Ο Στέργιος Μικρούτσικος αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και
διακρίνεται για το ταλέντο του. Τον θαύμασα στο έργο «Εγώ κι Εσύ», πώς κατάφερε να
μετατρέψει ένα θεατρικό κείμενο σε ζωντανή εμπειρία. Είναι γιος του αείμνηστου Θάνου
Μικρούτσικου.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
«Σπούδασα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και είχα πολλούς δασκάλους που
με επηρέασαν και μου άλλαξαν τον τρόπο σκέψης, ο καθένας για διαφορετικό λόγο. Όταν
ξεκίνησα τη Σχολή, μία από τις καθηγήτριες που με βοήθησαν πολύ να αρχίσω να
σκέφτομαι διαφορετικά ήταν η Αλεξία Κατσίκη. Στη συνέχεια, η Εύη Σαολίδου που κάναμε
μαζί τις «Μαριονέτες» του Πλάιστ, στο τρίτο έτος. Ο Νίκος Χατζόπουλος που ήμασταν τρία
χρόνια μαζί και η Αγγελική Στελάτου στον χορό.
Ήταν πάρα πολλοί δάσκαλοι. Αν πω έναν θα αδικήσω. Αλλά η αλήθεια είναι ότι
περισσότερο ήταν η Αλεξία Κατσίκη. Έκανε ένα πολύ συγκεκριμένο μάθημα, επηρεασμένο
από Ρώσους σκηνοθέτες που είχε συνεργαστεί. Πήγαινε κόντρα σε όλον τον τρόπο που ως
τότε μαθαίναμε την υποκριτική στη σχολή. Αυτό το είχα πολύ ανάγκη τότε. Με ξεκλείδωσε,
με απελευθέρωσε περισσότερο σαν τρόπο ζωής. Βοήθησε την σκέψη μου, τον τρόπο να
μπαίνω στα πράγματα, να βλέπω ένα κείμενο. Είχε μέσα τεχνική αλλά περισσότερο ήταν
νοοτροπία.
Για δύο χρόνια κάναμε τη δεύτερη πράξη από τον «Θείο Βάνια». Δεν ετοιμάζαμε τα λόγια
του κειμένου. Είχε έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Διαβάζαμε ξανά και ξανά την πράξη
τρεις μήνες, τη χωρίζαμε σε κατηγορίες, βάζαμε τίτλους και μέσα από αυτή τη διαδικασία
μαθαίναμε το κείμενο και φέρναμε με δικά μας υλικά, πράγματα που θεωρούσαμε ότι του
ταιριάζουν. Μπορεί να ήταν μια εμπειρία που είχα όταν ήμουν μικρός ή κάτι που δεν είχε
συμβεί καν. Ήταν τόσο ανοιχτό, γι’ αυτό μας πήρε δυο χρόνια, κι ακόμη δεν τελειώνει, δεν
φτάσαμε ποτέ να πούμε ότι το καταφέραμε».
