«Μπάτσοι» («μπάτσοι» λέγονται αυτοί, όχι αστυνομικοί) γαζώνουν πισώπλατα, με 21 σφαίρες, έναν 20χρονο, χωρίς να απειληθεί στο ελάχιστο η ζωή τους, ούτε καν η σωματική τους ακεραιότητα.
Ένας νέος άνθρωπος χάνει τη ζωή του μαζί με όλα τα χρόνια που είχε μπροστά του. Οι «μπάτσοι» «υπερέβαλαν», σύμφωνα με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τον «σερίφη» της κυβέρνησης του υπερ-«άριστου» Κυριάκου Μητσοτάκη,
Είναι οι ίδιοι «μπάτσοι» που ακούγονται να λένε μετά τους πυροβολισμούς πως «είναι κάτω ο Τουρκαλάς». Στη χώρα μας, άλλωστε, οι «πραιτωριανοί» του Μητσοτάκη κυνηγάνε «Τουρκαλάδες», μετανάστες, διαδηλωτές. Το επιχειρησιακό κριτήριο, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι το έγκλημα αλλά το χρώμα του δέρματος, το… «πόσο Έλληνας… φαίνεσαι», η αντίσταση στην πολιτική που εφαρμόζεται.
Έχετε δει, μήπως, να πουλάνε οι «μπάτσοι» τον ίδιο δολοφονικό «τσαμπουκά» σε κανέναν εφοπλιστή, σε κανέναν βιομήχανο, σε κανέναν «άριστο» κύριο που παραβιάζει τον νόμο; Και γιατί να το κάνουν; Εδώ μιλάμε για εκλεκτά μέλη της κοινωνίας και όχι για «παρακατιανούς» που ανήκουν στον «λαουτζίκο».
Έγκλημα, τάξη και «ασφάλεια» στους χώρους δουλειάς
Εργάτες σκοτώνονται σε εργατικά «δυστυχήματα». Πέθανε ο 54χρονος, ένας από τους 3 βαριά εγκαυματίες που νοσηλευόταν στο ΚΑΤ μετά την έκρηξη σε εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο.
Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη τα εργοδοτικά εγκλήματα δεν υπάγονται στο δόγμα «τάξη και ασφάλεια». Δεν είναι «ασφάλεια» να γυρνά στο σπίτι και στην οικογένεια του ασφαλής ο εργαζόμενος, μετά τη δουλειά του…
Ο τραυματισμός, ακόμα και η απώλεια της ανθρώπινης ζωής στην εργασία, είναι «παράπλευρη απώλεια» σε έναν ατελείωτο χορό κερδών, τα οποία είναι προστατευμένα από τη «νομιμότητα» αλλά και την επιλεκτική εφαρμογή της.
Είπαμε, οι συνθήκες εργασίας, οι έλεγχοι στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς δεν είναι προτεραιότητα των κρατικών μηχανισμών. Εκεί, οι πάσης φύσεως κατασταλτικές δυνάμεις, «αδρανούν».
Έγκλημα και εργαλειοποίηση
Ακούγεται ήδη το ερώτημα: Για τη δολοφονική επίθεση με θύμα τη Βάγια Νέστορα, δεν θα πείτε κάτι; Φυσικά και απόλυτα. Στην ίδια χώρα αυτή η γυναίκα έχασε τη ζωή της από την επίθεση με γκαζάκια που εξαπέλυσαν εγκληματίες.
Πρόκειται για εγκληματίες και, στην πιο «αθώα» περίπτωση, «χρήσιμους πανηλίθιους», που αφαίρεσαν μια ανθρώπινη ζωή, χρεώνοντας την ευθύνη (μέσα από αυθαίρετες ερμηνείες διάφορων πολιτικά και ιστορικά αμόρφωτων Κυρανάκηδων) εκεί που βολεύει την κυβέρνηση. Κι αυτό, από την πλευρά της κυβέρνησης, αποτελεί εργαλειοποίηση μιας δολοφονίας.
Για την υπόθεση έχουν γίνει συλλήψεις. Μένει, προφανώς, να αποδειχθεί η ενοχή των συλληφθέντων. Πάντως, σε περιπτώσεις εγκληματικών επιθέσεων, με δήθεν ιδεολογικό πρόσημο, από τους δράστες, υπάρχει το ερώτημα: Γιατί δρουν ανενόχλητα τέτοιου είδους εγκληματικά στοιχεία, χρόνια και χρόνια; Δεν είναι, δα, και τεράστια η χώρα. Σχεδόν όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας… Για πόσο ακόμα θα αναζητάτε γνωστούς – «αγνώστους», των οποίων η δράση, πολλές φορές, εξυπηρετεί την κατασταλτική πολιτική του κράτους;
Έγκλημα και επικοινωνιακή διαχείριση
Και μέσα σε όλα αυτά, ξαφνικά, ο «σερίφης», επανέφερε το έγκλημα στη Μαρφίν, ανακοινώνοντας συλλήψεις. Μακάρι να έχετε εντοπίσει ενόχους, κύριοι της κυβερνήσεως, 16 ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνη την καλά οργανωμένη δολοφονική ενέργεια που είχε προκαλέσει αποτροπιασμό και φόβο σε μια ολόκληρη χώρα.
Μέχρι στιγμής, πάντως, γίνεται διαχείριση του θέματος, με μπρος – πίσω και μπερδέματα, τα οποία θυμίζουν άλλες βαρύγδουπες ανακοινώσεις για εξιχνίαση του εγκλήματος στη Μαρφίν, που κατέληξαν σε φιάσκο.
Το έγκλημα στη Μαρφίν είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για να το χρησιμοποιείτε (αν κάνετε κάτι τέτοιο) για επικοινωνιακή πολιτική. Και δείχνει ασέβεια στους νεκρούς. Μένει (πάλι) να αποδειχθεί.
