Βλέπει, αναλύει και διαμορφώνει τον εαυτό του όπως ο ίδιος υποστηρίζει ότι τον επηρέασαν σ’ αυτό οι δάσκαλοί του. Συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση Τρίτο Στεφάνι, του Στάθη Λιβαθινού, ως σύζυγος της Εκάβης, Γιάννης Λόγγος, δίνοντας στο ρόλο μέγεθος και λάμψη.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
«Ήμουν πολύ τυχερός. Η βασική δασκάλα μου υποκριτικής ήταν η Πιττακή, για το οποίο πρέπει να είμαι μάλλον ευγνώμων σε κάποια τύχη. Είχα δάσκαλο τον Κώστα Καζάκο στην τελευταία του χρονιά στο Θέατρο Τέχνης. Είχα τον Λαζάνη και τον Κουγιουμτζή. Θεωρώ εαυτόν πολύ τυχερό όχι μόνο για όσα με δίδασκαν στη σχολή. Άλλωστε, τότε ήμουν και πολύ μικρός και δεν είναι απαραίτητο ότι τα καταλάβαινα ούτε ότι μπορούσα να τα μεταβολίσω όλα. Εκείνο που σε διδάσκει ένας δάσκαλος στο διδάσκει με τη στάση ζωής και την ύπαρξή του όχι με τα λόγια.
Είναι σαν το μπαμπά και τη μαμά λίγο. Το παιδί δεν ακούει όσα του λέει, βλέπει τι κάνει ο γονιός. Οι πρόβες στο Θέατρο Τέχνης ήταν από τις 10.30 το πρωί ως τις 10.30 το βράδυ με ένα μικρό διάλειμμα το μεσημέρι. Όσες ώρες ήμουν εγώ στο θέατρο ήταν κι η Πιττακή η οποιοδήποτε άλλος μεγάλος ηθοποιός. Η Κοταμανίδου, η Λυμπεροπούλου. Δεν υπήρχε το «τώρα εγώ δεν έχω πρόβα». Τα πρότυπά μου ήταν άνθρωποι, οι οποίοι όντες πρωταγωνιστές ήταν από το πρωί ως το βράδυ στο θέατρο και παρακολουθούσαν ακόμα και τον τελευταίο κομπάρσο να κάνει πρόβα.
Με έναν τρόπο όλοι εκείνοι οι άνθρωποι καθόρισαν τη ζωή μου. Με τη συμπεριφορά και τη ματιά τους απέναντι στο θέατρο, σε πάρα πολύ υποσυνείδητο και βαθύ επίπεδο καθόρισαν τη σχέση μου με τα πράγματα μέχρι να έρθει ο Στάθης Λιβαθινός και όλο τούτο να το κάνει ορολογία, εργαλείο και μέθοδο.
Σίγουρα τα πράγματα που με καθόρισαν και μου έμειναν χαραγμένα είναι από εκείνα τα χρόνια κι έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με τη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στο θέατρο και στους συνεργάτες κι όχι με τα πράγματα που μας έλεγαν στο μάθημα, όχι ότι αυτά δεν ήταν χρήσιμα.
Είσαι 19-20 χρονών στην Επίδαυρο ως χορός και έρχεται η ώρα να υποκλιθούν οι ηθοποιοί. Κάναμε την Άλκηστη. Κάνουμε πρόβα για την υπόκλιση, γιατί στην Επίδαυρο αυτό είναι ένα θέμα. Σαράντα χρόνια ο καθένας τους στο θέατρο. Λέει ο χορογράφος «περάστε μπροστά ένας ένας να υποκλιθείτε» και δεν κουνιέται κανείς. «Τι συμβαίνει», ρωτάει και απαντούν «δεν υποκλινόμαστε ένας ένας μόνο όλοι μαζί». Τέτοια πράγματα σε καθορίζουν. Σύνολο από πολύ ισχυρά εγώ. Γιατί μόνο τότε αξίζει κιόλας. Έχει σημασία».
