Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Πρώτη αποτίμηση

Η μέχρι στιγμής κατάληξη της επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν φέρνει την Αμερική σε δυσκολότερη θέση έναντι των ανταγωνιστών της απ’ ότι πριν ξεκινήσει αυτό το έγκλημα.

1^ο) Οι Αμερικάνοι δεν πέτυχαν κανέναν από τους στόχους που είχαν θέσει: Ούτε αλλαγή καθεστώτος κατάφεραν στο Ιράν, ούτε την συνθηκολόγηση του Ιράν πέτυχαν, ούτε τα προσχήματα για τα οποία εκστράτευσαν ικανοποιήθηκαν, με πρώτο το λεγόμενο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Αντίθετα, τα όσα έχουν διοχετευτεί ως “μνημόνιο συνεννόησης” μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν φανερώνουν ότι οι ΗΠΑ έχουν αποδεχτεί ρόλο ηγεμονικό του Ιράν στην διαχείριση των Στενών του Ορμούζ, έχουν παραιτηθεί από σκέψεις ανατροπής της εκεί πολιτικής κατάστασης, έχουν αποδεχτεί ακόμα και καταβολή αποζημιώσεων (μέσα από το λεγόμενο “πρόγραμμα ανοικοδόμησης”) για τις καταστροφές που προκάλεσαν.  

2^ο) Οι Αμερικάνοι σε αυτή την φάση οδηγούνται σε μια συμφωνία με τραυματισμένη έως βαριά τραυματισμένη την εικόνα τους, την εικόνα μιας αδιαμφισβήτητης στρατιωτικής υπεροχής και μιας υπερδύναμης που η στρατιωτική της ισχύς φάνταζε, προ του πολέμου, αδιαπραγμάτευτη. Το αντίθετο, η ισχύς των ΗΠΑ αποδείχτηκε μεν ικανή να δολοφονεί παιδάκια σε σχολεία ή να εξοντώνει ηγέτες και αξιωματούχους του αντίπαλου, αλλά δεν ήταν εκείνη που θα μπορούσε να κερδίσει έναν τέτοιον πόλεμο.

3^ο) Σε απόλυτη σύνδεση με το προηγούμενο, τα δεδομένα που καθόριζαν το τοπίο στην Μέση Ανατολή για δεκαετίες και που αποτυπώνονταν σε ισορροπίες και συμφωνίες έχουν μεταβληθεί σοβαρά, με πρώτο και βασικό ότι η προστασία που υπόσχονταν στους συμμάχους στην περιοχή οι ΗΠΑ, ώστε αυτοί να αποτελούν το μακρύ αμερικανικό χέρι στο πετρέλαιο και στους δρόμους της ενέργειας, δεν επιβεβαιώθηκε. Οι πετρομοναρχίες είδαν να βομβαρδίζονται τα εδάφη τους, με τον ισχυρό προστάτη τους να μην μπορεί να τηρήσει τις δεσμεύσεις του και να μην είναι ικανός να αποτρέψει τα χτυπήματα στα εδάφη τους, γεγονός που θα παίξει τον δικό του ρόλο στη στάση που αυτές οι πετρομοναρχίες θα τηρήσουν, ενδεχομένως,  έναντι των υπόλοιπων παγκόσμιων παικτών το επόμενο διάστημα.  

4^ο) Ο πόλεμος στο Ιράν φέρνει στο προσκήνιο το Ισραήλ αφενός ως κράτος – δολοφόνο και γενοκτόνο, πράγμα που δεν ενοχλεί, φυσικά τις ΗΠΑ, αφετέρου, όμως και ως παράγοντα αποσταθεροποίησης των ισορροπιών που επιδιώκουν ακόμα και οι πιο στενοί σύμμαχοί του στην περιοχή, οι ΗΠΑ δηλαδή, με ό,τι αυτό σημαίνει για τον επανακαθορισμό ισορροπιών και σχέσεων που έμοιαζαν αμετάβλητες πριν από τις 28 Φλεβάρη.

5^ο) Η εξέλιξη αυτής της φάσης του πολέμου  – και λέμε αυτής της φάσης γιατί κανένα από αίτια που έφεραν αυτή την επέμβαση δεν έχει φύγει από το τραπέζι – βρίσκει στο εσωτερικό των ΗΠΑ εκείνο το τμήμα του κεφαλαίου τα συμφέροντα του οποίου προωθεί η πολιτική Τραμπ, να υφίσταται αναταράξεις στο εσωτερικό του πολιτικού του προσωπικού, πράγμα που δεν αποκλείει μετατοπίσεις του πολιτικού εκκρεμούς, γεγονός που πιθανά να έχει τις αντανακλάσεις του με πρώτο σταθμό τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές.

Συμπέρασμα πρώτο:

Οπως είχε θυμίσει στην έναρξη του πολέμου ο πρώην ανώτατος διοικητής των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη, ο Ρ.Σιρεφ, υπάρχει μια φράση του Κίσινγκερ από την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ, που έλεγε “οι αντάρτες κερδίζουν αν δεν χάσουν, ο συμβατικός στρατός χάνει αν δεν κερδίσει”. Με άλλα λόγια, είμαστε ακριβώς στο σημείο που το Ιράν κερδίζει αφού δεν έχασε, και οι ΗΠΑ χάνουν αφού δεν κέρδισαν.

Συμπέρασμα δεύτερο: