Η ΟΥΕΦΑ και η νομιμοποίηση της «οπλοκατοχής»

Ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος γράφει για τον «Ημεροδρόμο»

Η πρωτοβουλία της ΟΥΕΦΑ να βάλει κάποιους κανόνες, αναφορικά με τις προυποθέσεις για την λειτουργία των ευρωπαικών συλλόγων που παίρνουν μέρος στις διοργανώσεις των οποίων έχει την ευθύνη, ήταν μονόδρομος. Ξεκίνησε από το 2003 με το licensingproject το οποίο μετεξελίχθηκε στο γνωστό σχέδιο του financialfairplay (ffp). Η μετεξέλιξη του σχεδίου, που ακόμη έχει κενά, άργησε πολύ. Οι ομάδες, τουλαχιστον οι πιο ισχυρές, μεγάλωσαν γρηγορότερα από τις ρυθμίσεις που φιλοδοξούσε και διαμόρφωσε η ΟΥΕΦΑ. Σε ότι αφορά αυτό το μέγεθος και την οικονομική σπουδαιότητά του, αρκεί να σκεφθεί κάποιος ότι οι δύο πρώτες ομάδες του ετήσιου καταλόγου της Deloitte & Touch, έχουν ετήσια έσοδα που ξεπερνούν το σύνολο των χρημάτων που μοιράζει η ΟΥΕΦΑ στις ομάδες του Τσάμπιονς Λιγκ. Πέρυσι, η ευρωπαική συνομοπονδία μοίρασε κάτι περισσότερο από 950 εκατομμύρια ευρώ.

Η φετινή αλλά και η επόμενη χρονιά θα είναι αποφασιστικής σημασίας για την λειτουργία και την επιβίωση του ffp. Αυτό το σχέδιο της ΟΥΕΦΑ, νομίζω ότι παρουσιάζει ανάλογες αδυναμίες με εκείνες που παρουσίαζε η συνθήκη του Μάαστριχτ, που ήταν ένα κείμενο το οποίο διαμορφώθηκε σε έναν κόσμο διπολικό για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και εφαρμόστηκε σε ένα κόσμο πολυπολικό,  που ανάδειξε όλες τις αδυναμίες της. Το ffp, που εφόσον υπάρχει διαφάνεια από μέρους των εθνικών αρχών μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά –σε ένα βαθμό- για τις μικρές ομάδες (δηλαδή εκείνες των οποίων η οπαδική-πελατειακή βάση δεν ξεπερνά τα σύνορα της χώρας μέσα στην οποία δραστηριοποιούνται) είναι αμφίβολο αν μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο περιοριστικά για τους μεγάλους συλλόγους.

Το λάθος της ΟΥΕΦΑ στην συγκεκριμένη περίπτωση, κατά την γνώμη μου, είναι ότι αντιμετωπίζει τους μεγάλους συλλόγους σαν «εθνικές» επιχειρήσεις ενώ είναι πολυεθνικές. Το ποδόσφαιρο παγκοσμιοποιήθηκε πολύ γρηγορότερα από ότι άλλες βιομηχανίες και αυτό η ΟΥΕΦΑ –μία ρυθμιστική αρχή, δηλαδή- δεν θα μπορούσε ούτε να το προλάβει, ούτε να το σταματήσει. Οπως συμβαίνει με όλες, σχεδόν, τις ρυθμιστικές αρχές στην καπιταλστική οικονομία.

Μπορεί να απαγορεύσει σε Μίλαν και Ιντερ να μην παίξουν το ιταλικό σούπερ καπ στο Πεκίνο ή σε Μπάρτσα και Ρεάλ να κάνουν αύριο κάτι ανάλογο παίζοντας στο Λος Αντζελες, για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα; Πως θα μπορέσει η ΟΥΕΦΑ να κρατήσει σε ανεκτά επίπεδα το άνοιγμα ανάμεσα σε ισχυρούς οικονομικά και ανίσχυρους, όταν ομάδες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα έχουν την δυνατότητα να μπουν στο χρηματιστήριο της Σιγκαπούρης η της Μαλαισίας και να αντλήσουν 400 ή και περισσότερα εκατομμύρια ευρώ; Πως η ΟΥΕΦΑ και το ffp θα σταματήσουν τον Κερίμοφ της Ανζί Μαχατσκάλα να σκορπάει εκατομμύρια δεξιά και αριστερά με την άνεση που εμείς ρίχνουμε τριμμένο τυρί στη μακαρονάδα; Τι θα γίνει με την χορηγική συμφωνία της Μάντσεστερ Σίτυ με την ETIHAD η της Παρί με τις χορηγικές συμφωνίες των κρατικών επιχειρήσεων του Κατάρ; Του εμιράτου που είναι ιδιοκτήτης της ομάδας.

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έκανε μία απίστευτη χορηγική συμφωνία με την Σεβρολετ η οποία θα φέρει στο ταμείο της 670 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που είναι κατά 300 εκατ. μικρότερο από την νέα χορηγική συμφωνία που έκανε η ίδια ομάδα, με την Adidas, η οποία θα ισχυσει από του χρόνου. Τί γίνεται, ας πούμε, όταν ένας μεγάλος σου χορηγός ελέγχει μέσα από ένα πλέγμα εξωχώριων εταιρειών μία άλλη εταιρεία η οποία σου κάνει μία ακόμη μεγάλη χορηγία για να ξεπεράσεις τους περιορισμούς του ffp; Εχει τους μηχανισμούς η ΟΥΕΦΑ να ελέγξει την προέλευση του χρήματος μέσα από τέτοιες διαδρομές; Προφανώς όχι. Κατα πάσα πιθανότητα οι ισχυροί θα βρίσκουν πάντα τρόπο να ξεπερνούν τους περιορισμούς αφού έχουν χαρακτηριστικά λειτουργίας μίας παγκοσμιοποιημένης επιχείρησης που έχει ξεπεράσει τα όποια σύνορα.

Το ffp για να το γράψω πιο σχηματικά, νομιμοποιεί την «οπλοκατοχή» στον επιχειρηματικό πόλεμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Και το ζήτημα δεν είναι αν κάποιοι σε αυτό τον πόλεμο πηγαίνουν με σφεντόνες και κάποιοι με πυρηνικά αλλα γιατί το παιχνίδι μετατρέπεται σε πεδίο μάχης; Ο θείος Κάρολος έχει δώσει την απάντηση εδώ και πολλα χρόνια.

 

Διαφήμιση

Ένα Σχόλιο - "Η ΟΥΕΦΑ και η νομιμοποίηση της «οπλοκατοχής»"

Άποστολή άρθρου μέσο Email