Η πεταλούδα

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΡΗΓΑΣ * ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΡΗΓΑΣ * • 11 Οκτωβρίου 2015

Για πολλά χρόνια, από την εποχή του Συνασπισμού, ήταν δύσκολο να βρεις άνθρωπο που να αυτοπροσδιορίζεται ως Συνασπισμένος. Ο Συνασπισμός ήταν πάντα ένα κόμμα που δεν είχε μεγάλη σύνδεση με την κοινωνία. Ψηφοφόρους του ήταν εύκολο να βρεις, όχι όμως και ανθρώπους που ασχολούνταν ενεργά με αυτόν τον πολιτικό χώρο.

Η ελπιδοφόρα περίοδος;

Με τη δημιουργία του Σύριζα όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Στο μικρό διάστημα των τελευταίων δυόμιση ετών εμφανίστηκε στην κοινωνία ένας κόσμος που ήταν «Σύριζα», ο λεγόμενος και ο κοινωνικός. Μέχρι το 2012 τα μέλη της μαοϊκής συνιστώσας ΚΟΕ ήταν Κοετζήδες που συμμετείχαν στον Σύριζα, τα μέλη της τροτσκιστικής συνιστώσας ΔΕΑ ήταν Δεατζήδες που συμμετείχαν στο Σύριζα. Οι παλαιοί Συνασπισμένοι ήταν άνθρωποι που είτε πάλευαν για να διεκδικήσουν κάτι χωρίς ελπίδα (όπως αυτοί του αριστερού ρεύματος), ή προεδρικοί που στις… κάμαρές τους σχεδίαζαν πολιτική. Μετά όμως το 2012 υπήρχαν Συριζαίοι που βρίσκονταν στις συνελεύσεις του Σύριζα, οι οποίοι μιλούσαν, τσακωνόντουσαν και προσπαθούσαν να επηρεάσουν καταστάσεις. Πολλοί από αυτούς το προηγούμενο διάστημα δεινοπάθησαν στους δρόμους και πίστεψαν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στη μνημονιακή Ελλάδα.

Κάποιοι από αυτούς είδαν ότι οι Οργανώσεις Μελών δεν παίρνουν καμία ουσιαστική απόφαση και όλα αποφασίζονται από τον Τσίπρα και την ομάδα του, αλλά έμειναν γιατί το διακύβευμα ήταν πολύ μεγάλο. Κάποιοι προσβλήθηκαν από το φιάσκο τού διαρκούς συνεδρίου το οποίο έκλεισε άρον άρον πριν πάρει αποφάσεις και κατάλαβαν πόσο «σημαντικά» είναι τα συνέδρια στο κόμμα τους. Τελικά κάποιοι αποφάσισαν ότι η συμφωνία – γέφυρα ήταν η απόδειξη ότι το πλοίο έχει στρίψει και ελάχιστοι έφυγαν, κινούμενοι κυρίως από ζητήματα προσωπικής αξιοπρέπειας. Οι περισσότεροι επέλεξαν να περιμένουν. Αφού δεν είδαν καμία επίθεση στο ντόπιο κατεστημένο, αφού είδαν την πρόταση των 47 σελίδων, με σφιγμένα τα δόντια έμεναν υπερασπιζόμενοι το περίφημο «πρώτη φορά αριστερά».Τελικά προέκυψε το δημοψήφισμα και το ερώτημά του, τους φάνηκε περίεργο αλλά παρόλα αυτά δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να παλέψουν γι’ αυτό. Όμως η νίκη τού όχι μετατράπηκε σε ένα εξωφρενικό ναι την επόμενη μέρα. Τότε τελικά όλοι αυτοί κατάλαβαν αυτό που πλέον δεν γινόταν να μην καταλάβουν και έφυγαν. Όλοι; Όχι όλοι. Κάποιοι έμειναν και συνεχίζουν να στηρίζουν το μωρό που γεννήθηκε την 25η Γενάρη του 2015.

Οι σημερινοί υποστηρικτές

Ποιοι όμως είναι αυτοί; Μάλλον θα μπορούσαμε να τους χωρίσουμε σε κατηγορίες. Η πρώτη από αυτές είναι οι πρώην Πασόκοι και κεντροαριστεροί που με την γιγάντωση του Σύριζα έτρεξαν να βρουν θέση μέσα σε αυτόν. Θαυμαστό το πολιτικό τους κριτήριο! Αυτοί δεν ξεγελάστηκαν από τον καιροσκοπισμό, πάντα εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουν την ουσία του οπορτουνισμού, δεν βρέθηκαν σε ουσιαστικό δίλημμα για το τι θα κάνει ο Τσίπρας την κρίσιμη ώρα, και δικαιώθηκαν. Κανείς δεν μπορεί να τους ψέξει ηθικά για την παραμονή τους, αφού η στροφή του κόμματος ήταν η πολιτική τους δικαίωση.

Ύστερα έχουμε τους παλαιούς συνασπισμένους της ανανεωτικής αριστεράς, που θα πουν και κάτι αριστερό στο τσακίρ κέφι, αλλά στην ουσία της πολιτικής τους θα μείνουν το συντηρητικότερο κομμάτι της αριστεράς. Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει ανθρωπινότερος αν ο διαχειριστής του είναι καλός. Έπειτα έχουμε τα κομματικά στελέχη που είναι πληρωμένοι από τον κομματικό μηχανισμό. Αυτοί, προφανώς και μένουν διότι η πολιτική δεν είναι μόνο πολιτική για αυτούς, αλλά είναι και δουλειά και καριέρα και έχουν και οικογένειες.

Τέλος, είναι και αυτοί που είχαν και πολιτική σκέψη και πολιτικούς αγώνες και αριστερή ιδεολογία και ίδρωσαν και μάτωσαν επί χρόνια αφιλοκερδώς για να υπηρετήσουν την άποψή τους. Ακόμα όμως και μερικοί (όχι λίγοι) από αυτούς έμειναν και απέδειξαν κάποια πράγματα για το ήθος τους. Οι ιδεολογικές τους διαφωνίες και η πολιτική τους τοποθέτηση απεδείχθησαν πιο λεπτές και από τσιγαρόχαρτο, όταν τους δόθηκε η ευκαιρία να επωφεληθούν από την μεταστροφή του κόμματος. Όταν τους προσφέρθηκε μία θέση, θεσούλα ή θεσάρα, δεν μπόρεσαν να πουν όχι και, με αρκετά λυπηρό τρόπο, έπρεπε να παραδεχτούν στον εαυτό τους ότι δεν ήταν οι αγνοί ιδεολόγοι που νόμιζαν ότι ήταν μια ζωή.

Φυσικά κάτι παρόμοιο έχει γίνει και παλαιότερα στον πολιτικό βίο της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ είχε ανθρώπους που πίστεψαν στην αλλαγή και πάλεψαν να το βγάλουν στην εξουσία. Οι ίδιοι απεδείχθησαν όχι και τόσο αγνοί όταν τους δόθηκε η δυνατότητα να βελτιώσουν τη ζωή τους. Η διάβρωσή τους ήρθε σιγά σιγά επειδή τα χρόνια τότε ήταν χρόνια παχιών αγελάδων. Η διάβρωση των σημερινών φάνηκε αμέσως, ακριβώς διότι η απόφαση της κωλοτούμπας έπρεπε να παρθεί από τη μία μέρα στην άλλη. Τελικά μπροστά στα μάτια μας πραγματοποιείται ένα μοναδικό γεγονός στο πλαίσιο της παγκόσμιας όχι πολιτικής αλλά της φυσικής ιστορίας. Παρακολουθούμε, δηλαδή, την πρώτη αντίστροφη μεταμόρφωση: αυτή τη φορά η πεταλούδα μεταμορφώνεται σε κάμπια και όχι το αντίθετο.

*Ο Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

Ετικέττες: , ,

Διαφήμιση

2 Σχόλια - "Η πεταλούδα"

  1. Ο/Η ανδρεας ιωαννου λέει:

    Όταν κάποιος (ατομικά ή σαν κόμμα) χάνει τον μπούσουλα, όταν φοβάται να προχωρήσει σε ένα δρόμο που ξέρει ότι είναι δύσκολος μεν αλλά που οδηγεί στο επιθυμητό μέρος, όταν αρχίζει να γεύεται τα αποφάγια από το τραπέζι των ισχυρών, αρχίζει να την «κάνει με μικρά πηδηματάκια». Ξέρετε πόσες δικαιολογίες θα βρει; Δεν είναι δα και δύσκολο, αφ’ ου οι άλλοι που μένουν στο μετερίζι που επέλεξαν και τάχθηκαν δεν είναι τέλειοι. Δεν είναι τέλειοι, αλλά παλεύουν να γίνουν καλύτεροι κάθε φορά. Το επόμενο βήμα αυτών που χάσανε τον μπούσουλα είναι να βρίσκουν δικαιολογίες γιατί γλύφουν εκεί που έφτυναν… Δεν βαρυέσαι ! Δεν συμμαζεύεται αυτή η κατρακύλα. Έλα, μή το παίρνετε κατάκαρδα, ας γελάσουμε και λίγο : ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ «ΠΡΩΤΗ-ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ» ΝΑ ΜΠΟΡΈΣΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΎΝ ΠΟΛΛΆ ΧΡΉΜΑΤΑ για «το καλό της χώρας» : Να κάνουν νόμο, δεν βλάπτει να είναι γραμμένος στα ελληνικά, που βεβαίως θα τον προεγκρίνουν οι αφέντες τους, κατά τον οποίον : Θα απαγορεύεται στους έχοντες εισόδημα ετήσιο κάτω του 1.000.000 € να περπατάνε με τα πίσω πόδια τους… (έτσι κι’ αλλοιώς, αφού τους ανεχόμαστε είμαστε εν δυνάμει ζώα). Οι άλλοι, οι μή έχοντες, θα είναι υποχρεωμένοι να περπατάνε με τα τέσσερα, για την ακρίβεια με τα γόνατα και τα μπροστινά τους σκέλη. Αυτό, βεβαίως, θα γίνει για το «καλό της χώρας», αφ’ ου έτσι θ’ αποφεύγονται τραυματισμοί και σχετικές θεραπείες και χάσιμο εργατοωρών και σχετικές δαπάνες. Όπως είναι αυτονόητο, θα χρειάζονται αυτά τα νέα υποζύγια και επιγονατίδες και κάτι σχετικό για τα μπροστινά πόδια τους (άντε, ας τα πούμε «χέρια»). Φαντάζεστε πόση ώθηση στην ανάπτυξη θα μπορούσε να δώσει αυτό; Η κατασκευή και εμπορία αυτών των αναγκαίων αξεσουάρ για την ως άνω κίνηση, θα έδινε τεράστια κέρδη στους κατασκευαστές τους και την ανάλογη μίζα στους εμπνευστές του ως άνω μέτρου (να μή κερδίσω και εγώ κάτι;). Φυσικά, για να μή είναι ατελής ο προτεινόμενος νόμος, θα πρέπει να τάσσει συνέπειες για την παράβασή του : π.χ. (παραδείγματος χάριν, όχι προ χριστού) Εκτέλεση επί τόπου των παραβατών από τα «όργανα της τάξης» που θα περπατάνε στα δύο, αν και συζητήσιμο αν είναι δίποδα και φυσικά η επιβολή ειδικού φόρου με προσαυξήσεις για την μή καταβολή του και δεν συμμαζεύεται.- Μή βρεθούν κάποιοι από τους αναγνώστες να μου πουν «Αντρέα, το παράκανες στις υπερβολές», γιατί όσα έχω πει μέχρι τώρα, δυστυχώς, επαληθεύονται τάχιστα. Καλύτερα φυλαχτείτε από την εφαρμογή του ως άνω μέτρου. Το ως άνω μέτρο έχει και μιαν άλλη παράμετρο : Ασφαλώς θα υπάρξουν αντιδράσεις στην εφαρμογή του και μάλιστα βίαιες, αλλ’ αυτές θα είναι ανοργάνωτες και έτσι γενόμενες θα δώσουν αφορμή στην άρχουσα τάξη και τα λυσσασμένα σκυλιά της να εφαρμόσουν τον κατά Κίσσινγκερ επιθυμητό αποπληθυσμό.- ΛΟΙΠΟΝ ; Όπερ έδει δείξαι : ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ, ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ «ΘΕΑΡΕΣΤΑ» ΜΕΤΡΑ και, φυσικά, κ ά π ο τ ε ν α δ ρ ά σ ο υ μ ε .- Ευχαριστώ για τον μεγάλο χώρο που μου παραχωρήσατε, έπρεπε όπως να τα πω, γιατί θα έσκαγα. Όσο για τους «αριστεροδέξιους», όταν θα εφαρμόσουν το παραπάνω μέτρο, να μή ξεχάσουν ότι έχω τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας επ’ αυτών…

  2. Ο/Η gian λέει:

    Ο Σύριζα είναι στίχος του Καλογιάννη «…Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά να μπει του Μάη εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει».
    Η μεγάλη απορία που έχω είναι για τους Συνασπίτες για τους ΚΚΕεσ που όλα αυτά τα χρόνια πάλευαν για κάτι καλύτερο από την δική τους σκοπιά από το δικό τους μετερίζι, είδαν λοιπόν τα όνειρά τους να πραγματοποιούνται στις 25 Γενάρη και μέσα σε λίγους μήνες τ όνειρό έγινε εφιάλτης, στις εκλογές του Σεπτέμβρη αρκετοί παρέμειναν στο Σύριζα, παρέμειναν στην εφαρμογή του 3ου μνημονίου και στην εφαρμογή του 1ου και του 2ου αυτών που ο Τσίπρας θα έσκιζε και θα καταργούσε μ ένα νόμο και ένα άρθρο, αυτό λοιπόν οι «σύντροφοι του εσ» περίμεναν όλα αυτά τα χρόνια?, αισθάνονται δικαιωμένοι για τους όποιους αγώνες έκαναν?

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Άποστολή άρθρου μέσο Email