Σε ισχύ τέθηκε από χτες το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) με το οποίο η κυβέρνηση επιδιώκει να διευκολύνει τις επενδυτικές επιδιώξεις των επιχειρηματικών ομίλων στην Ενέργεια.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ ως μια προσπάθεια να μπει μία τάξη, να προστατευθούν το περιβάλλον, το τοπίο και οι τοπικές κοινωνίες. Βέβαια, αυτό το επιχείρημα είναι κυριολεκτικά για γέλια, όταν αποδεικνύεται πλέον ότι μεγάλο μέρος των καταστροφικών πυρκαγιών προέρχεται από βραχυκυκλώματα στα καλώδια των ανεμογεννητριών που έχουν κατακλύσει τα δάση… Αλλωστε, όσα γίνονταν μέχρι τώρα, ο υφιστάμενος δηλαδή σχεδιασμός, ήταν με αποφάσεις της κυβέρνησης βασισμένες στις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις της «πράσινης μετάβασης» που έχει καταδικάσει τον λαό σε ενεργειακή φτώχεια και ακρίβεια.
Το νέο πλαίσιο τέθηκε σε εφαρμογή με Υπουργική Απόφαση του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, και των υφυπουργών Νίκου Τσάφου και Μαριλένας Σούκουλη. Αντικαθιστά το πλαίσιο που είχε θεσπιστεί τον Δεκέμβριο του 2008 και εκσυγχρονίζει τους κανόνες χωροθέτησης, λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές ανάγκες των ομίλων της Ενέργειας, με ορίζοντα την επίτευξη των ενεργειακών στόχων της χώρας έως το 2050.
Θυμίζουμε ότι το Χωροταξικό για τις ΑΠΕ εκπονείται σε συντονισμό με τα νέα Ειδικά Χωροταξικά Πλαίσια για τον Τουρισμό και τη Βιομηχανία, με στόχο τη δημιουργία νέων εργαλείων για να ενισχυθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και ταυτόχρονα να υπάρξουν οι απαραίτητες προσαρμογές με δεδομένη τη στροφή στην πολεμική οικονομία.
Ποιες είναι οι επιδιώξεις της κυβέρνησης
Στην πραγματικότητα, αυτό που γίνεται είναι ότι το αστικό κράτος, ως αποτέλεσμα της πολιτικής της «πράσινης μετάβασης» της ΕΕ, «αναγκάζεται» να αναδιατάξει τη χωροθέτηση των έργων ΑΠΕ, επιβάλλοντας περιορισμούς κυρίως στους μικρούς παραγωγούς στα φωτοβολταϊκά προς όφελος των ομίλων των ανεμογεννητριών, προωθώντας και τα θαλάσσια αιολικά πάρκα.
Επιπλέον, παρά τις φιλοπεριβαλλοντικές κορόνες με το νέο σχέδιο για τις ΑΠΕ, συνεχίζεται η αδειοδότηση χωρίς περιορισμούς για την υπερπαραγωγή «πράσινης» Ενέργειας, που οδηγεί σε συχνές πλέον περικοπές παραγωγής και περιορισμούς στη λειτουργία σταθμών ΑΠΕ (π.χ. το 2025 οι περικοπές της «πράσινης» ηλεκτροπαραγωγής σημείωσαν ιστορικό ρεκόρ, αγγίζοντας το 7% της συνολικής παραγωγής ΑΠΕ).
Παρότι το χωροταξικό των ΑΠΕ εμφανίζεται να περιορίζει τη χωροθέτηση στις λεγόμενες Περιοχές Καταλληλότητας, προβλέπονται εξαιρέσεις και παρεκκλίσεις που επιτρέπουν στην ουσία την εγκατάσταση αιολικών σταθμών σε περιοχές αποκλεισμού, εφόσον αυτό «τεκμηριώνεται στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής εκτίμησης».
Με βάση τις ίδιες τους τις προβλέψεις, επιτρέπεται επίσης η χωροθέτηση αιολικών εγκαταστάσεων σε δάση, δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις. Και ακόμη και όταν προβλέπονται τοπικοί περιορισμοί στη χωροθέτηση εγκαταστάσεων ΑΠΕ, λόγω ασυμβατότητας με τον χαρακτήρα συγκεκριμένων περιοχών, η ΚΥΑ ορίζει ότι δεν πρέπει να αποκλείεται συνολικά η χωροθέτηση έργων ΑΠΕ στην έκταση κάθε δήμου.
Σύμφωνα με όσα λέει η κυβέρνηση: «Για τα νέα φωτοβολταϊκά θεσπίζεται ένα ενιαίο καθεστώς αποκλεισμού σε ευαίσθητες περιβαλλοντικά, πολιτιστικά και χωρικά περιοχές. Απαγορεύεται η εγκατάσταση νέων φωτοβολταϊκών σταθμών, μεταξύ άλλων, σε όλες τις προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura 2000, σε δάση και δασικές εκτάσεις, σε υγροτόπους Ραμσάρ και μικρούς νησιωτικούς υγροτόπους, σε εθνικούς δρυμούς, αισθητικά δάση και προστατευόμενα τοπία, σε Τοπία Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους, σε περιοχές προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, σε περιοχές με προστατευόμενες αναβαθμίδες, σε Περιοχές Ανευ Δρόμων και σε ακτές κολύμβησης».
Παράλληλα, θεσπίζεται οριζόντιο όριο 1,5% της συνολικής έκτασης κάθε Περιφερειακής Ενότητας για την κάλυψη γης από νέους φωτοβολταϊκούς σταθμούς. Για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στον θαλάσσιο χώρο και εντός λιμνών λαμβάνονται υπόψη τα αλιευτικά πεδία και προβλέπεται η τήρηση των απαιτούμενων αποστάσεων ασφαλείας.
Η εγκατάσταση νέων αιολικών σταθμών απαγορεύεται στην Αττική και στη Μητροπολιτική Περιοχή Θεσσαλονίκης, καθώς και σε περιοχές με υψόμετρο άνω των 1.200 μέτρων. Απαγορεύεται επίσης σε υγροτόπους Ραμσάρ και μικρούς νησιωτικούς υγροτόπους, σε Τοπία Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους και στους πυρήνες εθνικών δρυμών, καθώς και στις ζώνες απόλυτης προστασίας της φύσης του ν. 1650/1986. Πηγή: 902.gr
