εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» τιμώντας τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο (13 Αυγούστου 1926) θα κυκλοφορήσουν το βιβλίο «Σοσιαλισμός ή Θάνατος», όπου θα αναπαραστήσουν τη μορφή του μέσα από ομιλίες, απόψεις και τις καθοδηγητικές ιδέες του. Η έκδοση αυτή θεμελιώνει εμπεριστατωμένα το όραμά του, τη σπουδαιότητα των αγώνων και τη δράση του. Είναι, ακόμα, ένας ακρογωνιαίος λίθος για τη ζωή του μεγάλου αυτού ηγέτη, που τον δικαίωσε η Ιστορία, όπως άλλωστε πίστευε και ο ίδιος.
Τα περιεχόμενα του βιβλίου είναι τα εξής:
Η στρατηγική νίκη
Τζιάνι Μινά, Η χώρα μου
Φράι Μπέτο, α) Δημοκρατία, β) «Εξαγωγή επανάστασης», γ) Για τους Τσε και Καμίλο
Ομιλία στις 8.1.1959
Για την επίθεση στη Μονκάδα, 26.7.1989
Για τους Κουβανούς διεθνιστές, 7.12.1989
Για την εισβολή στον Παναμά, 21.12.1989
Κλείσιμο στο Συνέδριο των Συνδικάτων, 28.1.1990
Ομιλία στους φοιτητές, 17.11.2005
Μήνυμα για την αποχώρησή του, 18.2.2008
Για την επίσκεψη του Ομπάμα, 28.3.2016
Ο «Ριζοσπάστης» προδημοσιεύει σήμερα ένα απόσπασμα από την ομιλία του στις 8 Ιανουαρίου του 1959, η οποία περιλαμβάνεται στην έκδοση.
«Συμπατριώτες,
Ξέρω ότι μιλώντας εδώ απόψε έχω μπροστά μου ένα από τα πιο δύσκολα καθήκοντα, ίσως, σ’ αυτή τη μακρά πορεία αγώνα που ξεκίνησε στο Σαντιάγο της Κούβας, στις 30 Νοέμβρη του 1956.
Ο λαός ακούει, ακούνε οι επαναστάτες μαχητές και ακούνε οι στρατιώτες του Στρατού, των οποίων η τύχη βρίσκεται στα χέρια μας.
Πιστεύω ότι αυτή είναι μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας: η δικτατορία έχει ανατραπεί. Η χαρά είναι τεράστια. Και, ωστόσο, απομένουν ακόμα πολλά να γίνουν. Δεν έχουμε αυταπάτες να πιστεύουμε ότι από εδώ και πέρα όλα θα είναι εύκολα, ίσως από εδώ και πέρα όλα να γίνουν πιο δύσκολα.
Το να λέει την αλήθεια είναι το πρώτο καθήκον κάθε επαναστάτη. Το να εξαπατάει τον λαό, να του δημιουργεί ψεύτικες αυταπάτες, θα είχε πάντα τις χειρότερες συνέπειες, και πιστεύω ότι πρέπει να προειδοποιούμε τον λαό για την υπερβολική αισιοδοξία.
Πώς κέρδισε τον πόλεμο ο Αντάρτικος Στρατός; Λέγοντας την αλήθεια. Πώς έχασε τον πόλεμο η δικτατορία; Εξαπατώντας τους στρατιώτες.
Οταν είχαμε κάποιο πισωγύρισμα, το αναγγέλλαμε στο “Αντάρτικο Ραδιόφωνο”, καταδικάζαμε τα λάθη οποιουδήποτε αξιωματικού που τα είχε διαπράξει και προειδοποιούσαμε όλους τους συντρόφους, ώστε να μη συμβεί το ίδιο σε οποιαδήποτε άλλη μονάδα. Δεν συνέβαινε το ίδιο στις μονάδες του στρατού. Διαφορετικές μονάδες έπεφταν στα ίδια λάθη, επειδή δεν έλεγαν ποτέ την αλήθεια στους αξιωματικούς και στους στρατιώτες.
Και γι’ αυτό θέλω να ξεκινήσω – ή, καλύτερα, να συνεχίσω – με το ίδιο σύστημα: να λέω πάντα την αλήθεια στον λαό.
Εχουμε διανύσει μια διαδρομή, ίσως ένα σημαντικό βήμα προόδου. Βρισκόμαστε εδώ στην πρωτεύουσα, βρισκόμαστε εδώ στο στρατόπεδο Κολούμπια, οι επαναστατικές δυνάμεις φαίνονται νικηφόρες, η κυβέρνηση έχει συγκροτηθεί, έχει αναγνωριστεί από πολλές χώρες του κόσμου, φαίνεται ότι έχει καταχτηθεί η ειρήνη. Και, παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Ενώ ο λαός γελούσε σήμερα, ενώ ο λαός χαιρόταν, εμείς ανησυχούσαμε. Και όσο πιο θαυμάσιο ήταν το πλήθος που έσπευδε να μας υποδεχτεί, και όσο πιο θαυμάσια ήταν η χαρά του λαού, τόσο πιο μεγάλη ήταν η ανησυχία μας, γιατί τόσο μεγαλύτερη ήταν και η ευθύνη μας απέναντι στην ιστορία και απέναντι στον λαό της Κούβας.
Η Επανάσταση έχει ήδη μπροστά της έναν ετοιμοπόλεμο στρατό. Ποιοι μπορούν να είναι σήμερα ή από δω και πέρα οι εχθροί της Επανάστασης; Ποιοι μπορούν να είναι, μπροστά σε αυτόν τον νικηφόρο λαό, από δω και πέρα οι εχθροί της Επανάστασης; Οι χειρότεροι εχθροί που μπορεί να έχει από δω και πέρα η Κουβανική Επανάσταση είμαστε οι ίδιοι οι επαναστάτες.
Αυτό έλεγα πάντα στους αντάρτες μαχητές: όταν δε θα έχουμε μπροστά μας τον εχθρό, όταν ο πόλεμος θα έχει τελειώσει, οι μόνοι εχθροί της Επανάστασης μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι, και γι’ αυτό έλεγα πάντα, και λέω, ότι με τον αντάρτη στρατιώτη θα είμαστε πιο αυστηροί από ό,τι με οποιονδήποτε άλλο, ότι με τον αντάρτη στρατιώτη θα είμαστε πιο απαιτητικοί από οποιονδήποτε άλλον, γιατί απ’ αυτούς θα εξαρτηθεί αν η Επανάσταση θα νικήσει ή θα αποτύχει.
Υπάρχουν πολλά είδη επαναστατών. Ακούμε να μιλάνε για επανάσταση εδώ και πολύ καιρό.
Μέχρι και στις 10 Μάρτη έλεγαν ότι είχαν κάνει επανάσταση, και επικαλούνταν τη λέξη επανάσταση, και όλα ήταν επαναστατικά. Μάζευαν εδώ τους στρατιώτες και μιλούσαν για “την Επανάσταση της 10ης Μάρτη’ (γέλια).
Για επαναστάτες ακούγαμε να μιλάνε εδώ και πολύ καιρό. Θυμάμαι τις πρώτες μου εντυπώσεις για τον επαναστάτη, μέχρι που η μελέτη και μια κάποια ωριμότητα μού έδωσαν μια ιδέα για το τι ήταν πραγματικά μια επανάσταση και τι ήταν πραγματικά ένας επαναστάτης. Τις πρώτες εντυπώσεις για τον επαναστάτη τις ακούγαμε από παιδιά, και ακούγαμε να λένε: “Ο τάδε ήταν επαναστάτης, συμμετείχε σ’ αυτήν τη μάχη, ή σ’ αυτήν την επιχείρηση, ή έβαλε βόμβες”, “Ο δείνα ήταν επαναστάτης…”, δημιουργήθηκε μάλιστα μια κάστα επαναστατών, και τότε υπήρξαν επαναστάτες που ήθελαν να ζήσουν από την επανάσταση, ήθελαν να ζήσουν με τον τίτλο ότι ήταν επαναστάτες, ότι είχαν βάλει μια ή δύο βόμβες. Και είναι πιθανό ότι αυτοί που μιλούσαν περισσότερο ήταν αυτοί που είχαν κάνει τα λιγότερα. Αλλά, είναι αλήθεια ότι έσπευδαν στα υπουργεία για να βρουν πόστα, για να ζήσουν ως παράσιτα, για να εισπράξουν το αντίτιμο για ό,τι είχαν κάνει εκείνη τη στιγμή, για μια επανάσταση που δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε, γιατί εκτιμώ ότι η πρώτη που φαίνεται να έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να πραγματοποιηθεί είναι η σημερινή Επανάσταση, αν δεν τη χαραμίσουμε εμείς… (φωνές “Οχι!’ και χειροκροτήματα)».
πηγη: Ριζοσπάστης/Εύα Νικολαίδου
