Οι ερμηνεύτριες Μήδεια Χουρσουλίδου και Ναταλία Ρασούλη, σε συνεργασία με τον συνθέτη Νίκο Πιτλόγλου και την παραγωγό Χαριτίνα Χρυσικάκη, παρουσιάζουν με μια νέα μουσική οπτική το εμβληματικό τραγούδι «Οι Γερανοί» σε ποίηση του Ρασούλ Γκαμζάτοφ και μουσική του Γιαν Φρένκελ.
“Οι Γερανοί” είναι ένα αντιπολεμικό τραγούδι αφιερωμένο στη μνήμη και την απώλεια όσων πολέμησαν, αλλά και πολεμούν για την ελευθερία, με όραμα την ειρήνη των λαών.
Το ποίημα αυτό, γραμμένο από τον Ρασούλ Γκαμζάτοφ, αρχικά στα αβαρικά και στη συνέχεια μεταφρασμένο στα ρωσικά από τον Ναούμ Γκρέμπνεφ, ήταν το αποτέλεσμα της έμπνευσης του ποιητή από την θέα του μνημείου ενός μικρού κοριτσιού, της μικρής, Σαντάκο Σασάκι, θύμα των εφιαλτικών αποτελεσμάτων της βόμβας του Ναγκασάκι, που κρατά στα χέρια της γερανούς οριγκάμι σαν προσευχή για να γίνει καλύτερα από την ασθένεια που της προκάλεσε η φονική έκρηξη, του εμβληματικού μνημείου των επτά γιων της οικογένειας Γκαζντάνοφ από τη Βόρεια Οσσετία που έπεσαν στη μάχη και συμβολίζονται με επτά γερανούς που πετούν προς την ελευθερία, αλλά και των προσωπικών απωλειών του ποιητή από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Μήδεια Χουρσουλίδου, γεννημένη και μεγαλωμένη στην σημερινή Γεωργία με ελληνική και αρμενική καταγωγή, τραγουδά τους στίχους στη ρωσική γλώσσα, μεταφέροντας τη δύναμη και το βίωμα των στρατιωτών της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και τον βαθύ πόνο όσων μένουν πίσω.
Η Ναταλία Ρασούλη, μέσω της ελληνικής απόδοσης του σπουδαίου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου, σκιαγραφεί τον ελληνικό αγώνα ενάντια στον φασισμό και την ανάγκη για τη συνέχεια του αγώνα ως την ελευθερία.
Οι δυο ερμηνεύτριες, ενώνουν τον ρωσικό με τον ελληνικό πολιτισμό με τη μνήμη των πεσόντων στρατιωτών και των δύο χωρών.
Η μουσική ερμηνεία και ενορχήστρωση του Νίκου Πιτλόγλου, φωτίζει την αγωνία, τους ανθρώπους που μάχονται, τις οικογένειες που σπαράζουν, αλλά και τη δύναμη της αξιοπρέπειας για ένα καλύτερο αύριο.
“Οι Γερανοί” στοχεύουν στην υπενθύμιση και την αέναη ανάγκη για το δίκιο και την αυτοδιάθεση των ανθρώπων και της πατρίδας τους.
Αποτελεί μια διαμαρτυρία απέναντι στον πόλεμο στο σήμερα, ενάντια στη βία και την κτηνωδία.
Είναι ένα τραγούδι ελπίδας για όσους συνεχίζουν να μάχονται και να βλέπουν με θάρρος τα μάτια των παιδιών και τον κόσμο που θα τους αφήσουν.
Έναν καλύτερο κόσμο, δίκαιο και ανθρωποκεντρικό.
Ερμηνεία: Μήδεια Χουρσουλίδου και Ναταλία Ρασούλη
Ποίηση: Ρασούλ Γκαμζάτοφ
Μουσική: Γιαν Φρένκελ
Ελληνική απόδοση στίχων: Γιάννης Ρίτσος
Ενορχήστρωση-διασκευή-
Η παραγωγή είναι της Χαριτίνας Χρυσικάκη και αφιερώνει το τραγούδι στη μνήμη της γιαγιάς της, Χαρίκλειας Ραμπίδου, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεοδοσία της Κριμαίας, τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης.
Παίζουν οι μουσικοί:
Άγγελος Νιάρχος: Κλασική κιθάρα
Κυριάκος Γκουβέντας: Βιολί
Σταύρος Παργινός: Τσέλο
Δημήτρης Λάππας: Ακουστική κιθάρα
Νίκος Πιτλόγλου: Μπάσο, κρουστά, glockenspiel
Μανώλης Χατζημανώλης: Τρομπέτα, φωνητικά
Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Arion Music
Η ιστορία του τραγουδιού
Χιροσίμα 1945.
Η παγκόσμια κοινότητα μετράει τις πληγές της από τον εφιαλτικό πόλεμο κατά του φασισμού.
Ένα κοριτσάκι δύο ετών, γελάει χαρούμενο παίζοντας στον ποδόγυρο της μητέρας του.
Σε λίγα δευτερόλεπτα, ο κόσμος αλλάζει.
Μια βόμβα αλλάζει τον ρου της Ιστορίας.
Η Χιροσίμα λυγίζει μπροστά στο βάρος της πρώτης ατομικής βόμβας που δοκιμάζεται παγκόσμια.
Πολλοί σκοτώνονται, άλλοι μένουν ανάπηροι και κάποιοι, αρρωσταίνουν βαριά από τη ραδιενεργή μετασυχνότητα της αποτρόπαιας βόμβας.
9 χρόνια μετά, η μικρή Σαντάκο Σασάκι που επιβίωσε της εφιαλτικής αυτής μέρας, δείχνει ξαφνικά συμπτώματα λευχαιμίας.
Τα αποτελέσματα της βόμβας, έχουν ποτίσει το παιδικό κορμάκι και η μικρή Σαντάκο αρρωσταίνει βαριά.
Η παράδοση λέει ότι, αν κάποιος φτιάξει από χαρτί χίλιους γερανούς και κάνει μια ευχή, η ευχή αυτή πραγματοποιείται.
Το 12χρονο κορίτσι, φτιάχνει εκατοντάδες γερανούς, αλλά δεν αντέχει άλλο την αρρώστια το ταλαιπωρημένο της σώμα.
Πεθαίνει έχοντας προλάβει να φτιάξει τον 644ο γερανό…
Οι συμμαθητές της, αποφασίζουν να φτιάξουν τους υπόλοιπους γερανούς και ρίχνουν και τα 1000 χάρτινα πουλιά που συμβολίζουν την ελευθερία, στο μνήμα της.
Μαζεύουν χρήματα και κατασκευάζεται ένα άγαλμα της μικρής Σαντάκο κρατώντας στα χέρια της έναν χρυσό γερανό και το αφιερώνουν σε όλα τα παιδιά τα οποία η βόμβα τερμάτισε την ζωή τους τόσο άδικα.
Ο ποιητής στέκεται μπροστά σε ένα άγαλμα.
Ένα μικρό κορίτσι κρατά στα χέρια της ένα οριγκάμι.
Έναν γερανό.
Ο Ρασούλ Γκαμζάτοφ συγκινείται βαθιά με την ιστορία του μικρού κοριτσιού.
Το πάρκο που βρίσκεται το άγαλμα αυτό, έχει το όνομα “Ειρήνη”.
Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, ο Γκαμζάτοφ λαμβάνει το μήνυμα για το θάνατο της μητέρας του.
Συγκλονισμένος, συλλογίζεται το κορίτσι, τη μητέρα του, τα μεγαλύτερα αδέλφια του που δεν γύρισαν ποτέ πίσω από τον Πατριωτικό Πόλεμο, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που στοίχισε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους και όλους όσους έχασαν τη ζωή τους τόσο νωρίς.
Όπως και οι επτά γιοι της οικογένειας Γκαζντάνοφ από τη Βόρεια Οσσετία.
Επτά αδέλφια από μία μόνο οικογένεια…
Για να τιμηθεί ο ηρωισμός αυτών των 7 παλικαριών, αλλά και της μάνας που τα θρήνησε, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο μνημείο επτά γερανών που πετούν προς την ελευθερία ενώ η μάνα κλαίει σπαρακτικά.
Ο Γκαμζάτοφ γράφει το ποίημα “Λευκοί Γερανοί”.
Το ποίημα μεταφράζεται από τα Αβαρικά, τη μητρική γλώσσα του Γκαμζάτοφ, στα Ρωσικά από τον Ναούμ Γκρέμπνεφ και δημοσιεύεται.
Ο ηθοποιός Μαρκ Μπερνές το διαβάζει και λίγο καιρό αργότερα με πρόταση του, ο Γιαν Φρένκελ το μελοποιεί και το τραγούδι αυτό γίνεται σύμβολο για τους Ρώσους στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και ένα παγκόσμιο σύμβολο για όσους μάχονται κατά του φασισμού πέφτοντας ηρωικά στο μέτωπο.
Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος το μεταγράφει στα ελληνικά, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά το ηχογραφεί πρώτη φορά και το τραγούδι – σύμβολο ταξιδεύει από στόμα σε στόμα του ελληνικού λαού.
Η Μήδεια Χουρσουλίδου, έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στη Σοβιετική Ένωση, ωριμάζει με το τραγούδι αυτό, τη ρωσική εκδοχή του, και μεγαλώνοντας, ερμηνεύτρια πια, το μοιράζεται με τον κόσμο στις συναυλίες της.
Ηχογραφεί το τραγούδι στα ρωσικά και μαζί με την ερμηνεύτρια Ναταλία Ρασούλη, σε διασκευή του συνθέτη Νίκου Πιτλόγλου και παραγωγή της Χαριτίνας Χρυσικάκη, η οποία το αφιερώνει στη μνήμη της γιαγιάς της, Χαρίκλειας Ραμπίδου που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεοδοσία της Κριμαίας, τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, και το ηχογραφούν μαζί και στις δύο γλώσσες, ενώνοντας τον Ρωσικό με τον Ελληνικό πολιτισμό και τη μνήμη των πεσόντων στρατιωτών και των δύο χωρών.
