Και τώρα τι, Αλέξη;

ΘΩΜΑΣ ΜΑΥΡΟΦΙΔΗΣ* ΘΩΜΑΣ ΜΑΥΡΟΦΙΔΗΣ* • 12 Ιουλίου 2015

 

Να λοιπόν Αλέξη, που έφτασες στην «διακεκαυμένη ζώνη». Όλα γύρω σου γκρεμίζονται και τώρα πλέον πιάνεσαι από ο,τιδήποτε, μέχρι κι από το έλεος του Σόιμπλε ή από την τρελή ελπίδα ότι ο Ολάντ θα συγκρουστεί με τη Μέρκελ για χάρη σου· γιατί, αν επρόκειτο να το κάνει για χάρη τη Γαλλικής οικονομίας, θα το είχε κάνει ήδη από την πρώτη μέρα του. Κάτσε λίγο, μέσα στα σοβαρά και σπουδαία κυβερνητικά(;) σου καθήκοντα, να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ.

Η αλήθεια ήταν ότι καθόσουν ήσυχος – κανέναν δεν ενοχλούσες. Στα 29 σου, αρχηγός ενός μικρού κόμματος, πιο πολύ συναθροίσματος κοινωνικών κινημάτων διαμαρτυρίας παρά κόμματος δηλαδή, μια χαρά ήταν η ζωή. Ούτε ιδέες χρειαζόταν να κατεβάσεις, κι όταν κάποιος ζητούσε τη γνώμη σου, τράβαγες κάτι από τις μεγάλες αποθήκες της Αριστεράς και το σερβίριζες. Βέβαια, από τότε ήσουν απρόσεκτος, όπως εκείνη τη φορά που δήλωσες ότι «η Ελλάδα χρειάζεται μια Πολιτιστική Επανάσταση, όπως η Κίνα του Μάο»· αλλά εντάξει, σε λάθος ράφι είχες στραφεί, συγχωρέθηκες, πέρασαν τα χρόνια, ξεχάστηκε…

‘Όμως η άτιμη, η ανελέητη η Ιστορία, σε είχε στοχοποιήσει. Δυο καταστροφικά ανεπαρκείς πρωθυπουργοί, ο Καραμανλής κι ο Παπανδρέου, άνοιγαν ήδη το δρόμο για την πρωθυπουργία σου, την «πρώτη φορά Αριστερά». Όλη η σαπίλα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας ξεχύθηκε στον καιρό των μνημονίων, κι άρχισε μια πλημμυρίδα πάνω στην οποία έπλεες προς την εξουσία. Με καράβι ένα κόμμα που σου κληρονόμησε ο Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος προσπάθησε να ελέγξει την εξουσία σου εκ των υστέρων. Δεν γνώριζε ούτε αυτός ότι οι βλακείες πληρώνονται…

Όπως και να ‘χει, οι πρώτες σου δημόσιες εμφανίσεις ως «η νέα πρόταση προς την Ελληνική κοινωνία», ήταν τραγικές. Ομολογώ ότι δυο φορές έχω σηκωθεί να φύγω από κινηματογράφο πριν τελειώσει το δρώμενο, η μια ήταν σε μια ταινία του Γκοντάρ κι η δεύτερη σε ομιλία σου εκείνη την εποχή. Δράμα σου λέω, ειλικρινά. Αποσπασματική κι αντιφατική σκέψη, υποτονική εκφορά, κάποιος που φαινόταν να περιγράφει κάτι που διάβασε μάλλον, παρά κάτι που γνωρίζει, το προσεγγίζει δημιουργικά και στο οποίο πιστεύει.

Από τότε βέβαια, βελτιώθηκες. Και δεν το λέω ειρωνικά, καθόλου. Βέβαια, στην ομιλία σου στη Μυτιλήνη στις ευρωεκλογές του 2014, είχα την επαναλαμβανόμενη παραίσθηση ότι ακούω τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν σου κρύβω πως μου έδωσες την αίσθηση ότι είχες μελετήσει εντατικά και προσεκτικά τον μεγάλο ρήτορα του 1981 και δοκίμαζες τα διάφορα «επικοινωνιακά» κόλπα του, σε ένα μικρό κοινό, να δεις πώς θα πάει. Μη με παρεξηγήσεις, δεν το θεωρώ κακό· τέχνη είναι η ρητορική. Αλλά, ο πειστικός λόγος πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύεται από την ικανότητα να γεννάς ιδέες, και τότε, μόνον τότε, να τις σερβίρεις κατάλληλα γαρνιρισμένες. Τέτοια ικανότητα όμως Αλέξη, δεν έδειξες πουθενά, δυστυχώς.

Οι μόνες σου ιδέες, ήταν «το μέτωπο των χωρών του Νότου», «ο ορθολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και «τα νταούλια». Η μόνιμη επωδός σου, κι εσένα και της ομάδας που συγκεντρώθηκε γύρω σου, ότι «σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υπάρξει σχέδιο Β». Βέβαια, κάποιοι από την εν λόγω παρεούλα, ψιθύριζαν εσχάτως ότι «υπάρχει σχέδιο Β, αλλά δε σας το λέμε, μη διαρρεύσει». Λες και απευθύνονταν σε ηλίθιους ή, λες και ένα σχέδιο Β μπορούσε να υπάρξει εν αγνοία του λαού που ήταν ο πρώτος που θα έπρεπε να το γνωρίζει, και μάλιστα λεπτομερώς. Μια «φωτισμένη» ομάδα που θα καθοδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ και την Ελλάδα στο λαμπρό μέλλον. Σε λίγες εβδομάδες βέβαια, η επωδός άλλαξε σε «στηρίξτε όπως – όπως γιατί θα πέσει η αριστερή κυβέρνηση». Δεν κατάλαβες, ούτε συ ούτε ο κύκλος σου, ότι ο σκηνοθέτης ήταν πάντα ο Σόιμπλε, κι εμείς κομπάρσοι στο έργο. Εσύ το επέτρεψες αυτό.

Μη μιλήσω για το δημοψήφισμα και τον ανεκδιήγητο βοναπαρτισμό και βολονταρισμό σου, να ερμηνεύεις το αποτέλεσμα σύμφωνα με το ανερμάτιστο παραμύθι σου. Και μάλιστα να λες ότι αυτό ακριβώς κάνεις, σε επήκοον όλης της Ευρώπης στο Ευρωκοινοβούλιο. Να λες, σχεδόν ευθέως, ότι είσαι πρωθυπουργός που ελέγχει και ερμηνεύει τον λαό του, όπως επιθυμεί. Ξέρεις, εκτός από το «ανεπαρκής», υπάρχει και παρακάτω κλίμακα, το «γελοίος»· αν δεν σε τρομάζει αυτό (δικαίωμά σου), δεν έχεις εξουσιοδότηση να βαφτίζεις τους Έλληνες πολίτες «πρόβατα». Βεβαίως, ναι, συμφωνώ, κι ο Ανδρέας Παπανδρέου αυτό έκανε. Αλλά, κάποιος από τον κύκλο σου, ας μπει στον κόπο να σε προστατέψει και να σου πει ότι δεν λέγεσαι «Ανδρέας». Θα συμπλήρωνα μάλιστα, ότι δεν χρειαζόμαστε «Ανδρέα», δεν θέλουμε «Ανδρέα» και δεν χωράει «Ανδρέας» στην Αριστερά.

Μην ελπίζεις να σε ρίξει το κόμμα σου: θα χρεωθείς μόνος σου τις επιλογές σου, την πεισματική, φανατική, ανερμάτιστη κι εν τέλει καταστροφική βολονταριστική προσήλωσή σου σε ένα παραμύθι που ο ίδιος κατασκεύασες (ή σου το πρότειναν – αδιάφορο). Η Αριστερά δεν βρίσκεται στη διακεκαυμένη ζώνη – μόνος σου είσαι εκεί. Η Κ.Ο. σου σε στηρίζει, ορίστε λοιπόν, λύσε το. Προειδοποιήθηκες επίμονα επί τρία συνεχή χρόνια κι απαντούσες άλλοτε με απειλές, άλλοτε με χλευασμούς, άλλοτε κωφεύοντας κι άλλοτε με αποκλεισμούς. Τώρα, κανείς δεν θα χρεωθεί την «επιτυχία» σου. Θα την σηκώσεις μόνος σου.

Τώρα που σου γράφω, ακούω ταυτόχρονα Real FM. Το «σύστημα» σε στηρίζει. Με ενθουσιασμό και με ανακούφιση. Σ’ αυτούς θα ακουμπήσεις. Μην ανησυχείς, δεν χρειάζεται να βγάζεις έρπη. Και «Παπανδρέου» θα σε εξυμνήσουν και εθνικό ηγέτη θα σε πούνε (το άκουσα ήδη πριν λίγο). Μπορεί να φτιάξουνε και «Ίδρυμα Πολιτικών Μελετών Αλέξης Τσίπρας», όλα είναι ανοικτά. Δεν υπάρχει παρεξήγηση, ειλικρινά: κάποιοι, κοιτάνε να τη βολέψουν, αυτό το έχω αποδεχτεί, «ζωή» λέγεται. Βέβαια, δεν λέγεται «Αριστερά», πολύ περισσότερο «Ριζοσπαστική Αριστερά». Αλλά, αυτά είναι λεπτομέρειες (ουπς, ακούω ότι κάποια μνημονιόφωνα μόλις σε βάλανε δίπλα στον «Εθνάρχη» Καραμανλή και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, καλά πάει το πράγμα). Αυτοί ακριβώς που πριν λίγα 24ωρα σε έβριζαν και σου μιλούσαν για εκτέλεση στου Γουδή, τώρα σε αποθεώνουν. Επαναλαμβάνω: μην ανησυχείς. Δεν θα καταλήξεις να πίνεις καφέ με τον Γιωργάκη, όχι άμεσα τουλάχιστον. Εντάξει, δεν θα σε δεχθούν μάλλον και στα σαλόνια για πολύ, αλλά ζήσε τη χαρά της αποδοχής από τον ταξικό αντίπαλο – συγγνώμη «συνεργάτη» εννοούσα… Έχεις μια δουλειά να ολοκληρώσεις πλέον· άλλη από αυτή που ανέλαβες, αλλά – τι διάολο – όλοι αλλάζουν επάγγελμα την σήμερον ημέρα, ψέματα;

Βέβαια, το μνημόνιό σου δεν θα βγει, όπως δεν βγήκαν και τα προηγούμενα. Κι όταν αρχίσουν να υποβάλλονται οι εφαρμοστικοί νόμοι, θα μεγαλουργήσει κι ο Πανούσης. Διότι ο πρωθυπουργός, πρέπει να δείχνει πυγμή. Ιδέες μπορεί να μην έχει, φαντασία μπορεί να μην διαθέτει, αλλά χωρίς πυγμή, δεν είναι ηγεμόνας. Οπότε, θα το δούμε κι αυτό. Αλλά, το παραμύθι θα συνεχίζεται – θα το λέτε μεταξύ σας, πίνοντας καφέ στη Νέα Σμύρνη(;) όπως κάνετε τόσα χρόνια· ή στου Μαξίμου. Ίσως· ίσως κι όχι, εξαρτάται πια από τον Σταύρο, τον Σουλτς, τον Γιούνκερ, ένα άλλο παρεάκι δηλαδή, κάπως καλύτερα οργανωμένο, θα δούμε.

Εμείς πάντως δεν ανησυχούμε Αλέξη. Η Αριστερά υπήρξε πριν από τον κάθε Τσίπρα, Αλαβάνο ή και Λαφαζάνη, και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει ταξική κοινωνία. Το μεγάλο λάθος σου, ήταν το δημοψήφισμα. Τα εκατομμύρια των πολιτών που δήλωσαν με το ΟΧΙ τους ότι «το ευρώ δεν είναι κόκκινη γραμμή, η αξιοπρέπεια είναι». Η υπέρβαση αυτή, έγινε εν μέσω κλειστών τραπεζών, αφραγκίας, τρομοκρατίας, απειλών και πρωτοφανών παρεμβάσεων από τους «εταίρους». Η νίκη αυτή δεν σου ανήκει. Έγινε ήδη παρακαταθήκη του κάθε πολίτη που έδωσε αυτή την άνιση και νικηφόρα μάχη, και μπήκε στα ράφια της Αριστεράς. Αλλά σε ράφια, που είναι πολύ ψηλά για να τα φτάσεις Αλέξη.

Καληνύχτα και καλή θητεία στα νέα σου καθήκοντα.

Υ.Γ.: Μην ελπίζεις να σε σώσει κάποια άρνηση του Σόιμπλε κι ένα πιθανό ελεγχόμενο Grexit. Ό,τι και να γίνει, το γεγονός ότι οδήγησες τη χώρα σε αδιέξοδο με αποκλειστικά δικές σου επιλογές, δεν διαγράφεται.

*  Διδάσκων στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας & Επικοινωνίας του Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Ετικέττες: , , , ,

Διαφήμιση

Ekdoseis Topos

Διαφήμιση

9 Σχόλια - "Και τώρα τι, Αλέξη;"

  1. Ο/Η N. Tsakonas λέει:

    Αφήστε ήσυχο το ΚΚΕ και κοιτάξτε τα του οίκου σας συνιστώσα σας ποτέ δε θα μας κάνετε .Είστε μια ωραία ατμόσφαιρα με τους ΑΝΕΛ δε θέλετε άλλους τα καταφέρατε μια χαρά να μας δέσετε χειροπόδαρα .Αλλά μην το ξεχνάτε πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

  2. Ο/Η Nikos Mytilini λέει:

    Ο Τσίπρας απέτυχε παταγωδώς; Από που προκύπτει αυτό;Μια χαρά τα πήγε στο ρόλο που του ανετέθη,δηλαδή να υλοποιήσει ότι σκληρότερο υπάρχει ως »μέτρο» και μια »δεξιά» κυβέρνηση δεν θα μπορούσε.Η »πρώτη φορά αριστερά» έκανε πάλι τη βρωμοδουλειά, όπως τη κάνουν όλες οι »αριστερές» κυβερνήσεις εδώ και χρόνια .Αν βέβαια το περιεχόμενο της »αριστεράς» είναι αυτό που μας δίδει ο αρθογράφος (εικάζω) τότε η »διαχείριση» του καπιταλισμού ως αποστολή της αριστεράς θα έχει και απώλειες.Να θυμίσω στον αγαπητό φίλο ότι τα περί»αναχωρητισμού» και »αυτονομίας» τα ξανακούσαμε το 89′ και ακόμα το ΚΚΕ πελαγοδρομεί να απολογηθεί και στους δύο »κατήγορους,δηλαδή, συνεργάζεται είναι προδοτικό,δεν συνεργάζεται είναι αναχωρητικό. Η επαναστατική εργατική ανάληψη-κατάληψη της εξουσίας και η κατοχή των πόρων πρός όφελος της τάξης που παράγει είναι μια οπτική με κόστος και πόνο αλλά η μόνη με προοπτική »αξιοπρέπειας» και ζωής με τη σχετικότερη ισότητα,τώρα αν δεν θες να ζυμώσεις (που δεν θες) θα βρείς δεκάδες δικαιολογίες για τους καλούς ή κακούς »χειρισμούς».Είναι πάντως λυπηρό ότι η »διανόηση» στη χώρα αποκτά όλο και περισσότερο αυτό το »δήθεν» το κάτι από »αριστερό λόγο»,τελικά τι προτείνετε, έναν σοσιαλιστικό καπιταλισμό; Και μη βιαστείτε να πείτε τα γνωστά περί Βορ.Κορέας και λοιπών παραδείσων,αν η ζωή ήταν παράγωγο μόνο »προτύπων» θα έπρεπε να σταματήσουμε να παράγουμε σκέψη..αν έχετε γνήσια αγωνία για την »αριστερά» τότε συνταχθείτε με τη τάξη της και παλέψτε να αλλάξετε το κόσμο με δράση από τα κάτω ,στους δρόμους,στις γειτονιές ,εκεί που ζει ο αληθινός κόσμος.

  3. Ο/Η Καθικίτρια λέει:

    Ηρεμήστε, ο Τσίπρας δεν ειναι ο υπαιτιος, τουλαχιστον οχι οπως το εννοειτε. Ο λαός ήξερε καλά τι ψήφιζε, ήξερε καλά ότι παιζόταν πόκερ κι ότι υπήρχαν και πιθανόητες ήττας. Ήταν ξεκάθαρο ότι η ψήφος στο ΟΧΙ ήταν ****ψήφος για ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης – το έλεγαν απ την πρώτη στιγμή****. Ο κοσμάκης το γνώριζε πολύ καλα… και παρόλ’ αυτά εμπιστεύτηκε τον Τσίπρα για να παίξει πόκερ για το μη χείρον βελτιστον, όπερ…όσο το δυνατον λιγότερα μέτρα. Τα 2 καρπούζια σε μια μασχάλη (ΚΑΙ ευρώ ΚΑΙ να μη πλερώ) δε χωράνε, έλεγε η γιαγιά μου, αλλά η ελπίδα πεθαινει πάντα τελευταια για τον μέσο Ελληνα.
    Αναρωτιέμαι όμως. Αυτός ο λαός ρε γμτ πάντα στο απυρόβλητο; Οπως εδειξαν οι δημοσκοπήσεις όσοι ψηφισαν ΟΧΙ ηθελαν το ΟΧΙ εντός ΕΕ, εντός ευρωζωνης. Ακόμα κι αν ο Τσίπρας ειναι άχρηστος, καιροσκόπος, ο λαός αποφάσισε να πειστεί και να τον στηριξει στη διαπραγμάτευση. Κι αφού ο λαός* στήριξε (με το ΟΧΙ) ξεκαθαρα την πολιτική επιλογή Τσίπρα για διαπραγμάτευση, η ευθύνη πεφτει στο λαό. Οι κυβερνήσεις δεν ανεβοκατεβαίνουν μόνες τους, ΕΜΕΙΣ τις επιλέγουμε.

    *με εξαίρεση ενα πολύ πολύ μικρό ποσοστό του ΟΧΙ που ‘χρωματιστηκε’ διαφορετικά απο ΑΝΤΑΡΣΥΑ κτλ.

    • Ο/Η Θωμάς Μαυροφίδης λέει:

      Ήρεμος είμαι, περιγράφω αυτό που βλέπω. Προτίμησα τον προσωπικό τόνο παρά την αποστασιοποιημένη περιγραφή, κυρίως γιατί θεωρώ ότι (εκτός όλων των άλλων, μεταξύ των οπίων κι αυτό που επισημαίνετε), βλέπουμε την παταγώδη αποτυχία μιας ομάδας προσώπων – όχι πολιτικών απόψεων – η οποία επέλεξε να παραμείνει κλειστή, και παρέσυρε μια κοινωνία στη γωνία.

    • Ο/Η bama λέει:

      Αν αντλείς τις πληροφορίες σου για το τι και πως ψήφισε ο ελληνικός λαός από τις δημοσκοπήσεις κάνεις λάθος. Τόσο, όσο αυτό τον δημοσκόπων την προηγούμενη Κυριακή. Αν θες να μάθεις τι εννοούσε με το όχι ο λαός άντε ρώτα κάναν άνθρωπο που ψήφισε όχι. Κατά προτίμηση λαϊκό γιατί αν ρωτήσεις κάνα φλώρο αριστεροφιλελεύθερο θα μπερδευτείς. Όσο για τα κανάλια που λένε ότι ο λαός θέλει ευρώ, είναι αυτά που μέχρι την Κυριακή έλεγαν πως όχι στο δημοψήφισμα σημαίνει όχι στο ευρώ.

  4. Ο/Η Antonius Block λέει:

    ΑΛΕΞΗΣ «ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ»?
    Τώρα λοιπόν, που το ΟΧΙ της λαϊκής βούλησης μετατράπηκε περίπου με «ένα νόμο, ένα άρθρο» σε ΝΑΙ στις απαιτήσεις των δανειστών, σκέφτομαι:
    Ο κ. Τσίπρας γνώριζε πολύ καλά τι απαιτούσαν οι δανειστές. Κάνοντας λοιπόν το δημοψήφισμα με κλειστές τις τράπεζες και capital controls, ήθελε να εκβιάσει το ΝΑΙ. Υπερασπίστηκε λοιπόν το ΟΧΙ, οπότε εάν έβγαινε το ΝΑΙ, θα έλεγε «καταψηφίστικα, δεν έχω τη λαϊκή νομιμοποίηση», θα παραιτήτο και μια οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση θα έπαιρνε τα δυσβάστακτα μέτρα, αλλά αυτός θα είχε αποφύγει την κακοτοπιά. Έλα όμως που ο λαός φήφισε ΟΧΙ. Οπότε?
    Αποδείχθηκε λοιπόν, ότι η κοινωνία των 2/3 έχει ήδη χάσει τα πάντα, με τη σύνταξη ενός κλινήρη γέρου τα «φέρνουν βόλτα» τρία, τέσσερα, πέντε άτομα, δεν καίγεται για το πενηντάρικο ανά ημέρα (γιατί απλούστα θα πάει, αν πάει, maximum 8 φορές το μήνα στο ΑΤΜ), γιατί δεν περιμένει τίποτα καλύτερο, δεν έχει καμμία προοπτική και μέλλον, έχει πάψει να κάνει σχέδια και πολύ λιγότερο όνειρα, και ως εκ τούτου αποφάσισε να βροντοφωνάξει ΟΧΙ στην ευρωζώνη, ΝΑΙ στην αξιοπρέπεια.
    Το ΟΧΙ αυτό λοιπόν, κλίθηκε να το διαχειριστεί ο κ. Τσίπρας. Και τι έκανε? Πρότεινε: (i) 12 δις υφεσιακά μέτρα, (ii) προερχόμενα από φορολογία κατά 92% και μόνο κατά 8% από μείωση δαπανών, (iii) δεν επιβάλει τελικά φόρο στις επιχειρήσεις με κέρδη πάνω από 1.000.000€, αλλά ταυτόχρονα ζητά προκαταβολή φόρου 100% από τον ελευθεροεπαγγελματία, (iv) δεν προβλέπει κανένα έσοδο από τους καναλάρχες και τα μαζικά μέσα αποβλάκωσης, (v) προβλέπει έσοδα από εκποίηση του δημόσιου (ΔΕΗ) και εθνικού πλούτου (αεροδρόμια, λιμάνια, ΤΑΙΠΕΔ), (vi) αποδέχεται τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, (vii) πολλαπλασιάζει την πλέον άδικη φορολογία των εμμέσων φόρων μέσω της αύξησης του ΦΠΑ και το σημαντικότερο (viii) ρητώς δεν κατέθεσε καμμία πρόταση, σχέδιο, προσχέδιο ή οποιαδήποτε εναλλακτική για απομείωση του χρέους, έστω και σε βάθος δεκαετιών.
    Το πρώτο βήμα όμως, ήταν άλλο. Με το δημοψήφισμα ανέβασε το θυμικό του λαού στα ύψη, αλλά με την πλήρη αγνόηση του αποτελέσματος τον έστειλε οριστικά στο σπίτι του και ακόμα πιο βαθιά στον καναπέ του. Ταυτόχρονα, ταπείνωσε και εξαφάνισε, επικοινωνιακά, κάθε έννοια και όρο της αριστεράς. Συνεπώς, η προαπαίτηση του νεοφιλελευθερισμού για πλήρη αγνόηση του λαού, εξαφανισμό κάθε διεκδίκησης, κινητοποίησης και πλήρη ήττα της αριστεράς, εκπληρώθηκε απολύτως, από έναν άνθρωπο που επικοινωνιακά χαρακτηρίσθηκε ως «πρώτη φορά αριστερός πρωθυπουργός». Και το ιδεολογικό αυτό χτύπημα (που με τη συμπαράσταση των ΜΜΕ θα μεγιστοποιηθεί), είναι πολύ χειρότερο και πολύ πιο καίριο από όποιο δημοσιονομικό μέτρο ύφεσης και ασφυξίας.
    Αφού λοιπόν εκπληρώθηκε το προαναφερθέν προαπαιτούμενο (που ήταν και το δυσκολότερο), ακολούθησε η πλήρης υποταγή στις υποδείξεις της ελίτ. Είναι γνωστό ότι το 1% του ελληνικού πληθυσμού (δηλαδή περίπου 100.000 άτομα, βαρειά-βαρειά 25.000 οικογένειες) κατέχει το 48% του παραγώμενου πλούτου (δηλαδή, στο ΑΕΠ των 180 δις, κατέχει τα 86 δις). Αυτά τα 100.000 άτομα, με την παραμονή στην ευρωζώνη προσδοκούν θα καρπωθούν άλλα 35 δις από τα ΕΣΠΑ, άλλα 35 δις από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, συν άλλα 9-10 δις από την απλή μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος κατά 1% ετησίως ( 1,8 δις Χ 5), για την προσεχή πενταετία. Κάτι ψίχουλα από αυτά θα δωθούν στους εργαζομένους των 360-480€ μηνιαίως με σκοπό να τονωθεί η κατανάλωση και να καταγραφεί «ανάπτυξη» και τα υπόλοιπα θα γίνουν «τριτογενής» τομέας, δηλαδή υπηρεσίες. Αεριτζίδικες δουλειές δηλαδή. Είναι επίσης γνωστό ότι οι «υπηρεσίες» αποτελούν το 82-91% του παραγώμενου ΑΕΠ στις ανεπτυγμένες νεοφιλελεύθερες οικονομίες, ενώ στην «καθυστερημένη» Ελλάδα είναι μόνο 76-78% του ΑΕΠ. Συμπερασματικά, ούτε σεντ στον πρωτογενή, ούτε σεντ στο δευτερογενή τομέα της παραγωγής. Άρα αποικία χρέους καθ’ όλον τον 21ο αιώνα.
    Και τώρα τι μπορούμε να κάνουμε? Η νεοφιλελεύθερη ολοκλήρωση θέλει χρήμα, άρα η αντίδραση θα πρέπει να είναι σχετική με αυτό. Συνεπώς, καμμία πληρωμή σε κανέναν φορέα και υπηρεσία του κράτους, από κανέναν πολίτη, για το τετράμηνο Σεπτ-Δεκ 2015. Το πρόγραμμα τινάχθηκε στον αέρα.
    Έτσι κι αλλιώς, τα 2/3 του λαού δεν έχει να χάσει τίποτα.
    Έτσι κι αλλιώς, ο πρώτιστος φόβος που καλλιεργήθηκε για την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι η επιβολή capital controls. Μα αυτή μπήκε και θα παραμείνει 12-24 μήνες, με τη χώρα εντός ευρώ.
    Ενδεχομένως, ο «πρώτη φορά αριστερός πρωθυπουργός» να βρεθεί μπροστά στο εξής: παρά την πλήρη υποταγή του στις απαιτήσεις των δανειστών και των φερεφώνων τους στο εσωτερικό, εάν ο Γερμανο-φινλανδο-βαλτικός άξονας, αποφασίσουν να προειδοποιήσουν τη Γαλλία και την Ιταλία, μπορεί να βρεθούμε εκτός ευρώ με δική του (του άξονα) πρωτοβουλία και τότε πάει στράφι η υποταγή του «Τσιριμώκου της γενιάς μας».
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

  5. Ο/Η G.T. λέει:

    Αγαπητέ μου, όποιος παίρνει την ευθύνη συγγραφής ενός άρθρου θα πρέπει να παίρνει την ευθύνη των λόγων του εσαεί. Στο άρθρο σας » Όταν το δάσος καίγεται» στις 29 Σεπτεμβρίου του 2015 αλλιώς μας τα λέγατε. Μάλιστα εγκαλούσατε το ΚΚΕ να μη θέτει θέμα πυροπροστασίας όταν το δάσος καίγεται! Να ρίχνει και κανένα κουβά νερό. Ξέρετε, υπάρχουν και κάποιοι ηλίθιοι που νομίζουν ότι η φωτιά σβήνεται και με λάδι!!! Όταν αναγνωρίζεις τους ηλίθιους δεν πας μαζί τους……….

    • Θωμάς Μαυροφίδης Ο/Η Θωμάς Μαυροφίδης λέει:

      Το ότι ο Τσίπρας απέτυχε παταγωδώς, δεν σημαίνει ότι ορθώς το ΚΚΕ κράτησε «τα χέρια του καθαρά», όπως μονίμως κάνει, στον σχηματισμό κυβέρνησης τον Γενάρη. Όυτε μπορούμε να ξέρουμε τι θα είχε γίνει, εάν το ΚΚΕ ήταν στη θέση των ΑΝΕΛ. Μπορούσε να το πράξει διατηρώντας την αυτονομία του. Διότι, άλλο η αυτονομία, άλλο ο αναχωρητισμός.

      • Ο/Η Ε.Θ λέει:

        Πώς δεν ξέρουμε…… Στο άρθρο σας προβλέπατε τα εξής: «Άρα, όταν – κι αν – έρθει η ώρα που ο Τσίπρας θα λάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, το ΚΚΕ θα μπορούσε να υποστηρίξει μια κυβέρνηση της αριστεράς, με την απλή αυτή δέσμευση: καμιά υποχώρηση πέρα από το πρόγραμμα των έκτακτων μέτρων. Αν όντως η ΕΕ δεν τα ανεχθεί, τότε το ΚΚΕ θα ενεργοποιήσει τον συγκεκριμένο όρο – που μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ έθεσε ήδη. Κι οι εξελίξεις – όπως τις θέλει το ΚΚΕ – θα πάρουν το δρόμο τους. ‘Η θα υπάρξει ρήξη με την ΕΕ, ή το ΚΚΕ αποχωρεί κι η κυβέρνηση πέφτει. » . Σήμερα τι λέτε για αυτήν την «πρόβλεψή» σας; Αν συνέβαινε αυτό που τότε επιθυμούσατε, σήμερα ποια πολιτική δύναμη θα είχε τα μούτρα να σηκώσει τα βάρη της αντιπολίτευσης στην «αριστερή» μνημονιακή λαίλαπα; Θα είχε περάσει 100% η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να διαλύσει το λαϊκό – εργατικό κίνημα. Το ΚΚΕ ήξερε πολύ καλά ότι ένα κόμμα που προσκυνάει την ΕΕ (όπως ο ΣΥΡΙΖΑ) ούτε θέλει ούτε μπορεί να περάσει ακόμα και μισό μέτρο ανακούφισης του λαού. Αφήστε λοιπόν το ΚΚΕ ήσυχο και κάντε την αυτοκριτική σας . Τότε κάνατε «προβλέψεις» για να σπρώξετε έναν αριστερό κόσμο στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα μας λέτε ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα είχε συμβεί….Έλεος.

Άποστολή άρθρου μέσο Email