Μια αρκετά μεγάλη στρατιωτική δύναμη Ισραηλινών, μαζί με μπουλντόζες, μπήκε στην πόλη Σιλάτ αλ Χαριθίγια της βόρειας Δυτικής Όχθης από διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι στρατιώτες εισέβαλαν σε πολλά κτίρια και κατέλαβαν τις στέγες τους για να τις χρησιμοποιήσουν ως θέσεις βολής.
Στόχος η κατεδάφιση του σπιτιού της οικογένειας του Μαχμούτ Γκάλεμπ Τζαραντάτ, ενός κρατούμενου που κατηγορείται ότι άνοιξε πυρ εναντίον αυτοκινήτου με αποτέλεσμα να σκοτωθεί Ισραηλινός κοντά στον εβραϊκό οικισμό Χομές βόρεια της Ναμπλούς στις 16 Δεκέμβρη.
Ισραηλινοί στρατιώτες εισέβαλαν στο σπίτι του Τζαραντάτ και έκαναν μετρήσεις του χώρου πριν το ανατινάξουν και το καταστρέψουν τελείως.
Η επιδρομή, η οποία ξεκίνησε το απόγευμα της Κυριακής, προκάλεσε βίαιες συγκρούσεις, όταν νεαροί Παλαιστίνιοι άρχισαν να εκτοξεύουν πέτρες και βόμβες μολότοφ στους στρατιώτες μέσα στην πόλη.
Όταν ανατίναξαν το σπίτι και τελείωσε η επιδρομή, τα ισραηλινά στρατεύματα άφησαν πίσω τους έναν 17χρονο έφηβο νεκρό και τραυμάτισαν τουλάχιστον άλλους 17, από τους οποίους οι δύο σοβαρά.
Οι κατακτητικές Αρχές του Ισραήλ εκτός από τις βίαιες απαλλοτριώσεις και τους παράνομους εποικισμούς στη Δυτική Οχθη, που σημαίνει βίαιες εκδιώξεις των Παλαιστινίων κατοίκων από τη γη τους και κατεδαφίσεις των σπιτιών τους, συχνά προχωράει σε τιμωρητικές κατεδαφίσεις των σπιτιών Παλαιστινίων που κατηγορούνται ότι εμπλέκονται σε επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών, ανεξάρτητα από το αν σε αυτά κατοικούν και άλλα, αθώα μέλη της οικογένειάς τους. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί αυτή τη βάρβαρη πολιτική των κατεδαφίσεων «ως αποτρεπτικό μέσο» και διατείνεται ότι οι κατεδαφίσεις των σπιτιών δραστών επιθέσεων αποτρέπουν μελλοντικές. Φυσικά αυτό το «δίκαιο» το Ισραήλ δεν το εφαρμόζει στους Ισραηλινούς εποίκους που συμμετείχαν σε θανατηφόρες επιθέσεις εναντίον Παλαιστινίων.
Πρόκειται για μια πανάρχαιη βάρβαρη πρακτική που έχει σαν στόχο εκτός από τη φυσική εξόντωση του ηττημένου αντιπάλου και την προσβολή και καταστροφή της αξιοπρέπειας, της συλλογικής μνήμης και το ξερίζωμα των ηθικών αρχών και της ιστορικής συνέχειας ύπαρξής του. Μια βαρβαρότητα που όχι μόνο δεν έχει θέση στη σύγχρονη ανθρωπότητα, παρά τις σαπισμένες αξίες που κυριαρχούν, αλλά αποτελεί προσβολή και πισωγύρισμα στις πιο σκοτεινές περιόδους της.
Οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταδικάζουν την πρακτική αυτή, που τη χαρακτηρίζουν «συλλογική τιμωρία», καθώς στα σπίτια αυτά ζουν συγγενείς των φερόμενων ως δραστών και άλλοι, και ως «έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».
Με πληροφορίες από Wafa.ps
