Όταν οι αγρότες ζητούν κατώτερες εγγυημένες τιμές για τα προϊόντα τους, αυτό είναι έγκλημα καθοσιώσεως καθώς αυτοί οι «χωριάταροι» θέλουν να… «νοθεύσουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό». Αφήστε, δε, που κάτι τέτοια δεν τα σηκώνει η ΕΕ και το Eurogroup της, που τώρα έχει και πρόεδρο τον Πιερρακάκη.
Πάμε να δούμε, λοιπόν, σε ποιο έδαφος εκδηλώνεται η κυβερνητική προπαγάνδα και πως χορεύουν οι τοσο ευαίσθητοι παπαγάλοι της στο θέμα του… “ελεύθερου ανταγωνισμού” και της… “νόθευσής του”.
Παρακάμπτουμε τους τραπεζίτες που αυτοί με τον «αναβαλλόμενο φόρο» (μη πληρωμή φόρων, δηλαδή, παρά την μυθική κερδοφορία τους) κάθε άλλο παρά… ενοχλούν τον «ελεύθερο ανταγωνισμό».
Παρακάμπτουμε και τους εφοπλιστές, που αυτοί κι αν είναι ευθυγραμμισμένοι με τον… ελεύθερο ανταγωνισμό, αφού κάθε άλλο παρά δημιουργείται πρόβλημα “νόθευσης” εκ του γεγονότος ότι οι συγκεκριμένοι φορολογούνται (τρόπος του λέγειν)… εθελοντικά.
Πάμε, λοιπόν, σε μια ακόμα τάξη που είναι τύπος και υπογραμμός με τον… ελεύθερο ανταγωνισμό: Τους εργολάβους . Η’ άλλως πως και “νταβατζήδες”, σύμφωνα με την ορολογία ενός πρώην πρωθυπουργού.
- Προ ημερών είχαμε την δημοσίευση στην Διαύγεια της απόφασης της κυβέρνησης να παραχωρήσει ως αποζημίωση στους εργολάβους του αεροδρομίου στο Καστέλι επιπλέον ποσό ύψους 363,8 εκατ. ευρώ! Γιατί; Διότι « η αποζημίωση – λέει – καλύπτει την απώλεια εσόδων της εταιρείας παραχώρησης μετά τη διετή παράταση του χρόνου κατασκευής (…), τη δαπάνη για κατασκευή σήραγγας 3 χλμ στην οδό πρόσβασης στο αεροδρόμιο για περιβαλλοντικούς λόγους (που δεν προβλεπόταν στον αρχικό σχεδιασμό) αλλά και αποζημιώσεις για την περίοδο της πανδημίας».
Αυτό το τελευταίο έχει να κάνει με «αποζημιώσεις για την περίοδο COVID-19 και συγκεκριμένα για τη μείωση εσόδων λόγω περιορισμού της επιβατικής κίνησης από το προβλεπόμενο από την Σύμβαση Παραχώρησης τέλος αναχωρούντων στο λειτουργούν αεροδρόμιο “Νίκος Καζαντζάκης”».
Όπως βλέπετε, οι αποζημιώσεις των εργολάβων για «απώλεια εσόδων», ακόμα και κατά την περίοδο της πανδημίας, δεν… νοθεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Αυτοί μπορούν να έχουν εγγυημένα έσοδα που όταν δεν τα εισπράττουν, τότε αποζημιώνονται. Οι αγρότες, όμως δεν μπορούν έχουν εγγυημένες τιμές. Στην δική τους περίπτωση ο ανταγωνισμός… νοθεύεται.
- Στην ίδια απόφαση μαθαίνουμε ότι οι εργολάβοι θα λάβουν ποσό ύψους 161 εκατ. ευρώ ως μορφή «αποζημίωσης για την επιτάχυνση κατασκευής του Ε65».
- Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά τον περασμένο Οκτώβρη οι εργολάβοι διεκδικούν (και θα πάρουν) αποζημιώσεις ύψους 145,5 εκατ. ευρώ (!) και για τον ΒΟΑΚ, ένεκα, λέει, αργοπορημένης παράδοσης των απαλλοτριωμένων χώρων που καθυστερούσαν την έναρξη και την εξέλιξη των εργασιών – και άρα καθυστέρησης των δικών τους εισπράξεων – πράγμα που έθεσε σε εφαρμογή την ρήτρα «γεγονός αποζημίωσης» (θα έρθουμε παρακάτω σε αυτό)
Επίσης τον Δεκέμβρη του 2020 (επί υπουργίας Καραμανλής στο Μεταφορών) ανακοινώθηκαν στην Διαύγεια οι ακόλουθες αποφάσεις:
– Δέσμευση ποσού 13.500.000 για την καταβολή στον Παραχωρησιούχο «ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ Α.Ε.».
– Δέσμευση ποσού 6.370.000 για τον Παραχωρησιούχο «ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ Α.Ε.».
– Δέσμευση ποσού 13.360.000 για πληρωμή στον Παραχωρησιούχο «ΝΕΑ ΟΔΟΣ Α.Ε.».
– Δέσμευση ποσού 1.740.000 για καταβολή αποζημίωσης στον Παραχωρησιούχο «ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Α.Ε. ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ».
– Δέσμευση ποσού 5.300.000 για την καταβολή στον Παραχωρησιούχο «ΓΕΦΥΡΑ Α.Ε.».
Γιατί; Διότι οι εργολάβοι «έπρεπε» να αποζημιωθούν για την περίοδο του lockdown αφού έτσι προβλέπεται στις συμβάσεις παραχώρησης των αυτοκινητοδρόμων ώστε να υπάρχει κάλυψη διαφυγόντων εσόδων. Τι προβλέπεται, δηλαδή; Οτι όταν υπάρχει “Γεγονός Ανωτέρας Βίας” και οι εργολάβοι δεν εισπράττουν όσα έχουν προυπολογίσει, τότε το μάρμαρο το πληρώνει το δημόσιο ταμείο, δηλαδή ο λαός.
- Ομοίως, καμία «νόθευση» του ελεύθερο ανταγωνισμού τους δεν υπήρξε όταν μέσα σε ένα βράδυ χαρίσανε 120 εκ. ευρώ στην Aegean λόγω της πανδημίας.
- Καμία «νόθευση» επίσης, δεν υπήρξε όταν πάλι μέσα σε ένα βράδυ, εν μέσω πανδημίας, μπουκώσανε την Fraport και την εταιρεία διαχείρισης του Ελ.Βενιζέλος με 308 εκ. ευρώ!
Συμπέρασμα 1ο: Οι εργολάβοι, μέσω των συμβάσεων που υπογράφει μαζί τους το κράτος και όλες οι κυβερνήσεις της ολιγαρχίας, αν δεν πάρουν όσα έχουν προγραμματίσει να πάρουν, τότε εγγυάται – και πληρώνει – το κράτος ότι θα τα πάρουν. Το «προιόν» των εργολάβων, δηλαδή, είναι «εγγυημένο». Αυτό δεν… νοθεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Η εγγύηση, όμως, σε μια κατώτερη τιμή, του προιόντος που παράγει ο αγρότης, τον… νοθεύει τον ανταγωνισμό τους.
Συμπέρασμα 2ο: Αν δεν «εγγυηθεί» ο εργάτης για τον αγρότη κι ο αγρότης για τον εργάτη, αν δεν «εγγυηθεί» ο βιοπαλαιστής για τον υπάλληλο κι ο μεροκαματιάρης για τον εργαζόμενο, αν δεν «εγγυηθεί» ο λαός για τον λαό και δεν γίνει πυξίδα το ένας για όλους και όλοι για έναν, μια δράκα ολιγαρχών, με εργαλείο το κράτος της και τις κυβερνήσεις του, θα συνεχίζει, στο όνομα μιας νοθευμένης «δημοκρατίας», να βαφτίζει «ελευθερία» τον εξανδραποδισμό της κοινωνίας. Εγγυημένα.
