Μαζική απεργιακή συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στον Πειραιά για μέτρα υγείας και ασφάλειας, να φύγουν τα καζάνια του θανάτου για ΣΣΕ με αυξήσεις μισθών,
Ο Δαμιανός Βουδιγάρης, αντιπρόεδρος της ΕΝΕΔΕΠ σημείωσε πως «είμαστε σήμερα εδώ στον Πειραιά σε ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα παγκοσμίως, εκεί όπου περνά το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της χώρας μας. Και αυτός ο πλούτος είναι βαμμένος με τον ιδρώτα και το αίμα των λιμενεργατών. Τα λιμάνια δουλεύουν non-stop. Οι γερανοί και οι νταλίκες δεν σταματούν λεπτό και οι λιμενεργάτες νιώθουν στο πετσί τους την εντατικοποίηση».
Πρόσθεσε πως «στο λιμάνι η ζωή μας ζυγίζεται με το κόστος. Αυτό φάνηκε και πρόσφατα με την πυρκαγιά στα καζάνια που κινδυνέψαμε να καούμε σαν τα ποντίκια γιατί η εργοδοσία δεν ήθελε να σταματήσει την παραγωγή και να διώξει τους εργαζομένους». Τόνισε πως «όσοι νομίζουν ότι δεν έχουμε δικαίωμα να γυρνάμε ζωντανοί στο σπίτι μας είναι βαθιά γελασμένοι. Σε όσους μας βλέπουν σαν αριθμούς λέμε ξεκάθαρα. Δεν δεχόμαστε εργασία χωρίς δικαιώματα. Ο αγώνας μας είναι αγώνας ζωής για σταθερή δουλειά, για μέτρα ασφαλείας, για συλλογικές συμβάσεις που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες μας, για ζωή με αξιοπρέπεια».
Μάλιστα ανεβαίνοντας στην εξέδρα για να μιλήσει καυτηρίασε με εύστοχο και σατιρικό τρόπο τη σαπίλα το γεγονός ότι κανείς δεν ξαφνιάστηκε από τις… αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ ότι φέρεται να ελέγχεται για τα κακουργήματα της υπεξαίρεσης και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος σκορπώντας γέλιο στους χιλιάδες απεργούς.
Στην επιτυχία της απεργίας αναφέρθηκε ο Άκης Αντωνίου πρόεδρος παραρτήματος Πειραιά του Συνδικάτου Μετάλλου σημειώνοντας ότι «δεν είναι λίγο να σταματάει η δραστηριότητα σε πολύ βασικούς τομείς της οικονομίας».
Σημείωσε οτι στέλνουν «μήνυμα και προς την κυβέρνηση και προς όλους τους επιχειρηματικούς ομίλους που βγάζουν δισεκατομμύρια στην πλάτη μας».
Ο Κώστας Γεννηδούνιας, πρόεδρος Σωματείου μηχανοδηγών έλξης αναφέρθηκε στην ανάγκη μέτρων ασφαλείας και προστασίας στους χώρους εργασίας. Απηύθυνε κάλεσμα μαζικής συμμετοχής στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 28 Φλεβάρη για τα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη.
Ο Δημήτρης Εφιετζής, πρόεδρος Συνδικάτου Χημικής Βιομηχανίας αναφέρθηκε στην οργή που διακατέχει τους εργαζόμενους για το έγκλημα στο μπισκοτάδικο με τις 5 νεκρές εργάτριες και τόνισε την ανάγκη μέτρων Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
Ο Σπύρος Βέρας αντιπρόεδρος της ΕΛΜΕ Πειραιά επεσήμανε πως «η πολιτική των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων όχι μόνο δεν καλύπτει τις ανάγκες μας των παιδιών μας, αλλά συνεχώς χειροτερεύει τη ζωή μας τσακίζει τα δικαιώματά μας θυσιάζει και τις ίδιες τις ζωές μας για τα κέρδη όπως είδαμε να γίνεται με τις πέντε εργάτριες στα Τρίκαλα ή με τα Τέμπη». Σημείωσε πως «δεν δίνουν δεκάρα για τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών. Δεν τους νοιάζει να μπορούνε οι εκπαιδευτικοί να ζουν με αξιοπρέπεια. Δεν τους καίγεται καρφί ούτε για τις ίδιες ζωές μας, αφού προτεραιότητά τους είναι τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματιών».
Ο Αποστόλης Κυπραίος, πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ τόνισε πως «οι ναυτεργάτες απεργούμε σήμερα με μπροστάρηδες τα σωματεία μας, γιατί η αντιλαϊκή πολιτική των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων, με σειρά αντεργατικούς νόμους, δημιουργεί σκηνικό εργασιακού κάτεργου στη ναυτιλία.
Μειωμένες οργανικές συνθέσεις, εξαντλητικά ωράρια, υπερεργασία, εντατικοποίηση της δουλειάς χωρίς την αναγκαία ανάπαυση, είναι οι συνθήκες που επιβάλλουν οι εφοπλιστές, ενώ αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, τους εκχωρεί πακτωλό χρημάτων, με επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές, όπως το αφορολόγητο πετρέλαιο, τη χρηματοδότηση ενδονησιωτικών και διαπεριφερειακών ακτοπλοϊκών, τις αυξήσεις φωτιά στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Ενάντια σ’ αυτή την πολιτική που στρώνει το δρόμο ώστε και το εφοπλιστικό κεφάλαιο να σπάει κάθε ρεκόρ κέρδους, από την αμείλικτη εκμετάλλευση των ναυτεργατών σε όλες τις κατηγορίες πλοίων και μετράει τους ναυτεργάτες ως παράπλευρη απώλεια σε καιρό πολέμου».
Στην Ελευσίνα
«Σήμερα η εργατούπολη της Ελευσίνας, τα Ναυπηγεία, τα διυλιστήρια, οι βιομηχανίες και οι μεγάλες αποθήκες των logistics, τα γραφεία και τα σχολεία όπως και όλες οι υπηρεσίες νέκρωσαν!» τόνισε από την απεργιακή συγκέντρωση στην Ελευσίνα ο Λάμπρος Χατζάρας, μέλος του ΔΣ Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας – Δυτικής Αττικής και του ΔΣ του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής.
«Σήμερα μαζί με τους μεταλλεργάτες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, με τους λιμενεργάτες στην COSCO, τους ναυτεργάτες και τον λαό του Πειραιά απεργούμε για να στείλουμε από κοινού και μέσα από τον συντονισμό μας το μήνυμα: Δεν θα θυσιάσουμε τις ζωές και τις ανάγκες μας για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών!» πρόσθεσε.
Υπογράμμισε ότι οι εργαζόμενοι «την κουλτούρα του πολέμου την μαθαίνουμε μέσα στα εργοστάσια. Την μαθαίνουμε στα ατελείωτα 10ωρα και 12ωρα – στην εργοδοτική τρομοκρατία και στη φτώχεια των ανταγωνιστικών μισθών. Εδώ μαθαίνουμε να σηκώνουμε φέρετρα σε καιρό ειρήνης – χωρίς σημαίες και εμβατήρια – χωρίς δόξες και τιμές – μόνο με πόνο και οργή. (…)
Γιατί και εδώ στη Δυτική Αττική, πίσω από κάθε εργοδοτικό έγκλημα κρύβεται ο ίδιος ένοχος: Η πολιτική που θωρακίζει τα κέρδη και θυσιάζει ανθρώπινες ζωές. Η ίδια πολιτική που στέλνει 30χρονα παιδιά στην Εντατική με ανακοπή καρδιάς, λιωμένα από τα συνεχόμενα 12ωρα στα διυλιστήρια των ΕΛΠΕ, για να τελειώνουν “γρήγορα” οι συντηρήσεις, να μη σταματά ούτε λεπτό η παραγωγή, να συνεχίζουν να γεμίζουν οι δεξαμενές καύσιμα για τα σφαγεία των πολέμων τους».
Δεν θα επιτρέψουμε τα λιμάνια και οι χώροι δουλειάς να γίνουν κόμβοι του πολέμου – διάδρομοι του θανάτου για να φτάνουν οι σφαίρες στα κορμιά των λαών, τόνισε και έκανε ιδιαίτερη αναφορά στους σχεδιασμούς για το Ναυπηγείο της Ελευσίνας καθώς «ρίχνουν λεφτά με τη σέσουλα για να γίνει η Ελευσίνα στρατιωτικό εργοστάσιο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, προκεχωρημένο φυλάκιο του 6ου στόλου. Όχι για τις ανάγκες του λαού σε σύγχρονα και ασφαλή πλοία, για ακτοπλοΐα, εμπορική ναυτιλία, πολιτικές μεταφορές και για την άμυνα της χώρας. Για τα σφαγεία των πολέμων τους και για τα κέρδη των μονοπωλίων.
Μιλάμε για αποθήκευση και μεταφορά πολεμικού υλικού, για εγκαταστάσεις αμερικανικού LNG, για ένταξη στον “κάθετο διάδρομο” που οξύνει την κόντρα και στήνεται για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Μιλάμε για σύνδεση με τον Εμπορευματικό Σταθμό Θριασίου και για δυνατότητα παραγωγής τροχαίου υλικού, όχι για τον λαό, αλλά για τη στρατιωτική κινητικότητα, για τη γρήγορη μεταφορά στρατευμάτων και πολεμικού υλικού».
Ο Λ. Χατζάρας υπογράμμισε ότι «το ερώτημα για εμάς δεν είναι ποιος θα είναι λοιπόν ο επενδυτής; Αν θα είναι η ΟΝΕΧ που με τη στήριξη της κυβέρνησης έχει καταργήσει τη ΣΣΕ του Ναυπηγείου, που παραβιάζει τα υπολείμματα της εργατικής νομοθεσίας ή αν υπάρχει δήθεν άλλος επενδυτής που τάχα θα σέβεται τα δικαιώματα των εργαζομένων και όλοι θα κερδίζουν. Αυτά έχουν χρεοκοπήσει. Δεν επιτρέπονται νέες αυταπάτες. Στη Δυτική Αττική, στα Ναυπηγεία δοκιμάστηκαν όλοι οι σωτήρες – επενδυτές, όλες οι μορφές ιδιοκτησίας» και πρόσθεσε ότι «το κοινό νήμα που εξηγεί και την κοινή πορεία είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις και με όποια ιδιοκτησία το Ναυπηγείο δούλευε για το κέρδος.
Για αυτό και στην περίπτωση του Λιμανιού στην πραγματικότητα αυτό κρίνεται μέσα σε κάθε σενάριο: Το αν το Λιμάνι θα δουλεύει για τους εργαζόμενους και τον λαό της Αττικής ή για το κέρδος των ομίλων και τον πόλεμό τους;».
Η Ελευσίνα και ο Πειραιάς δεν είναι πιόνια στη σκακιέρα των ανταγωνισμών τόνισε και πρόσθεσε: «Εδώ χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης της Αττικής γιατί κάθε μέρα ανταμώνουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι. Εδώ κάνουν τις οικογένειές τους και περνούν τα ομορφότερα χρόνια τους. Έχουν κοινή ιστορία, κοινά βιώματα και κοινή μοίρα. Εδώ κοινός είναι και ο αέρας που αναπνέουμε. Είναι ο αέρας των ενεργειακών κόμβων που έρχεται από τα πάνω από 140 καζάνια μέσα στον οικιστικό ιστό του Περάματος και μεταξύ των δύο διυλιστηρίων που στριμώχνονται εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στην Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο. Η Ελευσίνα και ο Πειραιάς χτίστηκαν πάνω στον ιδρώτα και στο αίμα της εργατικής τάξης, μέσα στα λιμάνια, τα ναυπηγεία, τις βιομηχανίες, τις αποθήκες, τους χώρους όπου γενιές εργατών έδωσαν και δίνουν τη ζωή τους στα κάτεργα των εργοδοτών για να κινηθεί η παραγωγή και να γεμίζουν τα ταμεία των λίγων».
Τέλος αναφέρθηκε στη σημασία των κοινών αγώνων με αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, σημειώνοντας ότι «οι αγώνες έχουν και τα πιο σταθερά αποτελέσματα που δεν μετριούνται μόνο με το τι μένει στο χέρι.
Έχουν το αποτέλεσμα ότι μέσα σε αυτούς ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι. Ξεχωρίζουν τα μεγάλα όπλα της οργάνωσης και της αλληλεγγύης. Σφυρηλατούν την ενότητα και την κοινή δράση που τώρα πρέπει να αναπτυχθεί για όλα τα μεγάλα προβλήματα της εποχής με τη ματιά στραμμένη στο μέλλον. Με στόχο όχι μόνο να εμποδίζουμε τα χειρότερα, όχι μόνο πώς θα βγαίνει η βδομάδα και ο μήνας, αλλά με στόχο που να αντιστοιχεί στη ζωή που μας αξίζει. Με στόχο να ανατραπεί συνολικά αυτή η πολιτική και συνολικά αυτό το σύστημα που θυσιάζει τις ζωές μας για τα κέρδη και τους πολέμους».
