Του Άρη Χατζηστεφάνου (από την Εφ.Συν)- Η μετατροπή του δολοφονημένου Τσάρλι Κερκ σε «μάρτυρα» για την αμερικανική και την ευρωπαϊκή Δεξιά ακολουθεί, έστω και σαν καρικατούρα, τα βήματα που χάραξε ο Γκέμπελς για την ηρωοποίηση ενός δολοφονημένου φαιοχίτωνα. Όσοι ακολούθησαν αυτό το πολιτικό μονοπάτι θα πρέπει να αναρωτηθούν τι θα έκαναν το 1930.
Στον τρίτο κύκλο της συγκλονιστικής σειράς Babylon Berlin, που εκτυλίσσεται στα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, δολοφονείται ο Χορστ Κέσλερ. Για το διεθνές κοινό η σκηνή είναι μάλλον αδιάφορη. Κάθε Γερμανός όμως γνωρίζει ότι το σενάριο αναφέρεται στην αληθινή ιστορία του Χορστ Βέσελ, φαιοχίτωνα των παραστρατιωτικών ταγμάτων εφόδου (SA) του ναζιστικού κόμματος, ο οποίος μετατράπηκε στο απόλυτο προπαγανδιστικό εργαλείο του Γκέμπελς.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο Γκέμπελς αναζητούσε εναγωνίως ένα μέλος του ναζιστικού κόμματος το οποίο θα δολοφονούνταν από μέλη αντίπαλου κόμματος (κατά προτίμηση του κομμουνιστικού KPD), ώστε να το εξυψώσει σε «μάρτυρα» του ναζισμού. Προς στιγμήν πίστεψε ότι τα κατάφερε όταν ανακαλύφθηκε το πτώμα ενός μέλους των SA, του Χανς-Γκέοργκ Κουτεμέγερ, σε ένα κανάλι του Βερολίνου – και μάλιστα αμέσως μετά το τέλος μιας ομιλίας του Χίτλερ. Το σενάριο του Γκέμπελς όμως, ότι ο Κουτεμέγερ δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές, κατέρρευσε με πάταγο όταν έγινε γνωστό ότι αυτοκτόνησε.
Αντίθετα η δολοφονία του Βέσελ ταίριαζε γάντι στις προπαγανδιστικές ανάγκες του. Ο 23χρονος ναζί πυροβολήθηκε, σχεδόν εξ επαφής στο πρόσωπο, από ένα μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, τον Άλμπρεχτ Χόχλερ, και επέζησε για μερικές εβδομάδες – όσο χρειαζόταν ο Γκέμπελς για να στήσει το προφίλ του μάρτυρα. Το KPD υποστήριζε τότε –όπως επιβεβαιώνουν σήμερα και αρκετοί ιστορικοί– ότι η δολοφονία δεν είχε ιδεολογικά χαρακτηριστικά, αλλά ήταν ένα είδος ξεκαθαρίσματος λογαριασμών για μια ιερόδουλη. Αυτή η «λεπτομέρεια» όμως, δεν στάθηκε εμπόδιο στα σχέδια του Γκέμπελς.
Χαράσσοντας τον δρόμο που ακολουθεί σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ για τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, ο μετρ της ναζιστικής προπαγάνδας κήρυξε πολυήμερο πένθος και επέβαλε σε όλα τα στελέχη του κόμματος να αναφέρονται διαρκώς στο όνομα του Βέσελ. Στην κηδεία του, εκτός από τον Γκέμπελς, παραβρέθηκε ο Γκέρινγκ και όλες οι δυνάμεις των ταγμάτων εφόδου – γεγονός όμως που δεν εμπόδισε κάποιον κομμουνιστή να γράψει με μπογιά κάτω από τη μύτη τους το σύνθημα «τελευταίο Χάιλ Χίτλερ για ένα νταβατζή».
Παρεμπιπτόντως, ένας ύμνος για τα SA που είχε γράψει ο Βέσελ μετονομάστηκε σε Horst-Wessel-Lied (το τραγούδι του Χορστ Βέσελ), και μετά την επικράτηση του Χίτλερ θεωρούνταν ο «δεύτερος εθνικός ύμνος της Γερμανίας». Το τραγούδι ακούγεται ακόμα και σήμερα από τους απανταχού νεοναζιστές με τελευταίο παράδειγμα τη Χρυσή Αυγή που το έπαιζε με ελληνικούς στίχους στα «συσσίτια μόνο για Έλληνες».
