Ο Λι Κετσιάνγκ, ο Πρίγκιπας με τα κρίνα και η κινέζικη σοφία

ΣΤΑΘΗΣ ΓΚΟΤΣΗΣ* ΣΤΑΘΗΣ ΓΚΟΤΣΗΣ* Απόψεις • 24 Ιουνίου 2014

«Το να γνωρίζεις την αλήθεια είναι εύκολο. Το να την ακολουθείς είναι δύσκολο», μπορεί και να σκεφτόταν αναλογιζόμενος την παλιά κινέζικη παροιμία ο Πρίγκιπας των κρίνων, αν ζωντάνευε ξαφνικά από την έκπληξή του να ακούει τον Έλληνα πρωθυπουργό να προσφωνεί τον Κινέζο ομόλογό του ως τον «πρώτο επισκέπτη» του ανακαινισμένου Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου και να του παραδίδει μάλιστα κορνιζαρισμένο το «πρώτο» εισιτήριο… Αλλά τι να ξέρει μια άψυχη μινωική τοιχογραφία από πολιτιστική διπλωματία και «πολιτικά» εγκαίνια σκοπιμότητας; Προφανώς τα περίπου 50.000 βλέμματα που στάθηκαν πάνω του από τις 6 Μάη, όταν ξανάνοιξε το μουσείο για το κοινό, ήταν κάποιου είδους πρόβα μέχρι την άφιξη του πραγματικά πρώτου επισκέπτη, αυτού που θα άνοιγε το δρόμο στους εκατομμύρια Κινέζους τουρίστες που σύντομα θα κατακλύσουν τη χώρα.

Αυτή τη φορά, η επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού στη χώρα μας είχε μια γενναία δόση αρχαιοελληνικού, αλλά και μινωικού πολιτισμού, προσεκτικά σκηνοθετημένη από τα επικοινωνιακά επιτελεία. Ανάμεσα στα πολλά που είδαμε και ακούσαμε τις τελευταίες ημέρες για τις ελληνοκινεζικές σχέσεις, τις «επενδύσεις» που πρόκειται να γίνουν, την «ανάπτυξη» που έρχεται από την Κίνα, στα προπαγανδιστικά δελτία των τηλεοράσεων και στα φιλοκυβερνητικά μέσα εν γένει, τα πλάνα από τις επισκέψεις στην αθηναϊκή Ακρόπολη, στο Μουσείο της Ακρόπολης, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στην Κνωσό και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου είχαν την τιμητική τους. Έτσι, ανάκατα με προβλήτες, λιμάνια και αεροδρόμια προς εκποίηση, διανθισμένα όλα με κινέζικα γνωμικά, αποφθέγματα φιλοσόφων και παραλληλισμούς ένδοξων παρελθόντων, έστησαν ένα ωραίο σκηνικό για «εθνική ανάταση» των ιθαγενών.

Στην επικοινωνιακή λαίλαπα δεν υπήρχε βέβαια χώρος για την προβολή του κριτικού λόγου σχετικά με το είδος και τη σημασία των προωθούμενων επενδύσεων για τη εκχώρηση δημόσιου πλούτου και δικαιωμάτων, σχετικά με την «κινεζοποίηση» των μισθών, των εργασιακών δικαιωμάτων και των συνθηκών εργασίας σε επιχειρηματικά παραδείγματα τύπου Cosco. Άλλωστε, ποιος είδε τους καθηγητές, τους υπαλλήλους σε διαθεσιμότητα, τους απολυμένους στην ΕΡΤ που συγκεντρώθηκαν για την δική τους υποδοχή των υψηλών καλεσμένων έξω από το μουσείο του Ηρακλείου; Ποιος ενδιαφέρθηκε να συγχαρεί το λιγοστό προσωπικό του μουσείου που εργάστηκε υπό αντίξοες συνθήκες για την επανέκθεση και έμεινε στη σκιά των «επίσημων εγκαινίων»; Ποιος νοιάστηκε για τους δεκάδες συμβασιούχους που προσλήφθηκαν κυρίως για τη φύλαξη μουσείων και αρχαιολογικών χώρων και παραμένουν επί τρεις μήνες απλήρωτοι; Ποιος πρόσεξε τη θεσμική ατασθαλία και την επιστημονική απρέπεια να παραμεριστούν οι αρχαιολόγοι της αρμόδιας εφορείας αρχαιοτήτων από την ξενάγηση των επισήμων στην Κνωσό και να αντικατασταθούν από έναν (μη σχετικό με τον χώρο) πανεπιστημιακό;

Πίσω, στο Αρχαιολογικό Μουσείου Ηρακλείου, ανάμεσα στα χαμόγελα, τα φλας και τα διαλεχτά για την περίσταση γνωμικά, μια άλλη ρήση του Κομφούκιου έμοιαζε να αιωρείται περιπαικτικά: «Οι κομψοί λόγοι και η προσεγμένη εμφάνιση σπάνια συμβαδίζουν με την αρετή«. Σε κάθε περίπτωση οι φωταψίες έρχονται και παρέρχονται, τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και οι πομφόλυγες δεν μπορούν να διασκεδάσουν για πολύ την πραγματικότητα. Αργά ή γρήγορα όλοι θα καταφύγουν στη σοφία του Λάο Τσε «Βασικός κανόνας: Δεν πρέπει να αφήνεις κανέναν να σε κοροϊδεύει».

* Ο Στάθης Γκότσης είναι ιστορικός

Διαφήμιση

Τα σχόλια δεν είναι διαθέσιμα

Άποστολή άρθρου μέσο Email