Η Ταμίλα Κουλίεβα είναι δεμένη με δεσμούς αγάπης με τον γενέθλιο τόπο της, τη
Ρωσία. Εκεί ταξίδεψε στη γνώση του θεάτρου και των επιστημών μέσα από το
οικογενειακό και εκπαιδευτικό της περιβάλλον. Τη μάθηση και το ταλέντο της το
μετέφερε στην Ελλάδα και το εκφράζει με άριστο τρόπο.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
«Ο πρώτος δάσκαλος, της ζωής, είναι ο πατέρας μου. Φυσικός – Μαθηματικός.
Σπουδαίος επιστήμονας, καθηγητής Πανεπιστημίου στη Ρωσία, αγαπούσε πολύ την
κλασσική μουσική. Ήταν τρομερός γνώστης, ακούγαμε πολύ ραδιόφωνο τότε και
μας έλεγε για ό, τι ακουγόταν ποιος το ερμηνεύει. Με πήγαινε κάθε Σάββατο σε
θεάματα.
Στο Πανεπιστήμιο, μετά είχα πολύ σπουδαίο δάσκαλο. Εσείς θα ξέρετε αυτές τις
ταινίες Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρια… Ο Αλεξέι Μπατάλοφ ήταν ο δάσκαλός
μου. Σπουδαίος άνθρωπος, αριστοκράτης, πολύ φίνος στην ψυχή, εσωτερικά και
εξωτερικά. Με πολλές γνώσεις, διανοούμενος. Εξαιρετικός. Οπότε είχα κι έναν
δεύτερο δάσκαλο στη ζωή.
Όσοι έχουμε περάσει ως μαθητές του όλοι λέμε ότι μας άλλαξε. Στον τρόπο που
βλέπουμε τα πράγματα, τον κόσμο, το επάγγελμα. Διαφορετική ευγένεια ψυχής.
Πολύ αυστηρός, όχι μόνο αυτός, έτσι ήταν γενικά. Η ρώσικη σχολή ξέρετε ότι ήταν
πολύ αυστηρή στο θέατρο, το μπαλέτο και άλλες τέχνες.
Δεν μου είπε ένα «μπράβο» ποτέ και έχω τελειώσει με άριστα. Το πρώτο «μπράβο»
το είπε εδώ, όταν τον κάλεσε η Πρεσβεία και είδε το Κτήνος στο Φεγγάρι, δεν
καταλάβαινε βέβαια τη γλώσσα αλλά κατάλαβε και αφουγκράστηκε τα πάντα και
ήταν το πρώτο πράγμα που ήρθε και είπε. Ένιωσα σαν να πήρα παράσημο, λέω δεν
θέλω τίποτε άλλο.
Με το που ήρθα εδώ ξεκίνησα να είμαι εγώ δασκάλα. Δίδασκα 20 χρόνια. Εκείνη
την εποχή υπήρξαν αλλαγές στη ζωή μου και ανακάλυψα τον Μιχαήλ Τσέχωφ. Είχα
τόση επιθυμία, ανάγκη και διάθεση να το μοιραστώ που νομίζω ότι γι’ αυτό έγινα
πολύ καλή δασκάλα. Τους δίδαξα αυτό το σύστημα που πρεσβεύω στον χώρο».
