Ενσωματώνοντας με δήθεν επιστημονικό μανδύα όλα τα αντιδραστικά επιχειρήματα που αφορούν απαιτήσεις του κεφαλαίου για «δουλειά μέχρι τον τάφο και σύνταξη – φιλοδώρημα στον άλλο κόσμο», στην περίοδο που η γενικευμένη πολεμική προετοιμασία κάνεις της λυκοσυμμαχίες και το κάθε αστικό κράτος να προωθεί την αρπαγή των αποθεματικών και των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων, η Έκθεση της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών Υποθέσεων (DG ECFIN) και της Επιτροπής Οικονομικής Πολιτικής (EPC) προαναγγέλλει σύνταξη στα 68 για την Ελλάδα μέσα στα επόμενα χρόνια.
Κατά πάγια τακτική και προσπαθώντας να καλλιεργήσει κλίμα «τετελεσμένων» η έκθεση εκτιμά ως «σιγουράκι» την αύξηση της ηλικίας αποχώρησης από την αγορά εργασίας κατά ένα έτος μέχρι τα τέλη του 2030. Μάλιστα η εκτίμηση βασίζεται κυρίως στα στοιχεία περί «δημογραφικής βόμβας» που απειλεί τη χώρα μας, καθώς υπολογίζεται πως θα χαθεί το ¼ του πληθυσμού της, τις επόμενες δεκαετίες.
Παράλληλα πρέπει να υπερτονιστεί ότι τα όποια νέα επώδυνα μέτρα για το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό αποτελούν συνέχεια και κρίκο σε μια ενιαία αντιλαϊκή, αντιασφαλιστική αλυσίδα που ήδη έχει αλυσοδέσει τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Σύμφωνα με την έκθεση, η μεγαλύτερη «πίεση» αναμένεται γύρω στο 2050, όταν θα συμπίπτουν η έντονη μείωση του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας και η αύξηση της αναλογίας ηλικιωμένων προς απασχολουμένους.
Με βάση την έκθεση ο αριθμός των απασχολουμένων ηλικίας 20-64 ετών προβλέπεται να μειωθεί από 4,2 εκατομμύρια το 2025 σε 3,8 εκατομμύρια το 2040 και 3,4 εκατομμύρια το 2050, καταλήγοντας στα 2,9 εκατομμύρια το 2080.
Μία από τις πιο σημαντικές παραμέτρους της έκθεσης για την Ελλάδα αφορά την εξέλιξη των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.
Με βάση τον υφιστάμενο μηχανισμό σύνδεσης των ορίων ηλικίας με το προσδόκιμο ζωής, η Επιτροπή προβλέπει ότι το κανονικό όριο συνταξιοδότησης θα αυξηθεί από τα 67 έτη σήμερα, στα:
- 68 έτη το 2030, με πρόωρη συνταξιοδότηση στα 63.
- 70 έτη το 2055, με πρόωρη συνταξιοδότηση στα 65.
- 72 έτη το 2080, με πρόωρη συνταξιοδότηση στα 67.
Για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στην Ελλάδα φρόντισαν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις

Στην Ελλάδα, διαχρονικά (περίπου από τα μέσα της δεκαετίας του 1980) όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις, μονοκομματικές, δικομματικές, συνεργασίας, ειδικού σκοπού κλπ. «φρόντισαν», δίνοντας η μια την αντιασφαλιστική σκυτάλη στην άλλη, πατώντας και αξιοποιώντας το αντιασφαλιστικό νομοθετικό οπλοστάσιο της προηγούμενης, να μειώσουν δραστικά συντάξεις και τα ασφαλιστικά δικαιώματα, λεηλατώντας τα ασφαλιστικά ταμεία, που έγιναν με τον ιδρώτα των εργαζομένων και αυξάνοντας δραστικά τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.
Και μάλιστα επικαλούμενες τα ίδια ακριβώς, copy paste, «επιχειρήματα» του κεφαλαίου και της ΕΕ, «παπαγαλίζοντας» τις ίδιες καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις, ότι δήθεν «είναι η τελευταία φορά», ότι «με αυτές τις αλλαγές το σύστημα θωρακίζεται για πάντα», ότι «οι αλλαγές δεν αφορούν τα “ώριμα” ασφαλιστικά δικαιώματα και ασφαλισμένους. Μόνο που τελικά, όπως η ίδια η ζωή επιβεβαιώνει όλους μαζί μας πήγαν, πάνε και θα πάνε, αν δεν σηκωθεί τείχος αντίστασης και αντεπίθεσης, για «σύνταξη μέχρι τον τάφο με συντάξεις φιλοδωρήματα».
Αλλά και με τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις του 2012 και του 2014 αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας από τα 65 στα 67 έτη για την κανονική και από τα 60 στα 62 για την πρόωρη συνταξιοδότηση.
Επίσης, από το 2021 προβλέπεται η αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας βάσει των μεταβολών του προσδόκιμου ζωής στα 65 έτη, η οποία επανεξετάζεται κάθε τρία χρόνια.
Τέτοιου δήθεν επιστημονικές εκθέσεις, μελέτες και συζητήσεις με την επίκληση του «δημογραφικού» δεν είναι «αθώες του αίματος». Έρχονται σε μια περίοδο προσαρμογής και προετοιμασίας της «πολεμικής οικονομίας» και των αναγκών ενίσχυσης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και για να χρηματοδοτηθούν οι πολεμικοί εξοπλισμοί της ΕΕ, στην μάχη του σφοδρού ανταγωνισμού με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Έτσι στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών πολυεθνικών και μονοπωλίων έχουν μπει για τα καλά και τα «λιγουρεύονται», τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και των λαϊκών καταθέσεων.
Μάλιστα, σύμφωνα με τα όσα κατήγγειλε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με Ερώτηση που κατέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης και Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος, το ποιος καλείται να πληρώσει τον πακτωλό των 800 δισ. του ReArm Europe, της πολεμικής οικονομίας της ΕΕ και των κυβερνήσεων αποκαλύπτεται μέσα από τη συγκρότηση της «Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων» (Savings and Investments Union- SIU), η οποία βάζει «χέρι» στις ιδιωτικές αποταμιεύσεις και στα αποθεματικά των συνταξιοδοτικών ταμείων.
Με οδηγό την περιβόητη «έκθεση Λέττα» και τα προτάγματα της πολεμικής οικονομίας της ΕΕ δίνεται κατεύθυνση καταλήστευσης των 33 τρισ. ευρώ σε ιδιωτικές αποταμιεύσεις στην ΕΕ «για να καλύψουν στρατηγικές ανάγκες της ΕΕ», όπως και των πάνω από 10 τρισ. ευρώ στους λεγόμενους λογαριασμούς καταθέσεων χαμηλής απόδοσης, με «έμφαση στον τομέα των συμπληρωματικών συντάξεων».
Παράλληλα όπως επίσης ανάδειξε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ντύνει με το μανδύα της «οικονομικής ανάπτυξης» και της «ενδυνάμωσης των πολιτών» το πιο κυνικό σχέδιο λεηλασίας του λαϊκού μόχθου. Προωθεί το τζογάρισμα των αποταμιεύσεων, των συντάξεων και των ασφαλιστικών ταμείων για να ικανοποιήσουν τις επιδιώξεις τους στην στροφή στην πολεμική βιομηχανία και τη χρηματοδότηση των πολεμικών εξοπλισμών για την ανταγωνιστικότητα της ευρωενωσιακής καπιταλιστικής οικονομίας.
Η συζήτηση για το δημογραφικό δεν αφορά τις λαϊκές ανάγκες αλλά την «ανησυχία» για την καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα
Οι εξελίξεις με τους δημογραφικούς δείκτες στην πλειοψηφία των κρατών- μελών της ΕΕ είναι αποτέλεσμα οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων, που σχετίζονται άμεσα με τις συνθήκες εργασίας και ζωής των εργατικών- λαϊκών οικογενειών. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΕΕ το 41,6% των νοικοκυριών στην ΕΕ αντιμετώπισε τουλάχιστον κάποια δυσκολία να τα βγάλει πέρα το 2024. Σε έρευνα του UNFPA (Ταμείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τον πληθυσμό), το 39% των συμμετεχόντων δηλώνει ότι η οικονομική κατάσταση επιδρά στην δυνατότητα απόκτησης οικογένειας, όπως και ο πόλεμος και η εργασιακή ανασφάλεια. Η μείωση του λαϊκού εισοδήματος, τα κύματα της ακρίβειας σε βασικά είδη κατανάλωσης και η εκτόξευση των ενοικίων, η ενεργειακή φτώχεια σε συνδυασμό με την παραπέρα υποβάθμιση κι εμπορευματοποίηση της Υγείας, της ολόπλευρης κοινωνικής στήριξης παιδιών, ηλικιωμένων, ΑμεΑ γιγαντώνουν την ανασφάλεια των νέων ζευγαριών. Την ίδια στιγμή το άγριο τσεκούρι στις συντάξεις όλα τα τελευταία χρόνια, στερεί από τα νέα ζευγάρια ακόμα κι από την τελευταία καταφυγή που ορισμένα είχαν, τη στήριξη από τους γονείς τους. Όλα αυτά αντικειμενικά επιδρούν στην αναστολή της απόφασης να αποκτήσουν παιδί.
Η σχετική συζήτηση στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ, τονίζεται σε σχετική ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, δεν αφορά στις ανάγκες των νέων ζευγαριών στην εργασία, στη στέγη, στην ολόπλευρη προστασία της οικογένειας. Αντανακλά την «ανησυχία» των κυβερνήσεων και των οργάνων της ΕΕ για την τάση μείωσης του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, συνδέοντας τις επιπτώσεις των δημογραφικών εξελίξεων με την καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά. Με αυτό το κριτήριο διαμορφώνονται σε κάθε κράτος- μέλος και αντίστοιχες πολιτικές διαχείρισης με βάση τις κατευθύνσεις της «εργαλειοθήκης» της ΕΕ για το δημογραφικό με στόχο τη συγκράτηση της υπογεννητικότητας.
Οι συγκεκριμένες κατευθύνσεις δεν αποτελούν μέρος της λύσης αλλά του προβλήματος, καθώς αξιοποιούνται για την προώθηση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ, ανοιγοκλείνοντας την κάνουλα των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών ανάλογα με τη φάση της καπιταλιστικής οικονομίας. Αντίστοιχα, οι δημογραφικές εξελίξεις αξιοποιούνται για την προώθηση των αντιασφαλιστικών ανατροπών, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στο όνομα της «ενεργού γήρανσης».
Και η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, «αναμασούν» την επικίνδυνη καραμέλα του «δημογραφικού»
Την ίδια ώρα και η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, «ξεροκοπανά» και «αναμασά» την επικίνδυνη καραμέλα του «δημογραφικού» προκειμένου να την χρησιμοποιήσει ως «πολιορκητικό κριό», στη νέα έφοδο σε βάρος συνολικά των κοινωνοκοασφαλιστικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.
Χαρακτηριστικά ο Κ. Μητσοτάκης σε ομιλία του, σε συνέδριο για το λεγόμενο δημογραφικό, προσπάθησε να υποβαθμίσει τις πραγματικές αιτίες, που κρύβονται στον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, παραπέμποντας π.χ. σε αντίστοιχες καταστάσεις που βιώνουν και πλουσιότερες χώρες.
Ως μέτρα δήθεν στήριξης της οικογένειας – πάντα «στο μέτρο του εφικτού», όπως ισχυρίστηκε, με τους κόφτες του κεφαλαίου να αναλαμβάνουν δράση για κάθε λαϊκή ανάγκη, παρουσίασε κάποιες φοροαπαλλαγές και ψευτοεπιδόματα, που τα έχει πληρώσει τρίδιπλα ο λαός, αλλά και την πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, που οδηγεί στα αδιέξοδα.
Ενώ για το στεγαστικό π.χ. υπερασπίστηκε προγράμματα όπως το «Σπίτι μου», που στέλνουν τον κόσμο βορά στα νύχια των τραπεζιτών, ή τη λεγόμενη «κοινωνική αντιπαροχή», όπου θα δώσουν ακίνητη περιουσία του Δημοσίου στις κατασκευαστικές, παίρνοντας για αντάλλαγμα κάποια σπίτια.
Μάλιστα με πρόσχημα το «δημογραφικό ισοζύγιο της χώρας», υπερασπίστηκε και την «ενεργό γήρανση» – τη δουλειά μέχρι τον τάφο – αλλά και το οργανωμένο σκλαβοπάζαρο με κυβερνήσεις άλλων χωρών για εισαγωγή φτηνού εργατικού δυναμικού.
Ταυτόχρονα και στην κατεύθυνση της «ενεργούς γήρανσης» η κυβέρνηση πήρε δήθεν φιλεργατικά μέτρα για να «χρυσώσει το χάπι» των δραματικών επιπτώσεων από την παραμονή στην εργασία, όπως άλλωστε δείχνουν και τα εργοδοτικά εγκλήματα στους χώρους δουλειάς, όπου σκοτώνονται ή σακατεύονται εργαζόμενοι που κανονικά θα έπρεπε να απολαμβάνουν ανθρώπινες συντάξεις και όχι «συντάξεις – ψίχουλα», γεγονός που τους εξαναγκάζει να δουλεύουν και μετά τη συνταξιοδότηση.
Μέτρα για την παραμονή της εργασίας και μετά την συνταξιοδότηση που είναι βέβαιο ότι θα αξιοποιηθούν, για να εμφανιστεί, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, ότι υπάρχει «οικειοθελής παραμονή στην εργασία» και ότι «οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θέλουν και απολαμβάνουν να εργάζονται και μετά την εργασία», οπότε είναι «απαίτηση της ίδια της κοινωνίας, των εργαζομένων και της ζωής» και άρα απόλυτα «δικαιολογημένη», και «φιλολαϊκή» η «περαιτέρω παραμονή στην εργασία, δηλαδή η περαιτέρω αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης».
Και βέβαια όλες αυτές οι εκθέσεις, που προλειαίνουν το έδαφος για νέα αντιλαϊκή, αντεργατική επίθεση, αλλά και η ίδια εμπειρία της ζωής επιβεβαιώνουν ότι η επίθεση δεν μένει στα επίπεδα της σύνταξης, στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά συνδυαστικά και ταυτόχρονα συμπαρασύρει και θα συμπαρασύρει προς το χειρότερο, στην κατεύθυνση της περαιτέρω εμπορευματοποίησης, την δημόσια υγεία, πρόνοια και περίθαλψη.
Στο προσκήνιο η οργάνωση του αγώνα για την ανατροπή

Είναι πλέον η ώρα, μπροστά και στην πανελλαδική, πανεργατική απεργία στις 25 Νοέμβρη, με σύνθημα, «Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους», οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι γυναίκες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι βιοπαλαιστές αγρότες, οι μικροί ΕΒΕ, όλοι αυτοί που παράγουν τον ασύλληπτο πλούτο αλλά είναι αποξενωμένοι από αυτόν, να μην «τσιμπήσουν» σε τέτοιες επικίνδυνες εκθέσεις της ΕΕ, αλλά να γράψουν και να επιβάλλουν αγωνιστικά την δική τους «έκθεση» που στον πυρήνα της θα έχει την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.
Άλλωστε, το «ιερό πεζοδρόμιο» του αγώνα δείχνει διαχρονικά ότι μόνο με τον συλλογικό, ανυποχώρητο ταξικό αγώνα, που βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο και δεν περιορίζεται σε εναλλαγή «διαχειριστή» και «σωτήρα», με αποφασιστική οργάνωση στα σωματεία και στους χώρους δουλειάς, κατακτήθηκαν, περιφρουρήθηκαν και υπερασπίστηκαν δικαιώματα και κατακτήσεις.
Στο σάπιο ιδεολόγημα «ενεργός γήρανση» της ΕΕ, των αντιλαϊκών κυβερνήσεων και του κεφαλαίου με επίκληση το «δημογραφικό», απαντάμε τώρα με «ενεργή» αγωνιστική ανάταση και ξεσηκωμό.
Από 902.gr